انیمیشن Mortal Kombat Legends: Scorpion’s Revenge 2020

اگر از طرفداران بازی‌های ویدیویی هستید، به همان بازی‌ها وفادار بمانید — جلوه‌های بصری و روایت آن‌ها هنوز در سطح بسیار بالاتری از پیچیدگی نسبت به «مورتال کامبت لجسی: انتقام اسکورپیون» قرار دارند. — جیک وات «مورتال کامبت لجندز: انتقام اسکورپیون» با شروعی بسیار امیدوارکننده آغاز می‌شود. اغراق نیست اگر ده دقیقه‌ی اول را جشنواره‌ای از خون بنامیم — آبشاری که عملاً از خون مردگان سرخ...

اگر از طرفداران بازی‌های ویدیویی هستید، به همان بازی‌ها وفادار بمانید — جلوه‌های بصری و روایت آن‌ها هنوز در سطح بسیار بالاتری از پیچیدگی نسبت به «مورتال کامبت لجسی: انتقام اسکورپیون» قرار دارند. — جیک وات «مورتال کامبت لجندز: انتقام اسکورپیون» با شروعی بسیار امیدوارکننده آغاز می‌شود. اغراق نیست اگر ده دقیقه‌ی اول را جشنواره‌ای از خون بنامیم — آبشاری که عملاً از خون مردگان سرخ می‌شود. همه‌ی این‌ها جذاب، خشن و بی‌ملاحظه است. متأسفانه همین بخش بهترین قسمت فیلم هم هست و پس از آن خیلی زود اوضاع به سمت افول می‌رود. داستان وارد حالت خودکار شده و راهی بسیار آشنا را دنبال می‌کند — و همان‌طور که می‌گویند، آشنایی به بی‌احترامی می‌انجامد. ابتدا همه‌ی چهره‌های همیشگی حضور دارند: لیو کانگ (جردن رودریگز)، سونیا بلید (جنیفر کارپنتر) و جانی کیج (جوئل مک‌هیل). جانی قرار است نقش کمیک فیلم را بازی کند که در این کار ناکام می‌ماند — هرچند تنها خنده‌ی واقعی تا حدی به او (یا دقیق‌تر، به پوستر یکی از فیلم‌های ساختگی‌اش) مربوط است. وقتی مسابقات اجتناب‌ناپذیر آغاز می‌شود، فیلم عملاً تسلیم می‌شود و تبدیل به بازسازی انیمیشنیِ «مورتال کامبت» ۱۹۹۵ می‌گردد — و احتمالا پیش‌درآمدی انیمیشنی برای نسخه‌ی ۲۰۲۱. از منظر بصری، «انتقام اسکورپیون» بدون شک خوش‌ساخت‌ترینِ این سه فیلم است؛ از نظر وفاداری به بازی هم نزدیک‌تر است و اگرچه این در زمینه‌ی خشونت و خون‌ریزی خوب است، اما در زمینه‌ی روایت داستان چندان موفق نیست. فیلم در عمل یک مبارزه پس از دیگری است، که هرکدام چندان تفاوتی با دیگری ندارند؛ شخصیت‌ها همان تک‌بعدی بودن بازی‌ها را حفظ کرده‌اند: سونیا دائم در تلاش است تا خود را برابر مردان ثابت کند، کیج دلقکی است که فراتر از حد عقل معتقد است مسابقات مورتال کامبت فیلم جدید اوست، و دیالوگ‌های لیو کانگ عمدتاً به حکایات شبه‌بودایی محدود می‌شوند. علاوه بر این، فیلمنامه دارای یک سوراخ داستانی چنان بزرگ است که یک استالاگمیت غول‌پیکر می‌توانست از آن عبور کند — و عملاً همین اتفاق می‌افتد. تا به امروز این فیلم مورد علاقه‌ی من از مجموعه‌ی مورتال کامبت است. از داستان و همه‌ی شخصیت‌ها لذت بردم. پردازش اسکورپیون فوق‌العاده بود و لیو کانگ و دیگر شخصیت‌ها هم به‌خوبی درآمده بودند. شانگ تسونگ و کوان چی در نقش آنتاگونیست‌ها خیلی خوب عمل کردند. خوشم آمد که چگونه هم‌زمان داستان انتقام اسکورپیون را روایت کردند و از طرف دیگر با دیالوگ‌های لیو کانگ و ریدن و مبارزات او، رشد شخصیت لیو کانگ را نشان دادند. کیتانا به‌عنوان شخصیتی کمکی خیلی خوب کار شده بود. علاوه بر این، دیدن گورو و حضور کوتاه شخصیت‌هایی مثل نیتارا جذاب بود و به فیلم افزود.