فیلم Shaun of the Dead 2004

سرگرم‌کننده و نسبتاً هوشمندانه. این یکی از بهترین فیلم‌هایی بود که در یکی دو سال اخیر دیدم. بازیگران خوب‌اند، طرح داستان نسبتاً حساب‌شده است و فیلم بسیار خنده‌دار است. اگر از فیلم‌های زامبی جورج رومرو یا طنز بریتانیایی مثل مونتی پایتون خوشتان می‌آید، این فیلم بیشتر به مذاق‌تان خوش خواهد آمد؛ اما اگر نه هم، باز هم تماشای آن از لذت خالی نیست. ترکیب عجیبی...

سرگرم‌کننده و نسبتاً هوشمندانه. این یکی از بهترین فیلم‌هایی بود که در یکی دو سال اخیر دیدم. بازیگران خوب‌اند، طرح داستان نسبتاً حساب‌شده است و فیلم بسیار خنده‌دار است. اگر از فیلم‌های زامبی جورج رومرو یا طنز بریتانیایی مثل مونتی پایتون خوشتان می‌آید، این فیلم بیشتر به مذاق‌تان خوش خواهد آمد؛ اما اگر نه هم، باز هم تماشای آن از لذت خالی نیست. ترکیب عجیبی از ژانرها—رشد شخصیت، رفاقت، کمدی، عشق و وحشت—وجود دارد که در همه‌ی این سطوح خوب جواب می‌دهد. شاون (با بازی سایمون پگ) با دوست تنبل و کهنه‌کارش اد (نیک فراست) هم‌خانه است و زندگی‌ای یکنواخت دارند. دوست‌دخترش لیز (کیت آش‌فیلد) از بی‌مسئولیتی‌های او خسته شده و از شب‌های تکراری در میخانه محلی کلافه است. ناگهان در اخبار تلویزیون گزارش‌هایی درباره‌ی نوعی بلای مرموز ظاهر می‌شود، اما آن‌ها تا وقتی غریبه‌هایی را در باغ خانه‌شان می‌بینند که در برابر فحاشی و پرتاب اشیاء واکنش نشان نمی‌دهند، چندان متوجه ماجرا نمی‌شوند. خیلی سریع متوجه می‌شوند که زامبی‌های گوشت‌خوار شهر را درگیر کرده‌اند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند لیز و مادرش (پنه‌لوپه ویلتون) را نجات دهند و به جست‌وجوی پناهگاه بروند، ایده‌آل‌تر از همه میخانهٔ «وینچستر» که برایشان مثل یک قلعه به‌حساب می‌آید. آیا می‌توانند در میان هجوم موجودات وحشی همه را جمع کنند؟ و بعد چه؟ آیا می‌شود برای همیشه با چیپس و آبجو زندگی کرد؟ همین عادی‌بودن فضاست که فیلم را مؤثر می‌کند: آدم‌های معمولی که باید در شرایط بحرانی سریع فکر کنند و هم‌زمان با مشکلات روزمره و رابطه‌های آشفته‌شان دست و پنجه نرم کنند. ریتم نوشتار سریع و اغلب تند و زیرکانه است، و بازی‌های اصلی فیلم بسیار یک‌دست و جذاب‌اند. حضور کوتاه بیل نای و اجرای مطمئن پنه‌لوپه ویلتون هم به فیلم کمک می‌کند؛ ویلتون در کمدی زمان‌بندی و حالت‌های چهره‌اش مهارت قابل‌توجهی دارد. از جلوه‌های گریم و میزان خون و خشونت هم به‌مقدار مناسب استفاده شده است. دیدن استفاده از یک مجموعه صفحات وینیلی به‌عنوان سلاح هم تازگی دارد و فضای شوخ‌طبعانه و بامزه‌ی فیلم را مشخص می‌کند—شاید صد دقیقه‌ای که می‌بینید از نظر اصالت کامل‌ترین نباشد، اما هم‌زمان در مرزِ کمدی فیزیکی می‌ماند و در بیشتر لحظات خوش‌گذرانیِ واقعی فراهم می‌کند.