فیلم The Bravados 1958

آفرین بر The Bravados! The Bravados را هنری کینگ کارگردانی کرده و فیلمنامه آن را فیلیپ یوردان بر اساس داستانی از فرانک اُرورک نوشته است. در فیلم بازیگران مطرحی چون گریگوری پک، جون کالینز، استیون بوید، آلبرت سالمی، هنری سیلوا، لی ون کلیف، کثلین گَلانت و بری کو به ایفای نقش می‌پردازند. موسیقی توسط لیونل نیومن و فیلم‌برداری توسط لیون شامروی انجام شده است. جیم داگلاس (با...

آفرین بر The Bravados! The Bravados را هنری کینگ کارگردانی کرده و فیلمنامه آن را فیلیپ یوردان بر اساس داستانی از فرانک اُرورک نوشته است. در فیلم بازیگران مطرحی چون گریگوری پک، جون کالینز، استیون بوید، آلبرت سالمی، هنری سیلوا، لی ون کلیف، کثلین گَلانت و بری کو به ایفای نقش می‌پردازند. موسیقی توسط لیونل نیومن و فیلم‌برداری توسط لیون شامروی انجام شده است. جیم داگلاس (با بازی پک) چهار راهزن را که همسرش را به قتل رسانده‌اند تعقیب می‌کند و آن‌ها را در زندان ریو آریبّا پیدا می‌کند. وقتی آن‌ها از زندان فرار و به مکزیک گریختند، داگلاس بار دیگر به دنبالشان می‌افتد و تفکر انتقام تمام وجودش را فرا گرفته است. همکاری هنری کینگ و گریگوری پک در چند فیلم مشهور ثبت شده است؛ اینکه این دو تنها دو وسترن ساخته‌اند برای دوستداران ژانر جای تأسف دارد. آن‌ها در سال 1950 فیلم درخشان The Gunfighter را ساختند و هشت سال بعد در ژانر وسترن در The Bravados دوباره کنار هم قرار گرفتند. هرچند The Bravados به شکوه آن فیلم اول نمی‌رسد، اما فیلمی پخته و تأثیرگذار است که نشان می‌دهد این دو هنرمند چگونه بهترین‌های یکدیگر را بیرون می‌کشند. ظاهراً این فیلم قرار است داستانی کلیشه‌ای و مبتنی بر انتقام باشد که در اوج دوران وسترن بسیار معمول بود، اما حال‌وهوای تیره و نگاهی تا حدی بدبینانه همراه با شخصیت‌هایی مبهم و افشای مهم در پایان داستان، آن را به اثری ضروری برای علاقمندان وسترن تبدیل می‌کند. فیلم حتی مسائلی اخلاقی را مطرح می‌کند و زیر سایه‌ای از خشونت، با جسارت انگشت اتهام را به سوی مذهب نشانه می‌گیرد؛ این رویکرد آن را در میان زیرشاخه وسترن‌های بزرگسال قرار می‌دهد که ژانر را عمیق‌تر و غني‌تر کردند. کینگ با دقت شخصیت‌های اصلی را معرفی و ریتم داستان را برای ایجاد تعلیق تنظیم می‌کند، و شامروی در قالب اسکوپ از تصویربرداری لذت می‌برد و نماها را به‌ویژه در سکانس‌های شبانه با طراوتی اثیری پوشش می‌دهد. اما همه‌چیز حول بازی پک می‌چرخد؛ او اینجا نقش مردی تیره‌رو و درون‌گرا را بازی می‌کند که تهدیدی کم‌صدا و سنگین دارد، ویژگی‌ای که در کمتر آثارش دیده می‌شود و باعث می‌شود پایان فیلم که شخصیت او دچار تبدیل احساسی می‌شود، تاثیرگذاری بیشتری داشته باشد. البته عناصر مرسوم وسترن—مبارزات، جنایات نفرت‌انگیز، تعقیب در مناظری باشکوه و غیره—همگی با دقت و قدرت برای خلق اثر نمایشی به کار گرفته شده‌اند. چهار یاغی فیلم ظرفیت کافی برای پردازش شخصیت دارند: بیل (بوید) پست و بی‌پرواست، آلفونسو (ون کلیف) موذی و ناپایدار است، اد (سالمی) روباه‌صفت به نظر می‌رسد و لوخان (سیلوا) بهترینِ گروه است که پیچیدگی بیشتری دارد و بازی زیرپوستی و هوشمندانه‌ای ارائه می‌دهد. متأسفانه، همان‌طور که بسیاری اشاره کرده‌اند، کالینز به‌خوبی در نقش زن اصلی فیلم کار نمی‌کند—چه از نظر انتخاب بازیگر برای نقش عشق لاتینی و چه از حیث متن که برای او ضعیف نوشته شده—و شیمی کمی با پک دارد. در واقع عملکرد محکم و کم‌حرف پک تا حد زیادی از تأثیر منفی این ضعف می‌کاهد. برای طرفداران وسترن و علاقه‌مندان به آثار کینگ و پک، دیدن این فیلم ضروری است. 8/10