فیلم The Infernal Machine 2022

خیلی از این فیلم من را به «Unhinged» (۲۰۲۰) یادآوری کرد؛ جایی که گای پیرس اینجا هم اجرای قوی و با شخصیتی ارائه می‌دهد، همان‌طور که راسل کرو در آن فیلم چنین کرد. اما مثل آن فیلم، بقیهٔ داستان ضعیف و غیرقابل‌باور است. پیرس نقش نویسندهٔ منزوی بریتانیایی «کوگ‌برن» را بازی می‌کند که توسط رمان‌نویس پژوهشگری به نام «ویلیام دوکنت» تعقیب می‌شود. در ابتدا خصومت...

خیلی از این فیلم من را به «Unhinged» (۲۰۲۰) یادآوری کرد؛ جایی که گای پیرس اینجا هم اجرای قوی و با شخصیتی ارائه می‌دهد، همان‌طور که راسل کرو در آن فیلم چنین کرد. اما مثل آن فیلم، بقیهٔ داستان ضعیف و غیرقابل‌باور است. پیرس نقش نویسندهٔ منزوی بریتانیایی «کوگ‌برن» را بازی می‌کند که توسط رمان‌نویس پژوهشگری به نام «ویلیام دوکنت» تعقیب می‌شود. در ابتدا خصومت دارد، اما به‌طور عجیبی از باجهٔ تلفن محلی با او تماس می‌گیرد و برایش پیام می‌گذارد که برود گم شود (واقعا چرا او را نادیده نمی‌گیرد؟). این اصرار در نویسنده میل به داشتن یک سگ و یک بطری مشروب ایجاد می‌کند و پس از یک شب زیاده‌روی، با مأمور محلی «هیگینز» (آلیس ایو) روبه‌رو می‌شود و فیلم از یک تحلیل شخصیتی کنجکاو و جذاب به معمای نسبتاً مضحکی بدل می‌شود که حول تیراندازی دسته‌جمعی ۲۵ سال پیش در ناکسویل می‌چرخد؛ حادثه‌ای که برای آن «تافورد» (الکس پتی‌فر) به حبس ابد در یک زندان فوق‌امنیتی محکوم شده بود. با پیشرفت داستان مشخص می‌شود دست‌هایی پشت پرده فعال‌اند و «کوگ‌برن» تحت دستکاری قرار گرفته است — توسط چه کسی و به چه هدفی؟ بالاخره متوجه می‌شویم، اما تا آن زمان داستان نیروی ابتدایی خود را از دست داده و بسیار تصنعی شده است. گای پیرس واقعاً خوب بازی می‌کند، اما الکس پتی‌فر با صدای نازک و ناله‌وارش هیچ تهدیدی منتقل نمی‌کند؛ پایان‌بندی هم هرچند کمابیش گره‌ها را باز می‌کند، در مجموع ضعیف و ناامیدکننده است.