فیلم Blink Twice 2024

Blink Twice آغازی امیدبخش برای زوئی کراویس به‌عنوان فیلم‌ساز است؛ نشان می‌دهد خلاقیت و دیدگاه شخصی‌اش محدود به آن سوی دوربین نیست. با وجود اشکالاتی در مدیریت لحن، روایت جذاب، بازی به‌یادماندنی ناکومی ئیکی، چَنینگ تاتوم و آدریا ارجونا، و اتمسفری فراگیر و ناآرام‌کننده، این تریلر روان‌شناسانه تجربه‌ای درگیرکننده و رهایی‌بخش است. کراویس به موضوعات پیچیده و معاصر مانند قدرت، آسیب‌دیدگی، بخشش و فراموشی می‌پردازد...

Blink Twice آغازی امیدبخش برای زوئی کراویس به‌عنوان فیلم‌ساز است؛ نشان می‌دهد خلاقیت و دیدگاه شخصی‌اش محدود به آن سوی دوربین نیست. با وجود اشکالاتی در مدیریت لحن، روایت جذاب، بازی به‌یادماندنی ناکومی ئیکی، چَنینگ تاتوم و آدریا ارجونا، و اتمسفری فراگیر و ناآرام‌کننده، این تریلر روان‌شناسانه تجربه‌ای درگیرکننده و رهایی‌بخش است. کراویس به موضوعات پیچیده و معاصر مانند قدرت، آسیب‌دیدگی، بخشش و فراموشی می‌پردازد و تماشاگر را به فکر و تأمل وا‌می‌دارد. (نمره: B+) اما فیلم پر از اشکالاتی هم هست. فریدا (ناکومی ئیکی) و دوستش جس (آلیا شوکت) در پذیرایی یک مهمانی مجلل کار می‌کنند و در میانه‌ی شب وارد جشن می‌شوند. بعد از یک حادثه‌ی کوچک، فریدا با میزبان آشنا می‌شود و بعد از چند جام شامپاین صمیمی می‌شوند. آن‌ها دعوت به بازدید از جزیره‌ی رویایی میزبان می‌شوند؛ جایی که خورشید، غذاهای عالی و مواد مخدر فراوان انتظارشان را می‌کشد. چیزی که در این بهشت ظاهری اندکی نگران‌کننده است، پیرزنی است که مارهای زرد و زیبایی را جمع می‌کند؛ مارهایی که نیش‌شان می‌تواند خطرناک باشد. وقتی جس توسط یکی از مارها گزیده می‌شود، فریدا شروع به شک می‌کند که چه خبر است. فضای فیلم در نیمه‌ی اول جذاب و مرموز است، اما با پیش‌روی داستان بسیاری از رویدادها غیرقابل‌باور به‌نظر می‌رسند. گاهی فیلم به خودپسندی و آمادگی مردم برای باور چیزهایی که بیش‌ازحد خوب به‌نظر می‌رسند دامن می‌زند، اما در مسیر رسیدن به پایان‌بندی یک نقطه‌ی ضعف بزرگ در پیرنگ وجود دارد که حتی حضور دستیار گاه‌به‌گاه و شوخ‌طبعش هم آن را جبران نمی‌کند. از لحاظ بصری فیلم چشم‌نواز است، اما بازی‌ها و دیالوگ‌ها چندان برجسته نیستند و در نهایت داستان تا رسیدن به نتیجه‌گیری نهایی نازک و کم‌جان به‌نظر می‌رسد. این فیلم ترکیبی از کمدی و تریلر است که بیشتر شبیه به بهانه‌ای برای تفریح بازیگران در آفتاب به‌نظر می‌رسد. فیلم بسیار خوب است! Blink Twice ذهن را کنجکاو نگه می‌دارد، لحن ناآرام‌کننده‌ای دارد و از نظر بصری بسیار شیک ساخته شده است؛ در پایان هم صحنه‌های خشونت‌آمیز خوش‌ساخت و دیدنی‌ای دارد. ناکومی ئیکی و چَنینگ تاتوم هر دو