فیلم Hans Christian Andersen 1952

این فیلم داستان واقعی زندگیِ هانس کریستین اندرسن نیست؛ صرفاً یک افسانه دربارهٔ بافندهٔ افسانه‌هاست. همان‌طور که در سطرهای افتتاحیه نوشته شده، سازندگان قصد نداشتند اثری خودزندگینامه‌ای بسازند؛ این فیلم صرفاً پاسداشت نام و آثار اوست. چه کسی بهتر از دنی کی می‌توانست این نویسندهٔ بزرگ دانمارکی را به تصویر بکشد؟ شیوهٔ پرشور و شاد او با رنگ‌های درخشان و زندهٔ فیلمِ چارلز ویدور مطابقت دارد...

این فیلم داستان واقعی زندگیِ هانس کریستین اندرسن نیست؛ صرفاً یک افسانه دربارهٔ بافندهٔ افسانه‌هاست. همان‌طور که در سطرهای افتتاحیه نوشته شده، سازندگان قصد نداشتند اثری خودزندگینامه‌ای بسازند؛ این فیلم صرفاً پاسداشت نام و آثار اوست. چه کسی بهتر از دنی کی می‌توانست این نویسندهٔ بزرگ دانمارکی را به تصویر بکشد؟ شیوهٔ پرشور و شاد او با رنگ‌های درخشان و زندهٔ فیلمِ چارلز ویدور مطابقت دارد و هر نما را می‌درخشد. داستان، سفر کفاش اندرسن را دنبال می‌کند؛ او شهر زادگاهش اُدنزه را ترک می‌کند و برای زندگی بهتر به کپنهاگن می‌رود. آن‌جا به خاطر قصه‌هایش بین کودکان دانمارک محبوب می‌شود و نسخهٔ بالهٔ درخشانِ «پری دریایی کوچولو» را می‌نویسد. او دردسرهایی را پشت سر می‌گذارد، دل به دختری زیبا می‌بازد و مهم‌تر از همه، حرفه و سرنوشت زندگی‌اش را پیدا می‌کند؛ این خود به‌تنهایی یک افسانهٔ دلپذیر است. بشینید و از اجرای «لباس‌های نو پادشاه»، «کپنهاگن دوست‌داشتنی»، «تامبرلینا» و «جوجه‌اردک زشت» لذت ببرید، و سپس در سکوتِ محوکننده از پانزده دقیقهٔ اجرای بالهٔ «پری دریایی کوچولو» که تمام شکوه باله‌اش را نشان می‌دهد، لذت ببرید. فیلم «هانس کریستین اندرسن» فیلمی شاد و پرشور است؛ شاید برای برخی بیش از حد شیرین و دل‌نشین به‌نظر برسد، اما برای کسانی که از سینمای شیرین لذت می‌برند، لذت‌های فراوانی در آن یافت می‌شود. (۸ از ۱۰) سخت می‌توان با این تصویر فانتزی از زندگی نویسندهٔ نامی دانمارک برخورد تند داشت؛ فیلم شباهت چندانی به زندگی واقعی مرد ندارد و ساختار اپیزودیک آن گاهی جریان اثر را کمتر نرم می‌کند. با این حال، واضح است که دنی کی و چارلز ویدور رویکرد قدرتمندی در سر داشته‌اند — و آن بیوپیک صرف نیست. این مجموعه‌ای رنگارنگ و در مقیاس بزرگ از خیال‌پردازی‌هاست که دل را به تپش می‌آورد، لبخند می‌نشاند، گاهی دلسردت می‌کند و انگشتان‌تان را به ضرب می‌اندازد — همان کاری که تخیل زندهٔ نویسنده می‌کرد. دنی کی نقش را با شخصیت و گیرایی بازی می‌کند؛ فقر، خوش‌بینی و آن جنبهٔ شیرین‌شدهٔ دانمارک را خوب نشان می‌دهد، چون فیلم ما را از خلال خلاصه‌هایی از برخی زیرکانه‌ترین و تأثیرگذارترین «قصه‌ها»ی او عبور می‌دهد. بیش از همه، فیلم ضیافتی بصری است با لباس‌ها و صحنه‌آرایی‌های زیبا — هرچند گاهی تولید کمی صحنه‌ای به‌نظر می‌رسد. موسیقی متن زیبا از فرانک لوسر، با کمک قطعاتی از شوبرت و لیست، استانداردهایی جاودانه ارائه می‌دهد که شاید از نظر شعر و ملودی دشوارترین‌ها نباشند، اما آهنگ‌های خاطره‌انگیزی‌اند که نشان می‌دهند دنی کی ستاره‌ای چنداستعدادی بود. من از شورِ حرکات باله چندان خوشم نیامد — آن‌ها بیش از حد دقیق و گاهی کمی بی‌روح بودند — اما رقصنده‌ها در سطح جهانی‌اند و وقتی داستان به دنیای خیال اندرسن می‌لغزد و اجازه می‌دهد افسانه‌ها کار خود را بکنند، این دو ساعت فرار از واقعیت کاملاً لذت‌بخش است.