فیلم Palm Springs 2020

اگر از بررسی‌های بدون اسپویل من خوشتان می‌آید، ادامه‌اش را دنبال کنید. (آدرس‌ها و تبلیغات حذف شدند.) Palm Springs را نمی‌شناختم — نه تریلر، نه نظر منتقدان و مخاطبان — و از اینکه این‌طور سراغش رفتم خوشحالم، چون کشف بی‌اطلاعی نسبت به فیلم تجربه‌ام را بهتر کرد. فیلمنامه نخست اندی سیارا با ایده‌ای تازه و مفرح، از جمله مواردی است که شانس نامزدی در فصل جوایز را دارد....

اگر از بررسی‌های بدون اسپویل من خوشتان می‌آید، ادامه‌اش را دنبال کنید. (آدرس‌ها و تبلیغات حذف شدند.) Palm Springs را نمی‌شناختم — نه تریلر، نه نظر منتقدان و مخاطبان — و از اینکه این‌طور سراغش رفتم خوشحالم، چون کشف بی‌اطلاعی نسبت به فیلم تجربه‌ام را بهتر کرد. فیلمنامه نخست اندی سیارا با ایده‌ای تازه و مفرح، از جمله مواردی است که شانس نامزدی در فصل جوایز را دارد. این فیلم رمانتیک-کمدی‌ای است متفاوت؛ اگرچه اساس داستان کاملاً نو نیست و ایده‌های مشابه در آثار دیگر دیده شده، اما سیارا پر از شگفتی‌های روایی است و از کلیشه‌های ژانر فاصله می‌گیرد؛ نتیجه فیلمی است که با نوشتاری برجسته ارتقا یافته است. Palm Springs یکی از جذاب‌ترین فیلم‌های امسال است. ریتم کوتاه و تند فیلم آن را ثابت و سرگرم‌کننده نگه می‌دارد؛ هم خنده‌دار است، هم درگیرکننده و حتی گاهی مرموز. طرح اصلی مخاطب را به فکر وامی‌دارد و دیالوگ‌ها به‌طرز خنده‌داری گیرا هستند. تقریباً هر گره روایی ضربه‌ای عاطفی دارد یا افشایی شگفت‌آور که انتظارش را ندارید. اندی سامبرگ و کریستین میلیوتی شیمی فوق‌العاده‌ای با هم دارند. شخصیت‌هایشان خوب پرداخته شده و رابطه‌شان طبیعی به نظر می‌رسد. شاید معمولاً تماشاگران نیازی نداشته باشند که قهرمانان اصلی حتماً با هم شوند، اما نیلز و سارا دو شخصیت دوست‌داشتنی‌اند که از آن‌ها حمایت می‌کنید. هر دو بار عاطفی و گذشته‌هایی دارند که عمیقاً کاویده می‌شود و واکنش‌های متفاوت‌شان به «شرایط» داستان دیدنی است. و جی.کی. سیمونز هم در نقشی کوتاه اما برجسته فوق‌العاده است. مکس بارباکو در نخستین تجربه کارگردانی‌اش اجازه می‌دهد فیلمنامه سیارا زیر کارگردانی دقیقش بدرخشد. لحن کلی فیلم متعادل باقی می‌ماند و کمدی با وجود ایده عجیب‌اش زمین‌گیر نمی‌شود. فیلم به کلیشه‌ها و نتایج پیش‌پاافتاده ژانر تکیه نمی‌کند و خود را از بسیاری از روم‌کمدی‌های مدرن جدا می‌سازد. یکی از نکات جالب فیلم نحوه بازنمایی «حلقه زمانی» است که شباهت‌هایی به Groundhog Day و آثار دیگری از این دست دارد، اما با چند استثنا تجربه‌ای متمایز ارائه می‌دهد. وقتی چند نفر گرفتار حلقه می‌شوند، ابعاد فلسفی و روان‌شناختی ماجرا گسترش می‌یابد و فیلم هم‌زمان چند خط روایی را با موفقیت دنبال می‌کند. این ترکیب باعث می‌شود فیلم هم سرگرم‌کننده باشد و هم حامل تأملات عمیق‌تر درباره تنهایی و عشق. نقص‌های کوچکی هم هست: پایان تا حدی با رویکرد «فقط آن را بپذیرید» پیش می‌رود و چند صحنه اضافی غیرضروری دارد؛ همچنین در یکی از بخش‌ها جهش لحن می‌تواند برای برخی تماشاگران ناگهانی به نظر برسد. اما این‌ها مواردی هستند که در مقایسه با نقاط قوت فیلم جزئی جلوه می‌کنند. در مجموع، Palm Springs نه تنها یکی از بهترین روم‌کمدی‌هایی است که دیده‌ام، بلکه از نظر من یکی از بهترین فیلم‌های 2020 تا کنون است. فیلمنامه‌ای خلاق و پر از لحظات تأثیرگذار، دو بازیگر اصلی توسعه‌یافته با شیمی عالی، کارگردانی متناسب و تعادل خوب لحن، همه دست‌به‌دست هم داده‌اند تا فیلمی متفاوت و لذت‌بخش پدید آید. چه طرفدار روم‌کمدی باشید و چه نه، دیدن این فیلم را پیشنهاد می‌کنم — ناامید نخواهید شد. امتیاز: A