فیلم Ordinary Love 2019

معمولاً هر فیلمی که لسلی منویل در آن باشد را امتحان می‌کنم، و حضور لیام نیسون در این فیلم هم برایم نکته مثبتی بود. به نظرم فیلمی محکم و قابل قبول است—نه شگفت‌انگیز، اما فیلمنامه‌اش خوب نوشته شده و دو بازیگر اصلی بسیار قوی‌اند. نیسون و منویل به چشمم آدم‌های عادی جلوه کردند و به‌عنوان یک زوج باورپذیر بودند. هیچ نمایش ملودراماتیک از قبیل انفجار...

معمولاً هر فیلمی که لسلی منویل در آن باشد را امتحان می‌کنم، و حضور لیام نیسون در این فیلم هم برایم نکته مثبتی بود. به نظرم فیلمی محکم و قابل قبول است—نه شگفت‌انگیز، اما فیلمنامه‌اش خوب نوشته شده و دو بازیگر اصلی بسیار قوی‌اند. نیسون و منویل به چشمم آدم‌های عادی جلوه کردند و به‌عنوان یک زوج باورپذیر بودند. هیچ نمایش ملودراماتیک از قبیل انفجار احساسات یا قطره‌چکانِ اشک در کار نبود؛ فقط گاهی خشم و درگیری‌های مقطعی دیده می‌شد، همان‌طور که در روابط طولانی‌مدت وقتی دو نفر احساس عشق و امنیت کافی دارند و گاهی حرف‌های تند به هم می‌زنند، انتظار می‌رود. وقتی نقش نیسون سر صحبت را با همراهِ بیمار دیگری که همسرش قبلاً با او حرف زده بود باز می‌کند، مرا کمی یاد فیلم برجسته «The Doctor» با بازی ویلیام هرت انداخت. داستان‌ها کاملاً متفاوت‌اند، اما حسِ همراهیِ کسی که وقت می‌گذارد با کسی که تجربه‌ای حتی بدتر را می‌گذراند، باورپذیر بود. بازیگران نقش‌های فرعی هم عملکرد قابل‌قبولی داشتند، اما این فیلم در اصل نمایشی دو نفره است و خوشبختانه بازیگران اصلی از پس آن برآمدند.