فیلم Days of Wine and Roses 1962

«به اندازهٔ یک ودکای مارتینی واقعی است.» این جمله‌ای از بلیک ادواردز است که خوب فضای فیلم را خلاصه می‌کند. «روزهای شراب و گل‌ها» درامی قدرتمند و تاثیرگذار دربارهٔ سرازیری افسارگسیختهٔ الکلیسم است و اینکه چگونه این پدیده زندگی یک مرد و همسرش را از هم می‌پاشد. جو مردی اجتماعی و اهل مشروب است. او در یکی از میهمانی‌های کاری با کیرن که نوشیدن را ترک...

«به اندازهٔ یک ودکای مارتینی واقعی است.» این جمله‌ای از بلیک ادواردز است که خوب فضای فیلم را خلاصه می‌کند. «روزهای شراب و گل‌ها» درامی قدرتمند و تاثیرگذار دربارهٔ سرازیری افسارگسیختهٔ الکلیسم است و اینکه چگونه این پدیده زندگی یک مرد و همسرش را از هم می‌پاشد. جو مردی اجتماعی و اهل مشروب است. او در یکی از میهمانی‌های کاری با کیرن که نوشیدن را ترک کرده، آشنا می‌شود و عاشق او می‌گردد. ازدواجشان آغازِ زندگی شیرینی است، اما به تدریج فشارهای کاری و نوشیدن روزانه جو، به رابطه‌شان رخنه می‌کند. کیرن که همسر دلسوزی است برای همراهی با شوهرش شروع به نوشیدن می‌کند و آرام‌آرام شادی‌های پیشین جای خود را به روزهایی تیره و متلاطم می‌دهد؛ وابستگیِ متقابل و الکلیسم تهدیدی جدی برای سلامت روان هر دو می‌شود. فیلم با تمِ برندهٔ اسکار هنری مانسینی آغاز می‌شود؛ موسیقی‌ای زیبا که فضای عاشقانهٔ آغاز فیلم را به‌خوبی می‌سازد و تا یک‌سوم اول اثر آن حسِ دل‌انگیز را حفظ می‌کند—تا زمانی که «بطری» به سومین عنصر زندگی این زوج بدل می‌شود و همه‌چیز را تغییر می‌دهد. فیلم صحنه‌هایی احساسی و خردکننده دارد که پس از دیدن‌شان فراموش‌شدنی نیستند؛ از جمله جستجوی جان‌کاه جو برای مشروب در یک گلخانه. فیلم از دادن درس اخلاقیِ تحمیلی دوری می‌کند و به‌جای آن با صداقتِ تلخِ خود، واقعیتِ الکلیسم و خطراتِ هم‌وابستگی را نشان می‌دهد. پایان فیلم نیز سوال‌برانگیز است و بیننده را وادار به تأمل دربارهٔ انتخاب‌ها و مسئولیت‌های انسانی می‌کند. متنِ فیلم را جی‌.پی. میلِر نوشته و کارگردانیِ بلیک ادواردز در این اثر، برخلاف آثار معمولِ سبک‌ترش، در اوج است. بازی‌های جک لمون و لی ریمیک—که هر دو برای جایزهٔ اسکار نامزد شدند—بسیار تأثیرگذار و واقع‌گرایانه‌اند. نقش‌آفرینیِ لمون به‌ویژه نمایش درخشانِ تغیّر و سقوط یک انسان در دام الکل را به‌خوبی نشان می‌دهد؛ حضورِ شخصیت‌هایی مانند پدرِ کیرن (با بازی چارلز بیکفورد) و تلاش برای بازیابی از طریق انجمنِ الکلی‌های گمنام (با حضورِ جک کلگمن) به عمقِ تراژدیِ داستان می‌افزاید. برخی صحنه‌ها بسیار ناراحت‌کننده‌اند—تا حدی که تماشای‌شان برای کسانی که خود مشروب در دست دارند دشوار خواهد بود. موسیقیِ عنوانِ فیلم (اثر مانسینی و مرسر) بارها تکرار می‌شود که ممکن است برای بعضی دوباره‌کاری به‌نظر برسد، اما در مجموع این فیلم سینماییِ جذابی است که با شدت و صداقت، موضوعِ الکلیسم را به تصویر می‌کشد. پیشنهاد می‌کنم فیلم را ببینید، اما برای تماشای آن بیننده‌ای بالغ و آمادهٔ پذیرفتنِ تلخی‌های قصه و پیام‌های عمیقِ فیلم مناسب‌تر است.