فیلم Sisu 2022

«سیسو» یک جشن خونینِ نود دقیقه‌ای است پر از شخصیت‌های شریر که تماشا کردن له و لورده شدنشان لذت‌بخش است. فیلم به سادگیِ قصه‌اش اتکا می‌کند و شاید تا حدی بیش از حد بر این سادگی پافشاری داشته باشد، اما در مجموع یک اثر سرگرم‌کننده و مفرح برای طرفداران اکشن است که عطششان را برای صحنه‌های هیجان‌انگیز رفع می‌کند. فیلمی فنلاندی است، شاید از کوئنتین تارانتینو...

«سیسو» یک جشن خونینِ نود دقیقه‌ای است پر از شخصیت‌های شریر که تماشا کردن له و لورده شدنشان لذت‌بخش است. فیلم به سادگیِ قصه‌اش اتکا می‌کند و شاید تا حدی بیش از حد بر این سادگی پافشاری داشته باشد، اما در مجموع یک اثر سرگرم‌کننده و مفرح برای طرفداران اکشن است که عطششان را برای صحنه‌های هیجان‌انگیز رفع می‌کند. فیلمی فنلاندی است، شاید از کوئنتین تارانتینو نباشد اما از همان جنس خشونت اغراق‌شده و دلخراش ساخته شده. اثر حالتی جسمانی و اغراق‌آمیز دارد و قتل‌عام را در اشکالی تازه و هولناک جشن می‌گیرد. شخصاً اجرای بیش از حد خونین فیلم را تا حدی غیرضروری یافتم؛ باید به یاد داشت جنگ شوخی یا گردش تفریحی نیست. کسانی را می‌شناختم که جنگ جهانی دوم را دیده یا در آن شرکت کرده بودند و خاطرات‌شان معمولاً اندوهناک و تراژیک بود و از افرادی سخن می‌گفتند که در واقعیتی گرفتار شده‌اند که خودشان نساخته‌اند. از نکات مثبت، «سیسو» ریتم خوبی دارد، اطلاعات داستانی به‌موقع داده می‌شود و در صحنه‌های اکشن تنوع زیادی دیده می‌شود. بازی‌ها محکم‌اند اما در نهایت این روایت و اطلاعات پس‌زمینه است که فیلم را پیش می‌برد. تا حدی فیلم یادآور وسترن‌های اسپاگتی است که در قالب جنگ جهانی دوم بازسازی شده‌اند. فیلم کاملاً اکشن است و کمتر از جلوه‌های ویژه پرطمطراق کامپیوتری استفاده می‌کند (دست‌کم نه آن‌قدر اغراق‌شده که در بسیاری از آثار هالیوودی دهه اخیر دیده‌ایم). پر از کشتار و خون است، بعضی صحنه‌ها ناباورانه‌اند اما همچنان بهتر از بسیاری از محصولات هالیوودی این سال‌ها به نظر می‌رسد. اگر دنبال یک و نیم ساعت سرگرمیِ خالص بدون شعارهای سیاسی یا اجتماعی هستید، ارزش دیدن دارد. من از فیلم لذت بردم اما باید آماده باشید که عقل سلیم را برای لحظه‌ای کنار بگذارید. داستان درباره مردی به نام آتامی است که پس از تحمل خشونت‌های جنگ جهانی دوم در طبیعتِ دورافتادهٔ فنلاند به استقرار پرداخته و مشغول طلاجویی است. در راه بازگشت به شهر با گشتی نازی مواجه می‌شود؛ ابتدا آن‌ها علاقه‌ای به او نشان نمی‌دهند اما پس از چند حادثه، تعقیب خطرناکی آغاز می‌شود. افسانهٔ «سیسو» بر پایۀ انسانی استوار است که نامیرا نیست اما از مردن امتناع می‌کند — آتامی دقیقاً چنین شخصی است. او با چاقو، گلوله، مین، دار زدن و حتی طناب دار دست و پنجه نرم می‌کند و مرگ هنوز رغبت رفتن به سراغش را ندارد! فیلم خشونت‌آمیز است اما گاه با لحنی سبک‌تر روایت می‌شود؛ اعضای بدن پرتاب می‌شوند اما به‌شیوه‌ای تهدیدآمیز یا وحشتناک نه؛ در مواقعی حتی سرگرم‌کننده هم هست، خصوصاً زمانی که زندانیان زن فرصت انتقام می‌یابند. روایت به صورت اپیزودیک و با ترکیبی از حال و هوای گای ریچی و سرجیو لئونه پیش می‌رود و تا حدود یک ساعت اول خوب کار می‌کند، هرچند پایان فیلم کمی از واقع‌نمایی دور شده و به‌سمت فضایی شبیه «آ-تیم» می‌رود. دیالوگ‌ها اندک‌اند که اتفاقاً چیز بدی نیست؛ و اکشن با سرعت و تراکم خوب اجرا شده و فضای سرد و بی‌رحم محیط را به‌خوبی نشان