فیلم Bait 2012

کوسه‌سونامی دیوانه‌وار! وقتی سونامی مشتریان را داخل یک سوپرمارکت ساحلی در استرالیا محبوس می‌کند، شانس زنده‌ماندنشان بیش از پیش کاهش می‌یابد چون کوسه‌های سفید بزرگ راهی آن منطقه می‌شوند. ایده‌ای به اندازهٔ اسمش دیوانه‌وار و بامزه است؛ پیش‌طرحی شل و پیرنگی به سبک فیلم‌های «ردهٔ ب» که با قلبی دست‌ورنخورده و لبخندی بر لب اجرا می‌شود. کلیشه‌های مرسوم رعایت شده‌اند: گروهی از شخصیت‌ها نیازمند رستگاری یا...

کوسه‌سونامی دیوانه‌وار! وقتی سونامی مشتریان را داخل یک سوپرمارکت ساحلی در استرالیا محبوس می‌کند، شانس زنده‌ماندنشان بیش از پیش کاهش می‌یابد چون کوسه‌های سفید بزرگ راهی آن منطقه می‌شوند. ایده‌ای به اندازهٔ اسمش دیوانه‌وار و بامزه است؛ پیش‌طرحی شل و پیرنگی به سبک فیلم‌های «ردهٔ ب» که با قلبی دست‌ورنخورده و لبخندی بر لب اجرا می‌شود. کلیشه‌های مرسوم رعایت شده‌اند: گروهی از شخصیت‌ها نیازمند رستگاری یا آشتی‌اند و فرصتی پیش می‌آید تا قهرمانان و شرورها جلو بیایند. اکشن و تعلیق همیشه حاضرند و خون هم کم نیست! حتی طنز هم وجود دارد، مخصوصاً در برخوردهای زوج نوجوانی که دائم گلاویز می‌شوند. برخی جلوه‌های ویژهٔ دیجیتال ضعیف‌اند و مانند اغلب فیلم‌های این ژانر صحنه‌هایی ابلهانه هستند که باید صرفاً آن‌ها را بپذیرید. اگر بتوانید این‌ها را بپذیرید، از تماشایش لذت می‌برید. 6/10 فیلم ترسناکِ کوسه‌ای بدی نیست، از زمان آرواره‌ها (Jaws). استرالیایی‌ها معمولاً ناامید نمی‌کنند. «Bait» انقلابی یا چشمگیر نیست اما با یک موقعیت خلاقانه، اندکی از فیلم‌های کم‌بودجهٔ معمولِ کوسه‌ای جلو می‌زند. مفهوم و موقعیت فیلم شباهت‌هایی به تریلر تمساحی ۲۰۱۹ «خزیدن» (Crawl) دارد: سونامی گروه کوچکی را در یک سوپرمارکت زیرزمینی سیل‌زده محبوس می‌کند و کوسه‌های سفید گرسنه به‌دنبال طعمه‌اند. کیفیت فیلم به پای آثاری مثل The Shallows یا Crawl نمی‌رسد، اما برای یک فیلم سه‌بعدی غیرهالیوودی با بودجهٔ کم، نسبتاً محکم است. انتظار داشتم با یک فیلم کوسه‌ای مضحک و بازی‌های افتضاح روبه‌رو شوم (که از این نوع فیلم‌ها هم لذت می‌برم)، اما با چیزی کمی بهتر از حد انتظار مواجه شدم. اشتباه نکنید، این فیلم استاندارد طلایی نیست، اما در زیرژانری که بر پایهٔ ارزان‌قیمتی و ابتذال ساخته شده، «Bait» تلاش بیشتری نسبت به اغلب هم‌رده‌هایش نشان می‌دهد. دفعهٔ بعد که شنیدید سوپرمارکت محلی‌تان حراج فوری دارد—دو بار فکر کنید! این افراد یک دقیقه برای تخم‌مرغ خرید می‌کردند و لحظه‌ای بعد به‌خاطر موج عظیم سونامی محبوس می‌شوند؛ جایی که راهروها به‌جای چرخ‌های خرید سرگردان، پر از کوسه‌های سفید گرسنه شده‌اند. خوشبختانه یکی از آن‌ها که روی قفسه‌ها گیر افتاده «جاش» (خاویر ساموئل) است که قبلاً ناجی غریق بوده. حالا او در همان فروشگاه هم کار می‌کند و دانش تخصصی بیشتری دارد. متأسفانه او بار عاطفی و پروندهٔ شخصی‌ای دارد و نامزد سابقش، دوست‌پسر جدید او و چند شخصیت نامطبوع دیگر هم حضور دارند که همه باید از دستِ این «پسرخالهٔ آرواره‌ها» نجات پیدا کنند. آنچه در پی می‌آید دقیقاً مطابق کلیشه‌های این‌گونه قصه‌هاست: معلوم است کسی خورده می‌شود، کسی بدجوری آسیب می‌بیند و طبیعتاً امیدواریم قهرمان خوش‌قیافه قبل از همه ماجرا را ختم به خیر کند. نقطه‌ضعف اصلی کار در تولید است؛ نه اینکه بازی‌ها قرار باشد داوران اسکار را تکان دهند، اما دیالوگ‌ها سطحی‌اند و جلوه‌های تصویری اغلب شبیه CGI یک وان حمام معمولی به نظر می‌رسند. کوسه‌ها هر لقمه‌ای را که گیر بیاورند لیاقتش را دارند—اما منصفانه بگویم، آن‌هایی که پشت دوربین‌اند را قبل از طعمهٔ روی پرده به آن‌ها می‌دادم. این فیلم محصول معمول شبکه‌های علمی‌تخیلی است: به هیچ وجه بدترینِ ژانر نیست، اما همچنان تا حدی سخت‌هضم است.