فیلم Police Academy 2: Their First Assignment 1985

بهتر از فیلم اول فیلم پر از لحظات خوب است. همهٔ اعضای گروه اصلی بازمی‌گردند — به جز هریس و کالاهان. ستوان ماوزر (آرت مت‌رانو) در نقش ضدقهرمان جدید، همراه با دستیار کم‌هوشش پروکتور، حضور دارد. نکات برجسته شامل خانوادهٔ خنده‌دار کرکلند و نمایش‌های محبت‌آمیزشان، یک جوراب سیاه خیلی چسبناک، دسته‌ای از تبهکاران خیابانی نادان به رهبری زِد (باب گولدثویت) و یک صحنهٔ بسیار خنده‌دار در یک...

بهتر از فیلم اول فیلم پر از لحظات خوب است. همهٔ اعضای گروه اصلی بازمی‌گردند — به جز هریس و کالاهان. ستوان ماوزر (آرت مت‌رانو) در نقش ضدقهرمان جدید، همراه با دستیار کم‌هوشش پروکتور، حضور دارد. نکات برجسته شامل خانوادهٔ خنده‌دار کرکلند و نمایش‌های محبت‌آمیزشان، یک جوراب سیاه خیلی چسبناک، دسته‌ای از تبهکاران خیابانی نادان به رهبری زِد (باب گولدثویت) و یک صحنهٔ بسیار خنده‌دار در یک سوشی‌بار است. این آخرین فیلم از مجموعهٔ آکادمی است که واقعاً خنده‌دار است. دنباله‌ای محترمانه این فیلم که یک سال پس از نسخهٔ قبلی ساخته شد از موفقیت گیشهٔ آن به‌خوبی استفاده کرده است. شاید بسیاری با نظر من موافق نباشند، اما به نظرم تا حد معقولی با فیلم اول برابری می‌کند و به تثبیت این فرنچایز نوپا و افزایش محبوبیت آن کمک کرده که بعدها تلویزیون نیز از آن بهره برد. فیلم‌نامه داستان فیلم اول را ادامه می‌دهد: افسران تازه‌فارغ‌التحصیل مأموریت دشواری می‌گیرند؛ تقویت یک کلانتری ضعیف و دلسرد در محله‌ای مشکل‌دار که ریاست آن بر عهدهٔ برادر فرماندهٔ آکادمی است. طبیعی است که یکی از روسا می‌خواهد جای او را بگیرد و هر کاری می‌کند تا مانع شود. فیلم‌نامه هنوز چندان الهام‌بخش نیست و ضعف‌هایی دارد، اما کارهای ضروری را انجام می‌دهد و فیلم را به‌طور معقولی جلو می‌برد؛ اگرچه به‌اندازهٔ فیلم اول موفق نیست. نکتهٔ مثبت این است که صحنه‌های برهنگی فیلم اول این‌جا حذف شده و فیلم مناسب‌تر برای تماشای خانوادگی شده است. بازیگران عمدتاً از فیلم قبلی برگشته‌اند و چهره‌های آشنا بخش اعظم فیلم را پیش می‌برند. استیو گاتنبرگ بار دیگر می‌درخشد و نقشش قابل تشخیص است. آرت مت‌رانو هر بار که ظاهر می‌شود توجه را به خود جلب می‌کند و واقعاً بامزه و تواناست. دیوید گراف، بابا اسمیت، لنس کینزی و به‌ویژه باب گولدثویت بازی بسیار خوبی دارند؛ گولدثویت با بخشیدن جنونی غیرقابل‌پیش‌بینی به شخصیتش قابل تقدیر است. ماریون رمزی نقشی کم‌رنگ‌تر دارد اما با همان مقدار اندک هم خوب عمل می‌کند. دکور و طراحی صحنه و لباس‌ها مناسب است و فیلم‌برداری هم عملکردی قابل قبول دارد. موسیقی متن تم اصلی را بازمی‌گرداند اما چیز جدیدی برای ارائه ندارد. ریتم فیلم خوب است و خسته‌کننده نیست. دنباله‌ای بی‌ضرر که چند خنده دارد اما به خوبی فیلم اول نیست. با این حال برای تماشی کوتاه مناسب است چون فقط ۸۰ دقیقه طول دارد. امتیاز: ۳.۲۵ از ۵. «آکادمی پلیس ۲: اولین مأموریت‌شان» نسبت به نسخهٔ اول پیشرفت دارد، که نکتهٔ مثبتی است چون من فیلم اول را ضعیف یافته بودم. با این حال هنوز فیلم خوبی نیست. داستان مرا واقعاً جذب نکرد و از آن خنده‌های زیادی نگرفتم، و بازیگران هم چندان برجسته نبودند. از نظر بازی‌ها، وضعیت این بار برعکس است: استیو گاتنبرگ بهتر ظاهر شده، اما مایکل وینسلو — که در فیلم قبلی برجسته بود — کمتر به‌کار گرفته شده و افکت‌های صوتی‌اش دیگر آن‌قدر خنده‌دار یا مناسب به‌نظر نمی‌رسند. بازیگران جانبی عملکرد بهتری دارند. صادقانه بگویم، تقریباً فیلمی است که می‌توان آن را قابل‌قبول دانست، اما هنوز احساس مثبت کافی نسبت به آن ندارم. با این که پنج قسمت دیگر از این مجموعه برای دیدن دارم، حداقل این خوب است که این قسمت نسبت به قبلی بهتر شده؛ شاید روندی روبه‌جلو باشد. امیدوارم همین‌طور ادامه پیدا کند.