فیلم The Ministry of Ungentlemanly Warfare 2024

یک فاجعه موسوم به «واک» که خاطره مردان شجاعی مثل عموی من — که در جنگ جهانی دوم جنگید و بسیاری از هم‌نسلانش در همان جنگ جان باختند — را به کاریکاتورهای زشت تبدیل می‌کند. داستان پس‌زمینه‌ای احمقانه و ضدقهرمانی که شخصیت‌ها را به چیزی شبیه طعمه‌های تیراندازی تبدیل کرده است؛ یعنی فقط نقش «مغناطیسِ گلوله» را دارند. بیشتر از این نمی‌گویم؛ این فیلم اصلاً ارزش بحث...

یک فاجعه موسوم به «واک» که خاطره مردان شجاعی مثل عموی من — که در جنگ جهانی دوم جنگید و بسیاری از هم‌نسلانش در همان جنگ جان باختند — را به کاریکاتورهای زشت تبدیل می‌کند. داستان پس‌زمینه‌ای احمقانه و ضدقهرمانی که شخصیت‌ها را به چیزی شبیه طعمه‌های تیراندازی تبدیل کرده است؛ یعنی فقط نقش «مغناطیسِ گلوله» را دارند. بیشتر از این نمی‌گویم؛ این فیلم اصلاً ارزش بحث بیشتر ندارد. --- از فیلم «وزارتِ جنگ‌های نامردانه» خوش‌مشم شدم. گای ریچی داستانی جذاب درباره تیمی نامتجانس از سربازان ماهر که توسط وینستون چرچیل برای انجام کثیف‌ترین مأموریت‌ها علیه آلمانی‌ها گرد هم آمده‌اند، می‌سازد. این فیلم درام تاریخی را با سبک منحصربه‌فرد ریچی ترکیب کرده و تجربه‌ای پرتعامل و مملو از اکشن ارائه می‌دهد. هنری کاویل به‌عنوان رهبر روانی و غیرمتعارف این تیم برجسته است و بازی‌ای ارائه می‌دهد که دیوانگی و حس شدیدِ مسئولیت را با هم متعادل می‌کند؛ طبیعت غیرقابل‌پیش‌بینی شخصیت او تماشاگر را همواره در لبه نگه می‌دارد. زیرپلات مربوط به دو جاسوس متفقین که در صفوف آلمانی نفوذ کرده‌اند هم لایه‌ای هیجان‌انگیز از عملیات جاسوسی اضافه می‌کند. بابز اولوسانموکون و آیزا گونزالس اجراهای درخشانی دارند و در محیط پرخطر با زیرکی و شجاعت حرکت می‌کنند. با این حال، همه عناصر فیلم بی‌نقص نیستند. سکانس‌های مربوط به وینستون چرچیل ضعیف‌تر به نظر می‌رسند و اغلب جریان روایت را مختل کرده و شدت اثر را کم می‌کنند؛ این لحظات کمی بی‌مکان جلوه می‌کنند و از روایت فشرده و متمرکزِ فیلم می‌کاهند. از نظر فنی، فیلم در فیلم‌برداری و طراحی صدا عالی عمل می‌کند. سبک بصری، طبیعت خشن و آشفته جنگ را به خوبی ثبت می‌کند و هنگام صحنه‌های اکشن نیز وضوح را حفظ می‌کند. طراحی صدا تماشاگر را در جهان فیلم غرق می‌کند، از هیاهوی نبرد تا تنش‌های ظریف عملیات مخفی. «وزارتِ جنگ‌های نامردانه» افزوده‌ای جذاب به ژانر فیلم‌های جنگی است که با اجراهای قوی، دو خط داستانی درگیرکننده و شایستگی فنی‌اش متمایز می‌شود. گرچه برخی سکانس‌ها، به‌ویژه آن‌هایی که چرچیل را نشان می‌دهند، ضعیف‌اند، تأثیر کلی فیلم همچنان قوی است. لمس منحصربه‌فرد گای ریچی چشم‌اندازی تازه به روایت تاریخی می‌بخشد و این فیلم را برای علاقه‌مندان به اکشن، تاریخ و جاسوسی تماشای اجباری می‌کند. --- «کارهای زیادی هست که می‌توان با یک نازی و یک تبر انجام داد.» ~ ویلیام «بی.جی.» بلازکوویچ (Wolfenstein II: The New Colossus) من این جمله را در اشاره به یکی از سکانس‌های این فیلم گفتم؛ نمی‌گویم کدام سکانس است. گای ریچی سبک «بریت‌ها در موقعیت‌های خشونت‌آمیز که از کنترل خارج می‌شوند» را به جنگ جهانی دوم کشانده است. دیالوگ‌های سریع او به اندازه آثار قدیمی‌ترش پرحرف نیستند، اما همچنان عالی‌اند. من از تمام فیلم‌های او خوشم می‌آید و این یکی جزو آثار اخیر خوب اوست. الن ریچسون در نقش یک اسکاندیناوی تا حدی دست‌پاچه و درعین‌حال آدم‌کش یکی از نکات برجسته فیلم است. در روحیه، اگرچه بسیار واقع‌گراتر است، می‌توان آن را با « Inglourious Basterds » تارانتینو مقایسه کرد. احساس خوبی برای آغاز سال ۲۰۲۵ به همراه دارد. --- فیلمی درخشان از جنگ جهانی دوم درباره حمله‌ای جسورانه در سواحل غرب آفریقا. چرچیل حاضر به تسلیم