انیمیشن Atlantis: The Lost Empire 2001

عالی. سال‌ها بود دربارهٔ «اتلانتیس: امپراتوری گمشده» هیاهوی زیادی شنیده بودم و حالا بالاخره می‌فهمم چرا. فیلم واقعاً خوب است. بخش مورد علاقه‌ام انیمیشن آن است که مخصوصاً در پرده‌های اول و دوم با جزئیات فراوان بسیار نفیس کار شده است. شخصیت‌ها جذاب‌اند و ایدهٔ اصلی داستان هم تا حدی کنجکاوی‌برانگیز است. مایکل جی. فاکس در نقش میلو فوق‌العاده است و در نقش اصلی می‌درخشد....

عالی. سال‌ها بود دربارهٔ «اتلانتیس: امپراتوری گمشده» هیاهوی زیادی شنیده بودم و حالا بالاخره می‌فهمم چرا. فیلم واقعاً خوب است. بخش مورد علاقه‌ام انیمیشن آن است که مخصوصاً در پرده‌های اول و دوم با جزئیات فراوان بسیار نفیس کار شده است. شخصیت‌ها جذاب‌اند و ایدهٔ اصلی داستان هم تا حدی کنجکاوی‌برانگیز است. مایکل جی. فاکس در نقش میلو فوق‌العاده است و در نقش اصلی می‌درخشد. راستش، صدای دیگر بازیگران چندان برجسته نیست، اما این همیشه نکتهٔ منفی نیست—به‌خصوص در این فیلم؛ اجراها کنار هم خوب عمل می‌کنند. داستان جذاب است و با موسیقی بی‌نظیر جیمز نیوتن هاوارد به‌خوبی جان گرفته. شاید این فیلم جزو برترین انیمیشن‌های دیزنی برای من نباشد، اما فاصلهٔ زیادی هم با آن‌ها ندارد. تجربهٔ لذت‌بخشی است و اگر تا حالا ندیده‌اید، دیدنش را توصیه می‌کنم. فیلم با نمایش ویرانی شهر افسانه‌ای آغاز می‌شود و سپس سال‌ها بعد به سراغ میلو می‌رود—جوانی نسبتاً روشنفکر که پدربزرگش سال‌ها درگیر رمز و راز قارهٔ گمشده بود. ثروتمند «پرهستون ویت‌مور» او را برای یک اکتشاف خطرناک استخدام می‌کند؛ با زیردریایی و گروهی که معلوم است برنامه‌های دیگری هم دارند، عازم مسیر می‌شوند. چهل دقیقهٔ اول این ماجرای کش‌دار بیشتر شبیه آثار ژول ورن است و به معرفی کش‌دار شخصیت‌ها، شوخی‌های نزدیک به اسلپ‌استیک و پرداخت‌های طولانی اختصاص دارد؛ تا زمانی که فیلم به بخش هیجان‌انگیز خود می‌رسد، حس ملال در مخاطب شکل گرفته است. مایکل جی. فاکس تا حدی به نقش جوان جان می‌بخشد و جیمز گارنر با طعنه و شوخ‌طبعی نقش رورکِ غیرقابل‌اعتماد را بازی می‌کند، اما این‌ها هم کافی نیست تا به این انیمیشن قابل‌قبول اما کم‌درخشش، ریتم و پویایی بدهد. سبک بصری هر چند رنگارنگ است، اما کاملاً ماشینی به نظر می‌رسد؛ انیمیشن‌ها از عمق و بافت لازم بی‌بهره‌اند و همراه با یک داستان متوسط، فیلم را در نوعی بلاتکلیفی دیزنی قرار می‌دهد. قطعاً به بدی برخی آثار ده سال قبل نیست، اما همچنان محصولی کارخانه‌ای است که از خلاقیت و آن یکتایی سنتی که پیش‌تر از این استودیو سراغ داشتیم، خالی است. تماشایش ممکن است سرگرم‌کننده باشد، اما چندان به‌خاطرمان نمی‌ماند.