فیلم Léon Morin, Priest 1961

قهرمان این فیلم انسان نیست؛ یا اگر هست، برای این دنیای مدرن مثل یک دلقک است. با چنین نماد مذهبی، شخصیتی دیگر به ما معرفی می‌شود که شبیه خودمان است؛ به همان شیوه رفتار و فکر می‌کند. بیوهٔ بیچاره‌ای به‌نوعی دل‌بستهٔ این کشیش می‌شود که به نظرم خیلی نیازمند و تنهاست. او تمام تلاشش را می‌کند تا دختری را که جز واقعیت و همدلی چیزی...

قهرمان این فیلم انسان نیست؛ یا اگر هست، برای این دنیای مدرن مثل یک دلقک است. با چنین نماد مذهبی، شخصیتی دیگر به ما معرفی می‌شود که شبیه خودمان است؛ به همان شیوه رفتار و فکر می‌کند. بیوهٔ بیچاره‌ای به‌نوعی دل‌بستهٔ این کشیش می‌شود که به نظرم خیلی نیازمند و تنهاست. او تمام تلاشش را می‌کند تا دختری را که جز واقعیت و همدلی چیزی نمی‌جوید، دست‌کاری کند. احساس نمی‌کنم کارگردان در خلق چنین فیلم ساده‌ای با شخصیت‌های نامعمول و بازی‌هایشان موفق بوده باشد. اصلاً فلسفهٔ این فیلم را — از زاویه‌ای فردگرایانه و ساده — نمی‌فهمم. آیا این فیلم سرگرم‌کننده است؟ من شخصاً دیدن حال‌وهوای زمان جنگ‌های جهانی را دوست دارم: تلفن‌های قدیمی، جاده‌ها، لباس‌ها، لهجه‌ها. از دهکدهٔ کوچک، دفتر کوچک، شخصیت‌ها و همه چیز خوشم آمد، اما باید بگویم که این فیلم حتی در زمان خود از نظر فلسفی کاملاً کهنه است. گفتگوها چندان معنی‌دار نیستند؛ بیشتر تسلیم‌پذیری او برجسته است. فیلم تمام می‌شود و شاید بخواهد به کشیش‌ها چیزی بیاموزد، اما دوباره تأکید می‌کنم که نباید زنان تنها و اندوهگین را طوری قرار داد تا در انحصار گفت‌وگوی شما باشند و به نام «پدر و روح‌القدس» سوءاستفادهٔ عاطفی روا شود.