فیلم California Schemin’ 2025

فیلم که خیلی آزادانه برپایه‌ی یک داستان واقعی (یا دروغ!) ساخته شده، روایت دو رپر اهل داندی، گاوین (Séamus McLean Ross) و بیلی (Samuel Bottomley)، را دنبال می‌کند که تلاش دارند از کسالت شغل‌های مرکز تماس فرار کنند و نوع زمینیِ شعرِ خیابانی خود را به صنعتی موسیقایی که پذیرایِ آنها نیست ارائه دهند. آن‌ها همه راه‌های معمول برای جلب توجه را امتحان کرده‌اند و...

فیلم که خیلی آزادانه برپایه‌ی یک داستان واقعی (یا دروغ!) ساخته شده، روایت دو رپر اهل داندی، گاوین (Séamus McLean Ross) و بیلی (Samuel Bottomley)، را دنبال می‌کند که تلاش دارند از کسالت شغل‌های مرکز تماس فرار کنند و نوع زمینیِ شعرِ خیابانی خود را به صنعتی موسیقایی که پذیرایِ آنها نیست ارائه دهند. آن‌ها همه راه‌های معمول برای جلب توجه را امتحان کرده‌اند و حالا به جایی رسیده‌اند که حتی منشی‌های شرکت‌های ضبط هم تماس‌شان را قطع می‌کنند. در همین وضعیت به ایده‌ای می‌رسند: چرا وانمود نکنند اهل کالیفرنیا هستند؟ تلاش اول‌شان موفقیت‌آمیز نیست، اما وقتی آگهی‌ای در روزنامه می‌بینند مصمم می‌شوند داستان پشتِ سرِ خود را درست و حسابی بسازند و دوباره تلاش کنند. به‌زودی «Silibil ’n Brains» سر از یک صحنهٔ لندن درمی‌آورند و مورد توجه یک اسکاوت به نام تسّا (Rebekah Murrell) قرار می‌گیرند. او آن‌ها را به مصاحبه با رئیس بزرگ‌ترش (جیمز مک‌آووی) معرفی می‌کند و او تصمیم می‌گیرد به آن‌ها شانس بدهد. مشکل این است که طرح اولیه‌شان افشای ریاکاری‌ها و سطحی‌بودن این دنیای شو/بیزنس و سپس بازگشت به خانه بود، جایی که مری (Lucy Halliday) منتظرِ دوست‌پسرش بیلی است. اما به‌سرعت زندگیِ همه‌خرجِ ستاره‌ها آن‌ها را می‌بلعد: مواد، مشروب، پرستش توده‌ای و حتی گروهی از طرفداران؛ همه این‌ها باعث می‌شود مردان کم‌کم از نقشه و از هم دور شوند. وقتی مری به دیدن‌شان می‌آید و یک مصاحبهٔ تلویزیونی هم انتظاراتش را برآورده نمی‌کند، لحظهٔ سرنوشت‌سازی فرا می‌رسد؛ اجرای‌شان در سالن معروف باراولند گلاسگو به نظر می‌رسد مهلک یا تعیین‌کننده باشد. راس در این نقش کار قابل‌توجهی ارائه می‌دهد — شخصیت او درگیر نبردی روان‌شناختی است؛ باید میان آرزوهای خودش و عشقش به بهترین دوستش که واضح است دارد راهی شخصی‌تر را در پیش می‌گیرد، مصالحه کند. او با بازی پرانرژی باتملی (Bottomley) هم خوب کنار می‌آید، اما هر چه داستان جلوتر می‌رود فرصت‌های بیشتری برای درخشش زوج روی پرده کم می‌شود و نقد صنعت جای آن را می‌گیرد. در این بخش فیلم نوری بی‌رحمانه بر طبیعت انگل‌وارِ این تجارت می‌تاباند؛ تجارتی که پر است از افراد بی‌استعداد و پاچه‌خوارانی که از دیگران بهره می‌برند در حالی که خود هنرمندان فقط دستمزد اندکی نصیب‌شان می‌شود — هرچند این نکته چیز چندان جدید یا عمیقی نیست. فیلم جذابیت‌هایی دارد و بخشی از رپ‌های واقعی‌شان پرانرژی، تند و بذله‌گوست، اما در زمینهٔ شخصیت‌پردازی کافی نیست؛ روایت با شتاب حرکت می‌کند و به پایان‌بندی‌ای شتاب‌زده می‌رسد. در مجموع فیلم خوش‌گذرانی است، اما نه آن‌چنان که می‌توانست باشد.