فیلم Wetlands 2013

دلیل تماشای این فیلم کارگردانش بود. «Combat Girls» فیلم بسیار خوبی بود و انتظار داشتم این فیلم هم نتیجه‌ای مشابه داشته باشد؛ اما این اثر یک سرگرم‌کننده‌ی کاملاً متفاوت و اصیل بود که از ابتدا تا انتها مرا جذب کرد. فیلم بر اساس رمانی با همان نام ساخته شده که مورد استقبال قرار گرفت و بعداً حتی به انگلیسی ترجمه شد؛ هرچند درباره‌ی جنبه‌های جنسی‌اش...

دلیل تماشای این فیلم کارگردانش بود. «Combat Girls» فیلم بسیار خوبی بود و انتظار داشتم این فیلم هم نتیجه‌ای مشابه داشته باشد؛ اما این اثر یک سرگرم‌کننده‌ی کاملاً متفاوت و اصیل بود که از ابتدا تا انتها مرا جذب کرد. فیلم بر اساس رمانی با همان نام ساخته شده که مورد استقبال قرار گرفت و بعداً حتی به انگلیسی ترجمه شد؛ هرچند درباره‌ی جنبه‌های جنسی‌اش بحث‌هایی مطرح شد. کتاب را نخوانده بودم چون بیشتر اهل سینما هستم، اما فیلم را دیدم و پسندیدم. آنچه درباره‌ی کتاب مورد انتقاد قرار گرفته بود در فیلم ندیدم. هنگام خواندن کتاب هرکس تصاویر ذهنی خودش را می‌سازد، اما در یک فیلم همه‌چیز—از جمله موسیقی متن—به‌خوبی ارائه می‌شود که این یک نکته مثبت است. برای این‌که کتاب به‌خوبی در فیلم پیاده شود، نیاز به ذهن خلاق و کارگردانی دارای چشم‌انداز است که بتواند بیننده را با اجرا متقاعد کند. در زندگی روزمره‌مان بچه‌هایی را می‌بینیم که به هیچ‌کس گوش نمی‌دهند و دقیقاً خلاف آنچه گفته شده عمل می‌کنند؛ خصوصیتی که در بعضی بزرگسالان هم دیده می‌شود و ممکن است به‌خاطر رشد در خانواده‌ای ناسازگار یا شرایط مشابه دوران کودکی شکل گرفته باشد. این فیلم حول همین محور می‌چرخد، اما تا حدی جلوتر می‌رود که گاهی حالت تهوع پیدا می‌کنید و می‌گویید «اه!». «بهتر است الآن زانوی خراشیده داشته باشی، تا بعدتر قلبی شکسته.» فیلم بسیار زننده و تهوع‌آور است؛ در یک کلمه شاید بتوان گفت از منزجرکننده‌ترین آثاری است که دیده‌ام، احتمالاً در میان سه تا ده فیلم برتر از این نظر. به‌نظر می‌رسد سازندگان از هر وسیله‌ای که ممکن بود استفاده کرده‌اند تا به چنین نتیجه‌ای برسند. اگر از من بپرسید، می‌گویم خدا را شکر که من مرد هستم و این نقش مربوط به یک دختر بود؛ بازیگر زن آن‌قدر جذاب بود که بیننده نسبت به آنچه قرار است ببیند احساس بدی نکند، که این را در چنین موضوعی یک امتیاز می‌دانم. اگر بازیگر مرد بود، احتمالاً نیمهٔ راه فیلم را خاموش می‌کردم و از دست آن ناراضی می‌شدم. داستان دربارهٔ هلن هجده‌ساله است که با بازگویی خاطرات کودکی‌اش توضیح می‌دهد چرا چنین ضد‌قهرمان است. در نیمهٔ دوم نوجوانی‌اش خیال‌پردازی‌های جنسی بر او غلبه می‌کند، اما این تمام فیلم نیست؛ همهٔ این موارد برای پرورش شخصیت او به‌کار رفته و تقریباً بخش اعظم فیلم را تشکیل می‌دهد، در حالی که موقعیت حال که در بیمارستان اتفاق می‌افتد فشرده و مختصر باقی می‌ماند. رابطهٔ او با اعضای خانواده بخش مهمی از روایت است و نشان می‌دهد که او هیچ‌کدام را واقعاً درک نکرده است: پدری بی‌پرو و فعال جنسی، مادری که با تحمیل و شستشوی مغزی برخورد می‌کند، و برادری که هرگز رابطهٔ درست خواهر-برادری بین‌شان شکل نگرفته است. در سه‌چهارم پایانی فیلم، هلن را کامل‌تر می‌شناسید و ممکن است نظر شما درباره‌اش تغییر کند؛ ولی تفسیر او از «نظریهٔ همه‌چیز» همچنان آزاردهنده باقی می‌ماند. فیلم‌های متعددی هستند که در آن‌ها کودکانی مانند هلن آسیب می‌بینند، اما این اثر در نمایش موضوع حساس خود بی‌نظیر است. اینکه والدین چقدر باید این فیلم را جدی بگیرند محل بحث است، چون فیلم دربارهٔ شکست‌های فرزندپروری و رفتارهای غیربهداشتی/غیرقابل‌قبول صحبت می‌کند. فیلم تا حدودی سرگرم‌کننده، گاهی تهوع‌آور و جنسی است؛ به‌طور کلی یک اثر برجسته برای بزرگسالان. منزجرکننده بودن فیلم مسئله‌ای نیست؛ اگر با تغییر و تنوع در فیلم‌هایی که معمولاً تماشا می‌کنید مشکلی ندارید و زحمات سازندگان را می‌پسندید، این فیلم می‌تواند سرگرم‌کننده باشد. اگر قرار باشد نسخهٔ جدیدی ساخته شود، به نظرم بهتر است دوبله شود تا بازسازی گردد. من معمولاً فیلم‌های آلمانی را دوست دارم چون سخت‌گیرم و بعد از تحقیق کوتاهی انتخاب می‌کنم؛ می‌دانستم این فیلم رنگ و بوی تجاری دارد و آماده بودم آن را در آن قالب بپذیرم. ۷/۱۰