فیلم The Awakening 2011

هیچ‌جای دنیا مردم تنهایی را بهتر از اینجا درک نمی‌کنند. «بیداری» (The Awakening) به کارگردانی نیک مورفی است و مورفی فیلمنامه را همراه با استیون وُلك نوشته است. در این فیلم ربکا هال، دومینیک وست، ایمِلدا استونتون، آیزاک همپستد-رایت، شاون دولی و جوزف مول بازی می‌کنند. موسیقی اثر از دنیل پمبرتون است و فیلمبرداری آن را ادوارد گراو انجام داده است. داستان در بریتانیا پس از جنگ...

هیچ‌جای دنیا مردم تنهایی را بهتر از اینجا درک نمی‌کنند. «بیداری» (The Awakening) به کارگردانی نیک مورفی است و مورفی فیلمنامه را همراه با استیون وُلك نوشته است. در این فیلم ربکا هال، دومینیک وست، ایمِلدا استونتون، آیزاک همپستد-رایت، شاون دولی و جوزف مول بازی می‌کنند. موسیقی اثر از دنیل پمبرتون است و فیلمبرداری آن را ادوارد گراو انجام داده است. داستان در بریتانیا پس از جنگ جهانی اول می‌گذرد و فلورنس کاترکت (با بازی هال) که کسب‌وکارش افشای دروغ‌پردازان روح‌نمایی و رد گزارش‌های پدیدارشدن ارواح است، وقتی از آموزگار مدرسه‌ای، رابرت مالوری (وست)، دعوت می‌شود تا رخدادهای فراطبیعی در یک مدرسه شبانه‌روزی دورافتاده را بررسی کند، با کنجکاوی وارد ماجرا می‌شود. تعجبی ندارد که نقدهای بسیاری «بیداری» را با دیگر فیلم‌های داستان ارواح قبلی مقایسه می‌کنند؛ مثلاً «زنِ سیاه‌پوش» که یک سال بعد اکران شد، با همین اتهام روبه‌رو شد که چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد. یک قصهٔ روح در یک عمارت بزرگ یا مؤسسهٔ آموزشی دورافتاده ماهیت خودش را دارد و طرفداران این نوع فیلم‌ها تنها انتظار دارند که خوب اجرا شود و شاید به‌طور حساب‌شده به موضوعات بالغ هم بپردازد. «بیداری» در این زمینه بسیار موفق است. ایدهٔ محک‌زدنِ اعتقاد یک فرد منکرِ وجود ارواح چیز تازه‌ای نیست، اما ایده‌ای است که ماندگار خواهد ماند. اینجا، با اجرای درخشان هال، فیلمنامه همواره تماشاگر را در شک نگه می‌دارد؛ امکان واقعی‌بودن یا دروغ‌بودنِ پدیده‌ها همواره مطرح است در حالی که کارگردان فضا را ترسناک‌تر می‌کند و هم‌زمان چند سکانس شوک‌آور واقعی خلق می‌کند — از جمله یکی از بهترین صحنه‌های خانهٔ عروسکی که در سینما دیده‌ام. این فیلم همهٔ عناصر لازم برای یک داستان ترسناک دوره‌ای را دارد: جَنب و جوش و فضای وهم‌آلود. تا ربع پایانی داستان رازها را یکی‌یکی باز می‌کند؛ پایانی که مبهم و محل اختلاف نظر بوده است. این ابهام کمی گیج‌کننده است چون در یک سکانس خوش‌طرح همه‌چیز روشن می‌شود، موضوعی که خودِ کارگردان هم به آن اشاره کرده است. از نظر اختلاف‌نظرها، این مشکلِ همیشگی این زیرژانر است: می‌گویند پیچیده است، مهندسی‌شده است، و قبلاً انجام شده — نقدهایی که البته تا حدی درست‌اند. پذیرشِ این جهشِ فکری نیازمند نوعی گذشت است تا از آن دلخور نشوید، اما واکنش‌برانگیز است و جوهرهٔ قصهٔ روح را به‌خوبی منتقل می‌کند. فیلم از نظر تصویربرداری، موسیقی و اجراهای بازیگران اصلی زیباست؛ قطعاً برای طرفداران آثار ترسناک تاریخی و هوشمندانه مناسب است. امتیاز: 7.5/10