فیلم First Cow 2019

«فرست کَاو» ممکن است ریشه‌های سرمایه‌داری را نشان دهد، اما به‌جای تقدیس زور و سودمحوری، کلی رایخاردت جهانی را تصویر می‌کند که در آن نه حرص و طمع، بلکه همراهیِ شیرین و پایبندی به رفاقت است که برنده می‌شود. در دنیای رایخاردت، طمع بیماری مدرنی است و تنها وقتی همبستگیِ کوکی و کینگ‑لو سست می‌شود زندگی‌شان شروع به فروپاشی می‌کند. پیام فیلم درباره همکاری و...

«فرست کَاو» ممکن است ریشه‌های سرمایه‌داری را نشان دهد، اما به‌جای تقدیس زور و سودمحوری، کلی رایخاردت جهانی را تصویر می‌کند که در آن نه حرص و طمع، بلکه همراهیِ شیرین و پایبندی به رفاقت است که برنده می‌شود. در دنیای رایخاردت، طمع بیماری مدرنی است و تنها وقتی همبستگیِ کوکی و کینگ‑لو سست می‌شود زندگی‌شان شروع به فروپاشی می‌کند. پیام فیلم درباره همکاری و موفقیت در کنار دیگران — نه به قیمت پا گذاشتن روی دیگران — پیامی است که در ۲۰۲۰ شاید حتی نسبت به ۱۸۲۰ مهم‌تر به‌نظر می‌رسد. این فیلم از آن دسته آثاری است که تماشاگران معمولاً به‌خاطر ریتم کند و روایت حداقلی از آن بدشان می‌آید، اما منتقدان اغلب ویژگی‌های فنی و سادگی دلپذیرِ داستان را تحسین می‌کنند. از یک سو، داستان کوچک و آرامِ فیلم در برابر بلاک‌باسترهای پرزرق‌وبرق هالیوود تازگی و آرامشی دلپذیر دارد: دو دوست که برای گذران زندگی تلاش می‌کنند، کوکی آشپز و نانجو است و کینگ‑لو فرصت‌ها را می‌بیند و ایده‌ها را به اجرا درمی‌آورد. شیمی میان جان ماگارو (کوکی) و اوریون لی (کینگ‑لو) فوق‌العاده است و رابطهٔ شخصیت‌ها را باورپذیر می‌کند. دیالوگ‌ها طبیعی و بی‌تکلف‌اند و تدوین نسبتاً کم‌برشیِ فیلم اجازه می‌دهد گفتگوها روان پیش بروند و اتفاقات با سرعتی آرام و شبیه به زندگی رخ دهند. از سوی دیگر، روایت ساده گاهی پیش‌بینی‌پذیر است و فیلم در چند مقطع دچار کش‌دادن‌های بی‌مورد می‌شود؛ لحظاتی که از نظر دراماتیک یا تربیتی چیز جدیدی ارائه نمی‌دهند و توجه مخاطب را کاهش می‌دهند. فیلم «آرام‌جوش» است و این اشکالی ندارد، اما فیلم‌نامه در تمام طول مدت نمایش نتوانسته به‌طور یکنواخت اثربخش باشد. فیلم‌برداری کریستوفر بلاوِلت چشم‌نواز است و موسیقی ظریف ویلیام تایلر فضای خوشایندی می‌سازد، اما تصاویر و فضا به‌تنهایی نمی‌توانند بیش از دو ساعت یک فیلمنامه را حمل کنند؛ وقتی داستان شتاب می‌گیرد جذاب است، اما بین این اوج‌ها دوره‌های سکون کوتاهی پخش شده‌اند که ریتم را کند می‌کنند. داستان فیلم حول ایده‌ای ساده می‌چرخد: دو مرد پیشگام در اورگان با کشف اینکه یک گاو تنها در منطقه وجود دارد، مخفیانه از شیر آن برای بهبود کیک‌ها و کسب درآمد استفاده می‌کنند؛ این کسب‌وکارِ پنهانی ثروتی فراهم می‌آورد اما همراه با خطراتی است، چون صاحب گاو (عامل مزرعه) از منبع واقعی شیر بی‌خبر است. روایت شاید تا حدودی قابل پیش‌بینی باشد، اما دیدن تلاش آن دو برای یک قدم جلوتر ماندن از رئیس آگاه‌شونده‌شان لذت‌بخش است. کارگردان زمان می‌گذارد تا با شخصیت‌ها آشنا شویم و تصویری واقع‌گرایانه از شرایط سخت زندگیِ کسانی که دنبال طلا، زمین یا حتی شیر هستند ارائه می‌دهد. در مجموع، «فرست کَاو» یکی از نشانه‌های کارهای استودیوی A24 در روایت‌های نامتعارف را دارد. رایخاردت و جان ریموند فیلمنامه‌ای مینیمالیستی و منسجم نوشته‌اند که ممکن است مخاطبان را به دو گروه موافق و مخالف تقسیم کند. کارگردانی واقع‌گرایانه و لایه‌لایهٔ رایخاردت—که او خودِ تدوین فیلم را نیز برعهده داشته—با گفت‌وگوهای خالص و دوستی راستین قابل‌لمس همراه شده است. اجرای جان ماگارو و اوریون لی بی‌نقص است و شیمی عاطفی آن‌ها شخصیت‌ها را ارتقا می‌دهد. فیلم‌برداری زیبا و موسیقی ملایم نیز فضایی آرامش‌بخش خلق می‌کنند که با فیلم‌های معمول هالیوودی متفاوت است. با این حال، ساعاتی کش‌دار، پیشرفت قابل پیش‌بینی قصه و گاهی روندی خسته‌کننده، تجربهٔ کلی را کمی دشوار می‌کند. اگر دوست دارید فیلمی ساده، آرام و دربارهٔ دوستی را با پیامی دلنشین ببینید و مدت زمان رسیدن به پایان فیلم برایتان اهمیتی ندارد، «فرست کَاو» ارزش تماشا دارد—قطعا نه یک فیلم معمول هالیوودی، بلکه مطالعه‌ای دقیق و زیبا بر شخصیت‌ها و رفاقت.