فیلم Last Night in Soho 2021

«شب گذشته در سوهو» فیلمی چشم‌گیر و از نظر بصری خیره‌کننده است که تماشاگر را از ابتدا درگیر می‌کند، اما تصمیم تمام‌عیار ادگار رایت در پرده‌ی پایانی—که با تدوین شتاب‌زده، ریتم عجولانه و گذارهای ناپخته همراه است—نظرات را به دو دسته تقسیم خواهد کرد. داستان دربارهِٔ الویس است؛ دختری خجالتی که عاشق فضای دههٔ ۱۹۶۰ است و از روستا به لندن می‌آید تا در رشتهٔ مد...

«شب گذشته در سوهو» فیلمی چشم‌گیر و از نظر بصری خیره‌کننده است که تماشاگر را از ابتدا درگیر می‌کند، اما تصمیم تمام‌عیار ادگار رایت در پرده‌ی پایانی—که با تدوین شتاب‌زده، ریتم عجولانه و گذارهای ناپخته همراه است—نظرات را به دو دسته تقسیم خواهد کرد. داستان دربارهِٔ الویس است؛ دختری خجالتی که عاشق فضای دههٔ ۱۹۶۰ است و از روستا به لندن می‌آید تا در رشتهٔ مد تحصیل کند. او وارد اتاقی در قلب سوهو می‌شود و شب‌ها در خواب به دههٔ شصت پرتاب می‌شود و از قاب دیدِ خوانندهٔ جسور و جذابی به نام سندی دنیا را می‌بیند. این تعامل میان دو شخصیت و نحوهٔ تلفیقِ خواب و واقعیت از نقاط قوت فیلم است؛ صحنهٔ اولِ رؤیایی—که الویس در پیژامه و سندی در لباس‌های گُوگو می‌چرخند—نمونه‌ای درخشان از دستاورد فنی و کارگردانی است. اجرای توماسین مک‌کنزی و آنیا تیلور-جوی در نقش‌های مقابل هم فوق‌العاده‌اند؛ مک‌کنزی گسترهٔ احساسات را به‌خوبی نشان می‌دهد و از دختری خجالتی و نامطمئن تا زنی قدرتمند و مطلع از شب‌زنده‌داری را باورپذیر می‌سازد. توانایی او در انتقال ترس و وحشتی که از رؤیاها به‌دامنش می‌آید، چشم‌گیر است. آنیا تیلور-جوی نیز در نقش سندی در صحنه‌های اجرا و باشگاه‌ها می‌درخشد. دایانا ریگ در نقش صاحب‌خانه حضور خاطره‌انگیز و قدرتمندی دارد و از معدود چهره‌هایی است که در پایان فیلم هم می‌درخشد. حمایت بازیگرانی چون مت اسمیت و ترنس استمپ نیز به کیفیت کلی اثر کمک می‌کند. تصویربرداری و طراحی صحنه فیلم ستودنی است؛ لندنِ دههٔ شصت با نورپردازی، تابلوهای نئون و جزئیات بصری بی‌نقص بازسازی شده و موسیقیِ پرطراوتِ فیلم (اثرِ استیو پرایس) فضای دههٔ شصت را جذاب‌تر می‌کند و به روایت ضربه می‌زند. برخی صحنه‌ها واقعاً تماشاگر را در لبهٔ صندلی نگه می‌دارند و حس تعلیق را خوب منتقل می‌کنند. با این حال، مشکل اصلی فیلم در پردهٔ پایانی بروز می‌کند: پیچش‌ها در نهایت برای بعضی پیش‌بینی‌پذیر به‌نظر می‌رسند و جمع‌بندی نهایی آنچه پیش‌تر ساخته شده را به‌خوبی تکمیل نمی‌کند. برخورد نامتعادل بین هوشِ خلاقانهٔ آغاز فیلم و شتابِ نهاییِ پایان‌بندی، باعث شده است که انگیزه و قوام روایت در لحظات آخر کمرنگ شود. خلاصه اینکه تعهد و جسارت رایت در پی‌گیریِ چشم‌اندازش تحسین‌برانگیز است، اما کاش همان خویشتن‌داری و کنترلِ قبلی در پایان نیز تداوم می‌یافت. به‌طور کلی «شب گذشته در سوهو» فیلمی روان‌شناسانه و لذت‌بخش است که از نظر بصری و بازیگری بسیار موفق عمل می‌کند، اما ضعف در نقطهٔ اوج و نتیجه‌گیری، مانع از آن می‌شود که آن را اثری بی‌نقص بدانیم. برای طرفداران فضای دههٔ ۶۰، موسیقی کلاسیک آن دوران، یا فیلم‌های روان‌شناختی معمایی، تماشای این فیلم قطعاً ارزش دارد.