درخشان‌اند و ئیکی به‌ویژه عالی است. حضور جینا دیویس هم خوشایند است؛ دیگر از دوران Stuart Little تا حالا او را کمتر دیده بودیم. بازیگران دیگر نیز عملکرد خوبی دارند، به‌ویژه آدریا ارجونا. شاید فیلم کاملاً منحصر‌به‌فرد نباشد و ردپایی از آثار دیگر—از جمله Don’t Worry Darling، Glass Onion و حتی فیلم‌های جوردن پیل—در آن دیده شود، اما تماشای آن در پرده‌ی سینما واقعاً لذت‌بخش است و از دیدن اجراها و گشایش‌های داستانی شکایتی ندارم. BLINK TWICE تریلری سخت و گیراست که در ظاهر لباس یک دلهره‌ی معمولی را به تن دارد، اما در باطن افشاگری اخلاقی تاریکی‌ست؛ داستانی درباره‌ی تجاوز که ضربه‌ای سوزاننده به زخم‌ها می‌زند و تماشاگر را تکان می‌دهد. فیلم به‌طور جدی به موضوع تعرض جنسی می‌پردازد و نسبت میان پول، قدرت و سوءاستفاده را به شکل آزاردهنده‌ای نشان می‌دهد. چنینگ تاتوم در این فیلم نقشی تازه در ژانر تریلر بازی می‌کند و نمایش او چهره‌ای متفاوت از او ارائه می‌دهد. روایت در محیطی لوکس و اغواگر می‌گذرد—غذاهای وسوسه‌برانگیز و مهمان‌نوازی افراطی—و همه‌چیز طوری طراحی شده که حس شود بیش‌ازحد خوب است تا واقعی. داستان پیچیده است، کارگردانی قوی است و اوج فیلم با پیچشی محکم تماشاگر را غافلگیر می‌کند. فیلم به بخش‌های تاریک و ناخرسندکننده‌ای می‌پردازد و یادآور می‌شود که چه فجایعی می‌تواند در زیر ظاهر ایده‌آل پنهان شود. Blink Twice ظهور درخشان زوئی کراویس به‌عنوان کارگردان است؛ تریلری پرکشش و پیچیده که سیاست‌های جنسیتی دوران پس از #MeToo را بی‌پرده به چالش می‌کشد. فیلم به‌خوبی داستان ژانری تیز و پرتشنج را با نقد اجتماعی گزنده ترکیب کرده و در عین سرگرم‌کنندگی، آدم را به فکر فرو می‌برد؛ از این رو از فیلم‌های برجسته‌ی سال به‌شمار می‌آید. زوئی کراویس با Blink Twice رسماً وارد دنیای کارگردانی شده و این اثر نشان می‌دهد او کارگردانی صاحب‌نظر، با اطمینان و خلاقیت است. او کلیشه‌ی «دختر نهایی» (Final Girl) را بازتعریف می‌کند و روایت و کشش بصری‌اش نشان می‌دهد که کارگردانی فقط یک تجربهٔ گذرا برای او نیست. اجرای چَنینگ تاتوم در این فیلم فوق‌العاده است؛ او بین جذابیت، آسیب‌پذیری و شدت عاطفی به‌خوبی جابجا می‌شود و یکی از نقش‌آفرینی‌های تحول‌آفرینش را ارائه می‌دهد. ناکومی ئیکی هم بازی روح‌مند و محکمی دارد که به عمق عاطفی هر صحنه می‌افزاید؛ اجرای او یکی از نکات برجسته‌ی فیلم است. کراویس همچنین با تمی تأمل‌برانگیز درباره‌ی «فراموش کردن در برابر حرکت رو به جلو» ما را به اندیشه وا‌می‌دارد و این سؤال را مطرح می‌کند که فراموشی آیا واقعاً به خوشبختی می‌انجامد یا نگه داشتن خاطرات دردناک می‌تواند ما را قوی‌تر کند.