فیلم Jersey Boys 2014

از چراغ خیابان تا چراغ صحنه کارگردان را می‌دانم اما بازیگران را نه؛ شاید همین باعث شده فیلم در باکس‌آفیس آن‌طور که انتظار می‌رفت ظاهر نشود. با این حال بازی‌ها فراموش‌نشدنی‌اند. هر یک از بازیگران عالی‌اند — آن‌ها خوانندگان واقعی هستند و همین کارشان را ساده و طبیعی کرده است. به‌نظرم فیلم‌سازی که قصه و شخصیت‌ها را خوب فهمیده و متناسب با آن‌ها تصویر کرده است....

از چراغ خیابان تا چراغ صحنه کارگردان را می‌دانم اما بازیگران را نه؛ شاید همین باعث شده فیلم در باکس‌آفیس آن‌طور که انتظار می‌رفت ظاهر نشود. با این حال بازی‌ها فراموش‌نشدنی‌اند. هر یک از بازیگران عالی‌اند — آن‌ها خوانندگان واقعی هستند و همین کارشان را ساده و طبیعی کرده است. به‌نظرم فیلم‌سازی که قصه و شخصیت‌ها را خوب فهمیده و متناسب با آن‌ها تصویر کرده است. ممکن است بیوپیک‌های مشابه زیادی دیده باشید و این فیلم تا حدی همان فرمول را دارد، اما باز هم نکات الهام‌بخشی در آن هست. این ژانر موسیقی با روندهای امروزی متفاوت است، بنابراین فیلم به‌روشنی دهه‌های ۵۰ و ۶۰ را برای ما بازمی‌گرداند و دقیقاً به همین خاطر برای تماشاگران جذاب است. داستان درباره یک گروه چهارنفره موسیقی و سیر آنها در موفقیت و دشواری‌ها طی چند دهه است. نکته الهام‌بخش این است که آن‌ها شبیه موسیقی‌دانان امروز که مسئله مواد مخدر و مسائل جنسی برجسته است، نیستند؛ هرچند در داستان سهمی از آن دوران وجود دارد که برای آن زمان ممکن است قابل‌توجه بوده باشد. خانواده، دوستان و موسیقی — فیلم تفاوت‌های میان زندگی حرفه‌ای و شخصی را خیلی زیبا نشان می‌دهد. اینکه چگونه از دست دادن تعادل رخ می‌دهد موضوعی است که در بیوپیک‌های موسیقی معمولاً می‌بینیم، اما اینجا درباره جامعه و سبک زندگی پنجاه سال پیش است؛ چیزها متفاوت‌اند و فیلم نشان می‌دهد آن‌ها چگونه با این شرایط کنار آمدند یا نیامدند. من از فیلم خوشم آمد و دلم می‌خواست نمره بالاتری بدهم، اما اندکی خسته شدم چون فیلم خیلی طولانی بود. ریتم فیلم مناسب است، بنابراین تحملش کردم و فکر می‌کنم ارزش تماشا دارد، اما فقط برای مخاطبان خاص. نمره: ۷/۱۰ مدتی طول کشید تا جذبش شدم، اما حدود یک ساعت آخر مرا قانع کرد. «Jersey Boys» به نظر من فیلم خیلی خوبی است. قبل از دیدن فیلم فقط از نامش خبر داشتم و تا حدی می‌دانستم گروه چه می‌کرد؛ آن‌قدر کم می‌دانستم که فکر می‌کردم اسم گروه «Jersey Boys» است، نه «The Four Seasons». چند تا از آهنگ‌ها را شناختم، اما عمدتاً آن‌هایی که در پایان فیلم اجرا می‌شوند. با این حال دیدن روند شکل‌گیری داستان جالب بود. جان لوید یانگ، اریک برگن، مایکل لومندا و وینسنت پیاتزا همگی در نقش‌های خود دلنشین‌اند و بازی یانگ و پیاتزا برجسته‌تر است. بازیگران مکمل، از جمله کریستوفر واکن، نمایش‌های رضایت‌بخشی ارائه می‌دهند. نسبت به این فیلم کمی شگفت‌زده شدم. همان‌طور که اشاره شد در بخش ابتداییِ ۱۳۴ دقیقه‌ای فیلم چندان جذب نشدم اما در پایان از تماشا خوشحال بودم. توصیه می‌شود.