فیلم The Greatest Showman 2017

نقدها به این فیلم خیلی سخت‌گیرانه بودند. گرچه فیلمی عالی نیست، اما برای بچه‌ها در فصل تعطیلات به‌اندازه کافی سرگرم‌کننده است. شماره‌های موسیقایی شاد دارد و هیوج جکمن در نقش بارنوم عالی ظاهر می‌شود. قرار نیست یک زندگی‌نامهٔ واقع‌گرایانه باشد؛ این یک فانتزی موزیکال خوشایند است. فیلم نسبتاً محکمی است اگر از این ژانر (موزیکال) خوشتان می‌آید. صداگذاری روی آهنگ‌ها تا حدی اغراق‌آمیز بود، اما به...

نقدها به این فیلم خیلی سخت‌گیرانه بودند. گرچه فیلمی عالی نیست، اما برای بچه‌ها در فصل تعطیلات به‌اندازه کافی سرگرم‌کننده است. شماره‌های موسیقایی شاد دارد و هیوج جکمن در نقش بارنوم عالی ظاهر می‌شود. قرار نیست یک زندگی‌نامهٔ واقع‌گرایانه باشد؛ این یک فانتزی موزیکال خوشایند است. فیلم نسبتاً محکمی است اگر از این ژانر (موزیکال) خوشتان می‌آید. صداگذاری روی آهنگ‌ها تا حدی اغراق‌آمیز بود، اما به نظرم فیلم برای تجربهٔ سینمایی با صدای بلند ساخته شده، پس همه‌چیز باید تقریباً بی‌نقص به‌نظر برسد. آهنگ‌ها و شماره‌های رقص خوب اجرا شده‌اند و بازی هیوج جکمن را خیلی دوست داشتم. در کل فیلم خوشایندی است و شاید ارزش دیدن دوباره را داشته باشد. خیلی قبل از اینکه فیلم را ببینم، فکر می‌کردم ایدهٔ آن وحشتناک است، و حتی پیش از اینکه بفهمم پی.تی. بارنوم واقعاً چگونه بود، فکر می‌کردم فیلم افتضاح است. واقعاً یک فاجعه در هر معنا؛ یکی از آن موارد نادری که نمی‌توانم بفهمم مردم از چه چیزی خوششان آمده. امتیاز نهایی: یک و نیم ستاره — خسته‌کننده/مایوس‌کننده. تا حد امکان از آن دوری کنید. یکی از موزیکال‌هایی که شادی به زندگی می‌آورد. مثل بسیاری، من نسبت به تبلیغات پرزرق‌وبرق حساسم؛ به‌ویژه وقتی پایهٔ آن‌ها بالادست‌خوانی‌ها و بازیگری باشد که به‌نظر در نقش «نمی‌نشیند». من مایکل کراوفورد را در نقش «بارنوم» روی صحنه در سال ۱۹۸۲ دیده بودم، پس توقع زیادی نداشتم. خوشبختانه سورپرایز شدم! جکمن در نقش پسر ولگرد یک خیاط دوره‌گرد با رویاهای بزرگ خیلی خوب است. او جذابیت زیادی به نقش پی.تی. بارنوم می‌آورد که مصمم است عشق «چریتی» (میشل ویلیامز) را به‌دست بیاورد، هرچند او از خانواده‌ای ثروتمند است. روند واقعی دستاوردهای او—ازدواج، تشکیل خانواده و تبدیل موزهٔ آمریکایی کنجکاوی‌ها به سیرکی متنوع با آدم‌هایی مثل سم هامفری در نقش ژنرال تام تامب و کالا ستل در نقش «زن ریش‌دار»—نسبتاً خوب روایت شده و این نسخه موزیکال تا حد زیادی قصهٔ از فرش تا ثروت این مرد الهام‌بخش را دنبال می‌کند که دنبال سودآوری و جلب رضایت تماشاچیان است. اما تماشاگر هدف او فقط مردم عادی نیست؛ او می‌خواهد طبقهٔ مرفه را هم جذب کند، بنابراین با کمک مرد خوش‌قیافه و خسته از تئاتر، فیلیپ کارلایل (زاک افرون)، به بریتانیا می‌روند تا با ملکه ویکتوریا ملاقات کنند—نماد «جامعهٔ قابل‌قبول»—و در آنجا با جنی لیند، خوانندهٔ افسانه‌ای سوئدی، آشنا می‌شود و گویی بختش بی‌وقفه باز می‌شود. افرون هم بازی خوبی دارد و یادتان می‌آورد چقدر از روزهای «High School Musical» پیشرفت کرده؛ ربکا فرگوسن هم در نقش لیند خوب است. باید بگویم آهنگ‌ها کمی بی‌رمق‌اند؛ فیلم آهنگِ قاتل و جاودانه‌ای ندارد—«A Million Dreams»، «Come Alive» و «Rewrite the Stars» گوش را می‌ربایند اما به‌هم می‌آمیزند و در نهایت یک موسیقی‌متن خوشایند اما فراموش‌شدنی برای این درام خانوادگی جذاب بر جا می‌گذارند. خوب است، نه عالی—و خیلی بهتر از آنچه انتظار داشتم. وای. The Greatest Showman از آن فیلم‌هایی است که موسیقی عملاً تمام تجربه را حمل می‌کند. خود داستان نسبتاً سطحی است (و در تصویرسازی پی.تی. بارنوم خیلی «هالیوودی» عمل می‌کند)، اما وقتی آهنگ‌ها شروع می‌شوند، سخت است که درگیر نشوی. هیوج جکمن در جا انداختن خود در نقش بسیار موفق است و شماره‌های گروهی صرفاً تماشایی‌اند. دقت تاریخی چندان اهمیت ندارد—برای من هنگام تماشا مهم نبود چون همه‌چیز دربارهٔ انرژی و احساس است. «This Is Me» و «From Now On» پوست‌مور به همراه داشتند و کرئوگرافی بسیار دقیق و منظم است. فیلم کامل نیست، اما به‌عنوان یک موزیکال خوش‌حال‌کننده با آهنگ‌های بسیار گوش‌نواز، دقیقاً کاری را که می‌خواهد انجام می‌دهد.