فیلم Book of Blood 2009

پس از موفقیتی که با بازی در سریال «رابین هود» بی‌بی‌سی به‌دست آورد، جوناس آرمسترانگ این‌بار نقشی کاملاً تیره‌تر را در این اقتباس سطحی از داستان‌های «کتاب خون» کلایو بارکر برعهده دارد. او در نقش سیمون ظاهر می‌شود، مردی که توجه نویسنده‌ای به‌نام مری (سوفی وِرد) را جلب می‌کند؛ مری همراه دوست کارشناس الکترونیکش به دنبال پرونده‌های فراطبیعی می‌گردد. بیشتر پرونده‌هایشان تقلبی از آب در...

پس از موفقیتی که با بازی در سریال «رابین هود» بی‌بی‌سی به‌دست آورد، جوناس آرمسترانگ این‌بار نقشی کاملاً تیره‌تر را در این اقتباس سطحی از داستان‌های «کتاب خون» کلایو بارکر برعهده دارد. او در نقش سیمون ظاهر می‌شود، مردی که توجه نویسنده‌ای به‌نام مری (سوفی وِرد) را جلب می‌کند؛ مری همراه دوست کارشناس الکترونیکش به دنبال پرونده‌های فراطبیعی می‌گردد. بیشتر پرونده‌هایشان تقلبی از آب در می‌آید، اما در مورد سیمون او چیزی واقعی حس می‌کند و وقتی همه در خانه‌ای بسیار دلهره‌آور در ادینبرو جمع می‌شوند، فکر می‌کند شاید دقیقاً در وسطِ «بزرگراه ارواح»ی قرار گرفته‌اند که روح‌ها از این‌جا به آن‌جا تردد می‌کنند. سؤال این است که آیا او واقعاً حامل چیز ماورایی است یا همه‌اش حقه و تردستی؟ آرمسترانگ در بسیاری صحنه‌ها نیمه‌عریان است و وِرد هم کمتر از او عقب نیست؛ کارگردان جان هریسون تا حد زیادی روی کشش جنسی فزاینده بین بازیگران حساب می‌کند تا تماشاگر را بیدار نگه دارد. در غیر این صورت، این فیلم قصه‌ای خنثی و بسیار کند درباره‌ی ارواح است که تا پانزده دقیقه‌ی پایانی تقریباً به کندی پیش می‌رود و تازه آن‌جا کمی عملکرد و اکشن می‌بینیم. به انصاف آرمسترانگ باید گفت خود را وقف نقش کرده و در بخش‌هایی بدنش که انگار با پرگار مدرسه‌ای روی پوستش حکاکی شده، جلوه‌ای دردناک دارد. بعضی داستان‌ها بهتر است خوانده شده و به تخیل واگذار شوند؛ احتمالاً آثار بارکر هم از همین دست‌اند. شاید اگر در هالووین در سینما و با چند لیوان آبجو به تماشای آن بنشینید نتیجه‌بخش باشد، اما در غیر این صورت بیش‌تر نمایشگاهی است برای دو چهره‌ی خوش‌آیند که مخالفتی با درآوردن لباس‌هایشان ندارند. فقط خدا می‌داند چطور پنج میلیون پوند برای تولید آن خرج شده است. این نسخه هرگز به خوبی یا به‌دقت نسخه‌ی ۲۰۲۰ نیست. روایتِ درونِ روایت جذابیت ایجاد نمی‌کند؛ داستان گاهی سرگردان است و سپس سعی می‌کند تنش را به‌صورت شتاب‌زده ایجاد کند. شخصیت‌ها واقعاً گیرا نیستند و بنابراین تنش اثر غایب است. ترکیب بازیگری مناسب و کارگردانی قابل‌قبول‌اند، اما این‌ها برای رسیدن به سطح نسخه‌ی بعدی که بهتر از این پتانسیل استفاده کرده بود، کافی نیستند.