فیلم Belle Epoque 1992

افسانه‌ای بزرگ‌سالانه با اشاره‌هایی به فانتزی‌های جنسی سرکوب‌شده سینمای اسپانیا چیزی دارد که سینمای پرتغال باید از آن بیاموزد: توانایی ساخت فیلم‌هایی که هم لذت‌بخش و سرگرم‌کننده و هم از نظر تجاری قابل‌پذیرش باشند، و در عین حال از نظر هنری زیبا و خوش‌ساخت باشند. این فیلم البته از بهترین آثار فاصله دارد و به‌وضوح تاب زمان را پس نیاورده؛ اگر به‌طور تصادفی آن را در...

افسانه‌ای بزرگ‌سالانه با اشاره‌هایی به فانتزی‌های جنسی سرکوب‌شده سینمای اسپانیا چیزی دارد که سینمای پرتغال باید از آن بیاموزد: توانایی ساخت فیلم‌هایی که هم لذت‌بخش و سرگرم‌کننده و هم از نظر تجاری قابل‌پذیرش باشند، و در عین حال از نظر هنری زیبا و خوش‌ساخت باشند. این فیلم البته از بهترین آثار فاصله دارد و به‌وضوح تاب زمان را پس نیاورده؛ اگر به‌طور تصادفی آن را در اینترنت پیدا نکرده بودم، هرگز نامش را نمی‌شنیدم. حضور چند بازیگر شناخته‌شده باعث شد تصمیم بگیرم آن را ببینم و خوشایند بود که لوکیشن فیلم‌برداری در پرتغال است. فیلم‌نامه خوب نوشته شده و کمدی سبکِ حولِ محورِ یک سرباز فراری و خانواده‌ای نسبتاً آزادمنش در دههٔ ۱۹۳۰ می‌پیچد. داستان در فضایی از آشفتگی سیاسی اسپانیا می‌گذرد: سلطنتی نامحبوب که روزبه‌روز از سوی مردم به چالش کشیده می‌شود و مردم امید به سوسیالیسم و جمهوری‌خواهی می‌بندند. در همین بستر، قیام نظامی جمهوری‌خواهان در جاکا رخ می‌دهد. شکستِ قیام باعث می‌شود فرناندو، یکی از سربازان شورشی، فرار کند و در منطقه‌ای روستایی به مانولو، جمهوری‌خواهی سالخورده و نسبتاً مترقی ولی تنها، برخورد کند؛ چهار دختر مانولو هرکدام زندگیشان را دور از خانهٔ پدر می‌گذرانند. وقتی آنها سر می‌رسند، فرناندو که مجذوب زیبایی‌شان شده، از رفتن امتناع می‌کند: کلارا تازه بیوه شده، ویولت لزبین است، روثیو با پسری محلی و ثروتمند و ساده‌لوح که طرفدار ایدئولوژی‌های کارلیست است در ارتباط است، و لوس کوچک‌ترین و معصوم‌ترین دختر خانواده است. آنچه رخ می‌دهد تقاطع‌های عشقی متعددی بین فرناندو و دختران است؛ او عملاً با همه‌شان هم‌بستر می‌شود و یکی‌یکی عاشق هر کدام می‌گردد. این وضعیت هم خنده‌دار و هم ناباورانه است و حتی شبیه به ناهماهنگی زمانی به نظر می‌رسد، چون با اخلاق بسته و محدودِ روستای ایبری آن دوران که دوران خواستگاری اجتماعی و زیر نظر خانواده‌ها بود در تضاد است. این ناهماهنگیِ رفتاری و تساهل جنسیِ بیش از حدِ شخصیت‌ها بیش از همه به من آزار رساند؛ به‌نظر می‌رسد بیشتر محصولِ نوعی فتییش جنسی مدرن باشد تا روایت واقعی‌ای از دههٔ ۱۹۳۰. بازیگران عملکرد نسبتاً خوبی ارائه می‌دهند: خورخه سانز قهرمانی ملایم است، اما بازی‌اش چندان درخشان نیست و در مقابل بازی خوب بازیگران زن کمی کمرنگ می‌شود. پنلوپه کروز و ماربیل وردو بهترین‌ها هستند؛ هر یک در نقش خود کاملاً فضا را در دست می‌گیرند و با اجراهایی بامزه و دقیق، تأثیرگذار عمل می‌کنند. آریادنا گیل کم‌حضور است اما از عهدهٔ نقش برآمده، میریم دیاز-آروکا عملکردی متوسط دارد، و فرناندو فرنن گومس کهنه‌کاری است که بازی خوبی ارائه می‌دهد اما نقش او چندان پرداخته‌شده و متقن نیست. فیلم که در پرتغال فیلم‌برداری شده، جلوه‌ای شکیل دارد و فیلم‌برداری به‌خوبی به آن حالتی رویاگون می‌دهد و بر زیبایی روستا و طبیعت تاکید می‌کند. دکور و طراحی لباس در منتقل‌کردن ما به دههٔ ۱۹۳۰ موفق‌اند. موسیقی متن نیز مطلوب است و اگرچه قطعهٔ به‌یادماندنی خاصی ندارد، شایستهٔ تحسین است.