فیلم Grand Central 2013

این فیلم که به طور متناوبی هم ناامیدکننده و هم زیباست، یک تم ساده اما عمیق دارد: عشق و شور و شوق، مانند یک واکنش هسته‌ای است. این احساسات می‌توانند به نوعی بیماری تبدیل شوند که ناشی از این منبع انرژی ترسناک است. متأسفانه، این بیماری، در حالی که اضطراب دردناکی را به وجود می‌آورد، الهام‌بخش تخیل چندانی نیست. فیلم بر روی شخصیت گاری (با بازی...

این فیلم که به طور متناوبی هم ناامیدکننده و هم زیباست، یک تم ساده اما عمیق دارد: عشق و شور و شوق، مانند یک واکنش هسته‌ای است. این احساسات می‌توانند به نوعی بیماری تبدیل شوند که ناشی از این منبع انرژی ترسناک است. متأسفانه، این بیماری، در حالی که اضطراب دردناکی را به وجود می‌آورد، الهام‌بخش تخیل چندانی نیست. فیلم بر روی شخصیت گاری (با بازی طاهر رحیم، ستاره فیلم "یک پیامبر") تمرکز دارد که در تلاش است تا شغفی در یک نیروگاه هسته‌ای در دره رون پیدا کند. این اثر را می‌توان به نوعی داستان سوءاستفاده دانست. او تحت تأثیر دوزهای فزاینده آلودگی هسته‌ای و بیشتر در جلسات جنسی در فضای باز با کارول (با بازی لیدا سیدو) قرار می‌گیرد. این درام اروتیک که به یک تریلر محیط‌زیستی تبدیل می‌شود، در نگرانی‌های اصلی خود بدیع است. اما داستان زمانی کمرنگ می‌شود که مشخص می‌شود طرح داستان و شخصیت‌پردازی‌ها چندان پیشرفت نمی‌کند و بیشتر به موضوعات جنسی، اضطراب کشف و احساسات مبهم نژادپرستانه پرداخته شده است. علاوه بر خود فیلم، موسیقی متن اثر از آهنگساز فیلم‌های فرانسوی و هنرمند سینت‌پاپ آوانگارد، راب، بسیار گوش‌نواز است و در زمینه تصاویر زیبای دشت‌های سرسبز و مزارع به خوبی عمل می‌کند. فیلم به زیبایی و با کیفیت بالا فیلم‌برداری شده است و مناظر روستایی فرانسه به خوبی به تصویر کشیده شده‌اند، در حالی که دو عاشق برای ملاقات‌های منظم خود در سایه نیروگاه هسته‌ای گرد هم می‌آیند. اما این زیبایی‌های بصری نمی‌تواند این واقعیت را پنهان کند که فیلم به طور کلی کمی گیج‌کننده و بی‌روح به نظر می‌رسد. در پایان، بینندگان ممکن است در مورد پیام واقعی فیلم دچار تردید شوند. من معمولاً طرفدار طاهر رحیم هستم، اما در این درام عاشقانه چندان چیزی در پیشرفت داستان وجود ندارد. این فیلم در مکان جدیدی قرار دارد - اینکه یک نیروگاه هسته‌ای به عنوان لوکیشن داستان عشق انتخاب شده، چندان رایج نیست. او در این مکان مشغول به کار می‌شود و کارهای مرتبط با پاکسازی را انجام می‌دهد. او با لباس‌های محافظ سفیدی که به تن دارد، به جز هنگام دوش گرفتن یا شستن بدنش، با رئیسش "تونی" (با بازی دنیس منوشه) دوست می‌شود و با دوست‌دخترش "کارول" (با بازی لئا سیدو) آشنا می‌شود. داستان به یک چرخش پیش‌بینی‌پذیر می‌رسد و آنها وارد یک رابطه می‌شوند و امیدوارند که نه "تونی" و نه هیچ کس دیگری متوجه این موضوع نشود. علاوه بر نشان دادن برخی از خطرات محیط کار آنها، بقیه داستان به نوعی نگاهی بی‌روح به دو شخصیت اصلی نه چندان دوست‌داشتنی و احاطه‌شده با کلاهبرداران و دروغگویان ارائه می‌دهد. شاید نیروگاه هسته‌ای به عنوان استعاره‌ای برای ماهیت رابطه آنها در نظر گرفته شده بود؟ در ابتدای فیلم یک قطار وجود دارد که به نظر می‌رسد به همین دلیل عنوان فیلم اینگونه انتخاب شده، اما واقعاً چیز خاصی در مورد این فیلم خشک، تاریک و بی‌روح وجود ندارد.