در برابر آلمان نبود و از واحد عملیات ویژه (SOE) که پیش‌درآمد عملیات‌های سیاه امروزی بود، حمایت می‌کند. تیم نامتعارف مأمور اجرای عملیات «پست‌مَستر» در اوایل ۱۹۴۲ می‌شود؛ حمله‌ای جسورانه به جزیره‌ای نزدیک کامرون برای اخلال در تأمین سوخت و تدارکات زیردریایی‌های نازی. با کارگردانی گای ریچی، «وزارت جنگ‌های نامردانه» از نظر طرح شباهت‌هایی به «حمله به ساحل آهنی» (۱۹۶۸) دارد که درباره یورش سن نازر در فرانسه تحت اشغال آلمان بود؛ جالب آنکه عملیات پست‌مَستر حدود دو و نیم ماه قبل از آن رخ داد و پس از موفقیت پست‌مَستر، SOE هم برای رهبری آن یورش در نظر گرفته شد، اما مشخص شد مأموریت از توان آن گروه کوچک فراتر است. اگرچه طرح فیلم یادآور «حمله به ساحل آهنی» است، سبک شیک و طعنه‌آمیز آن شبیه « Inglourious Basterds » تارانتینو است و ترکیبی از نشانه‌هایی از «The Dirty Dozen» و «Where Eagles Dare». اگر آن فیلم‌ها را دوست دارید احتمالاً این را هم می‌پسندید، هرچند به‌نظرم از همه آن‌ها در رتبه پایین‌تری قرار می‌گیرد، مگر اینکه «حمله به ساحل آهنی» کم‌بودجه و سیاه‌وسفید را هم در نظر بگیریم. نکته اینکه این تولیدی سطح بالا با بازیگران قابل‌قبولی مثل هنری کاویل، الن ریچسون، آیزا گونزالس و بابز اولوسانموکون است؛ فقط نیاز به عمق انسانی بیشتری داشت تا من بیشتر با شخصیت‌ها درگیر شوم و نسبت به رویدادهای دیوانه‌وار احساس وابستگی کنم. موسیقی پویا یادآور وسترن‌های اسپاگتی است و قطعه‌ای دارد که یادآور «Immigrant Song» است. مدت زمان: ۲ ساعت و ۲ دقیقه. نمره: B- --- این فیلم تلفیقی است از «League of Extraordinary Gentlemen» (۲۰۰۳) و «Sea Wolves» (۱۹۸۰)، اما همچنان از تماشای آن لذت بردم. هنری کاویل (سرگرد مارچ-فیلیپس) مأموری تقریباً ناممکن را از طرف چرچیل برعهده دارد: او باید گروهی از «افراد» هم‌فکر را جمع کند و به غرب آفریقا برود، جایی که نازی‌ها پایگاهی دارند که علیه متفقین عملیات زیردریایی را پشتیبانی می‌کند. همه‌چیز از چند کشتی هماهنگ می‌شود و کارشان نفوذ به آنجا، ایجاد هرچه بیشتر هرج‌ومرج و سپس غرق کردن کشتی‌ها و هر زیردریایی‌ای است که بتوانند با دینامیت نابود کنند. چقدر می‌تواند سخت باشد؟ طبیعی است که آن‌ها از نظر نیروی انسانی بسیار کمتر هستند و ماهیت مأموریت مخفیشان یعنی کمک چندانی از سوی نیروهای خودی نخواهند داشت، پس بر عرشه قایقِ شان به سفر خطرناکشان می‌روند. آنچه اتفاق می‌افتد همان سبک معمول گای ریچی است با یک موسیقی بازیگوش که حس فیلم‌های «شرلوک هولمز» او را دارد و مجموعه‌ای از بازیگران عمدتاً بریتانیایی که شاید فوراً توجه را جلب نکنند، اما توانسته‌اند چیزی سرگرم‌کننده، کنایه‌آمیز و تا حدودی نمادین از آدم‌هایی که جنگ را بردند ارائه دهند. در این میان، وقتی آن‌ها از آزمون‌های دریایی عبور می‌کنند (این بخش بیشتر شبیه «Guns of Navarone» است)، «مارجوری» (آیزا گونزالس) و «هایس» (بابز اولوسانموکون) مأمور ایجاد حواس‌پرتی در ساحل می‌شوند تا مرد تهدیدآمیز و حریصِ «لور» (تیل شوایگر) را منحرف کنند و همه‌چیز به مجموعه‌ای نسبتاً زنده از آتش‌بازی‌ها و کمی نمایش بدل‌پوشی منتهی می‌شود. بی‌انصافانه است که سراغ بازیگر خاصی بروم؛ همگی در یک سطح‌اند، اما فکر می‌کنم الکس پتی‌فر از بازی در فیلم لذت می‌برد و هرو فاینز تیفین واقعاً انگار باورش نمی‌شد که در یک فیلم اکشن، و از نوع ریچی، حضور دارد. این فیلم با ریتمی لذت‌بخش و شخصیت‌پردازی دلپذیر داستان را روایت می‌کند که شاید ریشه‌هایی در رویدادهای واقعی داشته باشد و احتمالاً الهام‌بخش ایان فلمینگ (که اینجا کمی نامحتمل با فِردی فاکس بازی شده) برای شکل‌دادن به قالب «۰۰۷» بوده باشد. انتظار زیادی نداشته باشید تا ناامید نشوید — این فیلم سرگرم‌کننده است.