فیلم Conversation Piece 1974

پروفسور منزوی (برت لنکستر) خیلی زود از تصمیمش برای اجاره واحد بالایی ویلایش به مارچزا برومونتی (سیلوانا مانگانو) پشیمان می‌شود، وقتی خانه‌دارش (الویرا کورته‌زِه) متوجه فروریختن سقف می‌شود. او که از خسارت گسترده به خانه‌اش خشمگین است، برای بررسی می‌آید و با کنراد (هلموت برگر)، جوانی تند و تیز که معلوم می‌شود معشوقهٔ مارچزاست و گمان می‌کند اجازهٔ بازسازی دارد، روبه‌رو می‌شود. پس از چند...

پروفسور منزوی (برت لنکستر) خیلی زود از تصمیمش برای اجاره واحد بالایی ویلایش به مارچزا برومونتی (سیلوانا مانگانو) پشیمان می‌شود، وقتی خانه‌دارش (الویرا کورته‌زِه) متوجه فروریختن سقف می‌شود. او که از خسارت گسترده به خانه‌اش خشمگین است، برای بررسی می‌آید و با کنراد (هلموت برگر)، جوانی تند و تیز که معلوم می‌شود معشوقهٔ مارچزاست و گمان می‌کند اجازهٔ بازسازی دارد، روبه‌رو می‌شود. پس از چند تماس تلفنی، آرامش نسبی برقرار می‌شود، اما دوام نمی‌آورد؛ ما وارد سلسله‌ای از اختلافات خانوادگی، دلخوری‌های عاشقانه، مناظرات سیاسی و چند غافلگیری غیرمنتظره می‌شویم. این اثر سبک بسیار صحنه‌ای و نمایشی‌ای دارد و گاهی به این فکر می‌افتم که شاید در چارچوب تئاتر بهتر جواب می‌داد، اما این موضوع مانع از آن نمی‌شود که فیلم نگاهی نافذ به سمی‌بودن روابط—گذشته و حال—ارائه دهد، وقتی مرد سالخورده می‌بیند آرامش پیشینش چیزی جز خاطره‌ای مبهم یا شاید حتی نمایشی نیست. دیالوگ‌ها تحریک‌آمیز و گیرا هستند و با ارجاعات مکرر به سرمایه‌داری، کمونیسم و فاشیسم، گهگاه آتش بحث‌ها را شعله‌ور می‌کنند. اگرچه بازی لنکستر برایم کمی کم‌ابراز بود، برگر و مانگانو در بهترین فرم خود ظاهر شده‌اند و کلیت اثر نوعی خفقان مؤثر دارد که از آن لذت بردم. پایان‌بندی را دوست نداشتم، اما دقیقاً نمی‌دانم چه چیزی می‌توانست مرا راضی کند؛ مانورهای شخصیت‌ها به قدری زیرکانه است که حتی ماکیاولی و شاید دانته را هم به خجالت وا می‌داشت.