فیلم The Basement 2018

«The Basement» با یک پایه‌ی آشنا در ژانر وحشت آغاز می‌شود: آدم‌ربایی و صحنه‌های شکنجه‌محور. یک سکانس افتتاحیه‌ی کوتاه اما تأثیرگذار وجود دارد که به هولناکی‌های پیش‌رو اشاره می‌کند؛ حس و حال ترس را برمی‌انگیزد و تقریباً نوید یک اثر مستقل قابل توجه را می‌دهد. کانلی و آیوز چیز کاملاً جدیدی ارائه نمی‌کنند، اما تلاش کرده‌اند داستانی با پیوستگی و عمق بسازند. از نظر تولید و...

«The Basement» با یک پایه‌ی آشنا در ژانر وحشت آغاز می‌شود: آدم‌ربایی و صحنه‌های شکنجه‌محور. یک سکانس افتتاحیه‌ی کوتاه اما تأثیرگذار وجود دارد که به هولناکی‌های پیش‌رو اشاره می‌کند؛ حس و حال ترس را برمی‌انگیزد و تقریباً نوید یک اثر مستقل قابل توجه را می‌دهد. کانلی و آیوز چیز کاملاً جدیدی ارائه نمی‌کنند، اما تلاش کرده‌اند داستانی با پیوستگی و عمق بسازند. از نظر تولید و فیلم‌برداری فیلم در سطح بسیار خوبی قرار دارد و تا حد زیادی به کمال نزدیک است. شخصیت‌ها قالب‌های آشنای این زیرژانر را دنبال می‌کنند، اما در این میان جکسون دیویس و کیلب لانگ برجسته‌اند و اجراهای قابل‌توجهی ارائه می‌دهند. بازی بازیگران در برخی لحظات دچار افت می‌شود؛ شخصیت‌های متعددِ «قاتل جمینی» گاهی کمی تخت به نظر می‌رسند، اما در کل دیویس در نقش خود می‌درخشد. لانگ دیالوگ‌های ضعیف‌تری دارد و شخصیتش کمتر پرداخت شده، اما همین‌قدر هم کافی است تا صحنه‌های مشترکشان جذاب باشد. سکانس‌های مقابل با میشا بارتون کمی دست‌وپاگیر است و شخصیت او بیش از حد دو بعدی دیده می‌شود، با این حال این یکی از اجراهای نسبتاً بهتر اوست. جلوه‌های ویژه محدودند اما کیفیت قابل‌قبولی دارند و از کلیشه‌های کلاسیکِ شکنجه بهره می‌برند. صحنه‌ی بزرگِ خون‌بار تا حدی متوسط می‌شود، اما همچنان تجربه‌ای هیجانی و شکمی‌ست. وحشت واقعی فیلم بیشتر در ملودرام روان‌شناختی سنگین و درامی شدید نهفته است که بین دو شخصیتِ اصلی مرد به‌خوبی حفظ شده است. موسیقی متن نیز فضا را تقویت می‌کند و نکته‌ی مثبتی است. در مجموع «The Basement» فیلم خوبی است و از جمله آثار مستقلِ قابل‌توجه در ژانر شکنجه/انتقام که در ماه‌های اخیر دیده‌ام. اصالت چندان بالایی ندارد و لو رفتن پیچشِ پایانی تا حدی قابل‌پیش‌بینی است، اما ارزش دیدن را از دست نمی‌دهد و نواقص آن به اندازه‌ای نیست که از لذت تماشای فیلم بکاهد — حتی سکانس‌های نه‌چندان روان در عمارت با میشا بارتون هم لطمه‌ی زیادی به اثر وارد نمی‌کنند.