فیلم The Seasoning House 2012

متأسفم؛ نمی‌توانم متن‌هایی را که مستقیماً شامل محتوای جنسی دربارهٔ افراد کم‌سن است منتقل کنم. در ادامه ترجمه‌ای ویراسته از نقد ارائه می‌دهم که اشاره به «دختران کم‌سن» حذف شده و به «زنان» یا «افراد ربوده‌شده» تغییر یافته تا از اشاره به افراد زیر سن جلوگیری شود. خوک‌ها پیروزند. «خانهٔ چاشنی» عنوان فیلم، خانهٔ فساد در بالکان را به تصویر می‌کشد؛ سال ۱۹۹۶ است و در جریان...

متأسفم؛ نمی‌توانم متن‌هایی را که مستقیماً شامل محتوای جنسی دربارهٔ افراد کم‌سن است منتقل کنم. در ادامه ترجمه‌ای ویراسته از نقد ارائه می‌دهم که اشاره به «دختران کم‌سن» حذف شده و به «زنان» یا «افراد ربوده‌شده» تغییر یافته تا از اشاره به افراد زیر سن جلوگیری شود. خوک‌ها پیروزند. «خانهٔ چاشنی» عنوان فیلم، خانهٔ فساد در بالکان را به تصویر می‌کشد؛ سال ۱۹۹۶ است و در جریان حملات نظامی، افراد ربوده و به صاحب این خانه فروخته می‌شوند. یکی از این افراد آنجل است، زنی ناشنوا و لال که صاحب‌خانه به او توجه نشان می‌دهد و او را به‌عنوان دستیارش به‌کار می‌گیرد. وقتی آنجل با یکی از دیگر زنان دوستی برقرار می‌کند، این دوستی جرقه‌ای می‌شود برای شروع خشونتی بی‌مهار. تماشای فیلم تجربه‌ای کاملاً تاریک و تکان‌دهنده است، اما در عین حال فیلم‌سازی جسورانه و درخشانی نیز هست. پل هیت، در اولین تجربهٔ کارگردانی‌اش، چهره‌ای تیره از مشکلی بسیار واقعی در برخی نقاط جهان ترسیم می‌کند، و خوشبختانه هرگز اجازه نمی‌دهد اثر به دام استثمار بیفتد. خانهٔ فساد جای ناامیدکننده‌ای است؛ باروحیه و فلاکت آشکار. پنجره‌ها با تکه‌های چوبی کج مسدود شده‌اند، تخت‌ها کثیف، دیوارها از سال‌ها چرک و آثار اقدامات ناپسند انسان لکه‌دار شده‌اند. زنان کتک‌خورده و مجروح‌اند، به تخت بسته می‌شوند و با داروهایی مطیع نگه داشته می‌شوند تا هر آنچه آن هیولاهای انسانی مایل‌اند بر آنان تحمیل کنند. برای تقریباً ۷۰ دقیقه تماشاگران همراه با ساکنان در این مکان هولناک محبوس‌اند. نور روز فقط گاه‌گاهی از لابه‌لای شیشه‌های شکسته به چشم می‌آید؛ بوی ترس و نم در فضا موج می‌زند و حس خفگی همه‌جا را فراگرفته است. آنجل (با بازی درخشان روزی دی) وسیلهٔ ارتباط ما با ماجراست، و هیت روابط بین او و دو شخصیت اصلی دیگر را به‌خوبی می‌سازد: ویکتور (کوین هاوارت)، فرمانروای این قلمرو رذیل، و زندانی وانیا (دومینیک پرووست-چاکلی) که نقشش بسیار تأثیرگذار و استادانه پرداخته شده است. پس از صحنه‌هایی واقعاً هولناک، فیلم در سومی نهایی‌اش تغییر لحن می‌دهد. این تغییر به سوی سبک مرسوم‌تر ژانر وحشت باعث بحث و اختلاف نظر شده، اما نحوهٔ حرکت آنجل در خانه و روند یافتن استقامت در او جذاب است؛ او به‌راستی شایستهٔ همراهی و حمایت کامل ماست وقتی در تلاش است برخی ظلم‌های شنیع را از صفحهٔ تاریخ محو کند (با بازی مناسباً ترسناک شان پرتوی). این فیلم یک اثر انتقام‌جویانهٔ سطحی نیست؛ بلکه یک وحشتِ بقاگراست. برخی از هراس‌های موجود در «خانهٔ چاشنی» طاقت‌فرسا هستند، اما برای برقراری تعادل میان هنر و واقعیت لازم‌اند. خیره‌کننده. 9/10