می‌دهد. تماشای یک مرد که به‌طرزی خشونت‌آمیز ده‌ها نازیِ شرور را از پا درمی‌آورد، لذت خاصی دارد؛ «سیسو» فیلمی جنگی-اکشن است که خشونتِ خونین و دلپذیری ارائه می‌دهد. فیلمساز رویکردی کمیک‌بوکی را با صحنه‌های کشتارِ هولناک، شوخ‌طبعیِ حساب‌شده و داستانی قوی دربارهٔ شجاعت و خواستِ به‌هم‌ریختنِ شرایط ترکیب کرده است. با پایان جنگ جهانی دوم، یک طلایاب تنها در بیابان‌های لاپلند فنلاند به‌دنبال طلا می‌گردد و سگش تنها همراهش است. این دو با گروهی از نازی‌ها برخورد می‌کنند که مسیر ویرانی به‌جا گذاشته‌اند؛ نازی‌ها کیسهٔ بزرگ طلای مرد را می‌دزدند اما نمی‌دانند مردِ عادی نیست؛ او یک تک‌سرباز افسانه‌ای است که برای بازپس‌گیری طلا هرچه لازم باشد انجام می‌دهد و برای دزدان به معنای نابودیِ کامل است. عنوان فیلم برگرفته از مفهوم فنلاندی «سیسو» است؛ شهامتی محکم و اراده‌ای شگفت‌انگیز در برابر سختی‌های غیرقابل‌تصور. فیلم به فصل‌هایی تقسیم شده که هر فصل عمق بیشتری به روایت می‌افزاید (از جمله بخش غیرمنتظره و الهام‌بخشی که به تقویت نقش زنان می‌پردازد). شاید تماشاگرانی که فقط دنبال اکشن مداوم‌اند، در بخش‌هایی احساس کند ریتم کند می‌شود، اما پرداخت شخصیت‌ها خوب است و در مجموع ریتم تقریباً ایده‌آل است. وقتی خشونت شروع می‌شود، ناامیدتان نمی‌کند: تیراندازی، چاقوکشی، دارزدن، به آتش کشیدن و انواع نابودی‌ها دیده می‌شود؛ اعضای بدن به اطراف می‌پاشند، مردان زیر تانک له می‌شوند و حتی اسبی منفجر می‌شود. «سیسو» یک فیلم اکشن ماهرانه و بسیار سرگرم‌کننده است: خون‌ریزی فراوان دارد اما درکنار آن یک قوس دراماتیک جذاب که به اوج قابل‌توجهی می‌رسد. این فیلم خوراک دست‌پختی برای طرفداران اکشن است. اگر قهرمانان مارول را دوست دارید، در مقایسه با این شخصیت کم می‌آورند. یا اگر از دیدن کتک‌خوردن نازی‌ها لذت می‌برید، این فیلم مناسب‌تان است. یا شاید دوست دارید ببینید زنانی که مورد خشونت قرار گرفته‌اند، قدرت و انتقام می‌یابند. همهٔ این‌ها در «سیسو» وجود دارد و فیلم خون‌آلود است. همچنین واژهٔ فنلاندی «سیسو» هم نمایانگر شجاعتِ محکم و اراده‌ای فراتر از تصور است؛ ایده‌ای عالی برای ساختن داستان. داستانِ هیجان‌انگیزِ فیلم دربارهٔ یک مرد تنها و سرباز سابق است که در سال ۱۹۴۴، در لاپلند فنلاند به استخراج طلا می‌پردازد و در جریان عقب‌نشینی نیروهای نازی با آن‌ها درگیر می‌شود. پس از یافتن مقدار زیادی طلا، با واحدهای نازیِ در حال فرار برخورد می‌کند و نزاعی خونین آغاز می‌شود. کارگردان و نویسنده، یالماری هلاندر، فیلم را به فصل‌هایی تقسیم کرده و در تدوین صحنه‌های رزمی و مرگ‌های فجیع موفق عمل کرده است. طرح قصه تا حدی اوریژینال است و یادآور تارانتینو است. یورما تومیلا در نقش آتامی عملکرد خوبی دارد. در مجموع تولید خوب و سرگرم‌کننده برای دوستداران فیلم‌های انتقام‌جویانه و خشن است. «سیسو» فیلمی کاملاً مضحک است. اگر آتامی زن بود، دست‌کم یکی از منتقدان اکنون فریاد می‌زد که این فیلم «ووک» است، زیرا تنها قهرمانی که تاب آوردن این همه مصایب را دارد مرد است: حملهٔ تانک، رگبار گلوله، مین‌ها، آتش گرفتن، غرق شدن، دار زدن و حتی سقوط هواپیما. با این حال، «سیسو» در مجموع فیلمی بسیار سرگرم‌کننده است. این فیلم ترکیبی از «جان ویک» و «مَد مکس: جادهٔ خشم» است که در قالب یک فنلاندی خفن پیچیده شده؛ یک فیلم اکشن عالی و راهی خوب برای آغاز سال با تماشای نابودی گروهی از نازی‌ها.