فیلم Funny Girl 1968

باربرا استرایسند در بازنماییِ زندگیِ آغازینِ وُدویل و بیش‌ترِ فِنی برایس، فوق‌العاده است. از آغازهای فروتنانه‌اش و با کمک دوستش ادی رایان (لی آلن) می‌بینیم که چگونه نظر فلورنز زیگفلد (والتر پیجئون) به او جلب می‌شود و کارش کم‌کم تبدیل به افسانه می‌گردد. بازیِ استرایسند بسیار واقعی‌ست — ریشه‌ها و منش یهودی‌اش، ظاهری که چندان مطابقِ معیارهای مدل‌های تبلیغاتی نیست و شوخ‌طبعی جسورانه‌اش همگی با...

باربرا استرایسند در بازنماییِ زندگیِ آغازینِ وُدویل و بیش‌ترِ فِنی برایس، فوق‌العاده است. از آغازهای فروتنانه‌اش و با کمک دوستش ادی رایان (لی آلن) می‌بینیم که چگونه نظر فلورنز زیگفلد (والتر پیجئون) به او جلب می‌شود و کارش کم‌کم تبدیل به افسانه می‌گردد. بازیِ استرایسند بسیار واقعی‌ست — ریشه‌ها و منش یهودی‌اش، ظاهری که چندان مطابقِ معیارهای مدل‌های تبلیغاتی نیست و شوخ‌طبعی جسورانه‌اش همگی با دقت و جذابیت ثبت شده‌اند؛ و به‌تدریج شیفتهٔ معشوقِ دل‌پذیر اما تا حدی دارای نقصِ خود، نیکی آرنستاین، می‌شود که عمر شریف در نقش این عاشق لاابالی به‌خوبی ایفای نقش کرده است. رابطهٔ پرتنشِ آن‌ها، همراه با دیالوگ‌های گزیده و تند و مجموعهٔ برجسته‌ای از ترانه‌ها به‌ترانه‌سراییِ برگزیده‌هایی چون جول استاین، باب مریِل، جیمز هانلی و گِرَنت کلارک، این اثر را به یک نمایش عالی سینمایی بدل کرده است. آثاری چون «Second Hand Rose»، «People» و «Don't Rain on My Parade» از آن زمان به بعد به استانداردهای کتابِ آهنگِ آمریکایی تبدیل شده‌اند و بارها توسط بزرگان اجرا شده‌اند. در فیلم شخصیت‌های فرعی جذاب و کوتاهی—به‌ویژه در آغاز—حضور دارند که این اثر کلاسیک ویلیام وایلر را دیدنی می‌کنند. فیلم از آزادی هنریِ زیادی برخوردار است؛ این یک خودزندگی‌نامه نیست، بلکه دو و نیم ساعت سرگرمی لذت‌بخش است.