فیلم Funny Lady 1975

شاید ساخت دنباله‌ای برای «Funny Girl» (1968) به‌نوعی اجتناب‌ناپذیر بود، اما واقعاً حیف شد که هفت سال برای این دنباله‌ی چندان برجسته صبر کردیم. فیلم زندگی فَنی برایس (باربرا استرایسند) را در دوران موفقیتش دنبال می‌کند و رابطه نسبتاً پرفرازونشیب او را با نویسنده‌ای ناچیز به‌نام بیلی رز (جیمز کان) که چندی از ترانه‌های او را نوشته و بعدها با او ازدواج می‌کند، بازمی‌گوید. متأسفانه...

شاید ساخت دنباله‌ای برای «Funny Girl» (1968) به‌نوعی اجتناب‌ناپذیر بود، اما واقعاً حیف شد که هفت سال برای این دنباله‌ی چندان برجسته صبر کردیم. فیلم زندگی فَنی برایس (باربرا استرایسند) را در دوران موفقیتش دنبال می‌کند و رابطه نسبتاً پرفرازونشیب او را با نویسنده‌ای ناچیز به‌نام بیلی رز (جیمز کان) که چندی از ترانه‌های او را نوشته و بعدها با او ازدواج می‌کند، بازمی‌گوید. متأسفانه با وجود تلاش قابل‌قبول بازیگر اصلی، فیلمنامه در مقایسه با فیلم اول حرفی برای گفتن ندارد: طنز آن‌جا که ساده و بانمک بود، این‌جا خشن، بی‌مزه و تصنعی شده است. شماره‌های موزیکال — «More Than You Know» از استرایسند و «Me and My Shadow» از آل جولسون — نشان می‌دهند که رز در ترانه‌سرایی تا حدی مهارت داشته (همراهی یپ هاربرگ در قطعه‌ی اول)، اما باز هم از قلم او ترانه‌های به‌یادماندنی چندانی به گوش نمی‌رسد. در واقع به نظر می‌رسد نامزدهای اسکار، جان کاندر و فرد اِب، بار اصلی موسیقایی فیلم را به دوش کشیده‌اند. بیش از حد روی رابطه‌ی معیوب‌شان تأکید شده و تا میانه‌ی فیلم، نفس تازگی‌ای که حضور کان به اثر داده بود، در دریایی از شیرینیِ بیش‌ازحد غرق می‌شود. عمر شریف کمی شیک‌پوشی به فیلم می‌افزاید و رادی مک‌دوال—هرچند چندوجهی‌بودن نقطه‌قوتش نیست—تلاش می‌کند حال و هوا را اندکی زنده‌تر کند، ولی در نهایت این فیلم بیش از همه درباره‌ی دو ترانه است و اجراهایی که تقریباً به‌زور در دل آن قرار گرفته‌اند. همان‌طور که انتظار می‌رود، فیلم از نظر ساختاری خوب سرهم‌بندی شده و از نظر تصویر و صدا خوش‌ساخت است، اما مثل یک مرنگ زیبا است که در باطن چیز زیادی ندارد.