فیلم Evil Dead Rise 2023

ایویل دد رایز به طرفداران سری دیدی تازه و مقدار زیادی خشونت دیدنی هدیه می‌دهد. وقتی یک فرنچایز به قسمت پنجم می‌رسد، حفظ تازگی و خلاقیت در حالی که همچنان به ریشه‌ها وفادار بماند، کار سختی است. مجموعه‌های ترسناک مثل «هالووین»، «جمعه سیزدهم»، «اره» و «کابوس در خیابان الم» هم برای ادامه دادن مسیر و در عین حال حفظ روح اثر اصلی با مشکل مواجه...

ایویل دد رایز به طرفداران سری دیدی تازه و مقدار زیادی خشونت دیدنی هدیه می‌دهد. وقتی یک فرنچایز به قسمت پنجم می‌رسد، حفظ تازگی و خلاقیت در حالی که همچنان به ریشه‌ها وفادار بماند، کار سختی است. مجموعه‌های ترسناک مثل «هالووین»، «جمعه سیزدهم»، «اره» و «کابوس در خیابان الم» هم برای ادامه دادن مسیر و در عین حال حفظ روح اثر اصلی با مشکل مواجه شدند و معمولاً نتوانستند آنچه فیلم نخست را موفق کرد تکرار کنند. ایویل دد رایز نه تنها جدیدترین بخش مجموعه است، بلکه با جسارت محیط داستان را از کلبهٔ دورافتاده (ویژگی دو فیلم اول و بازسازی) به فضای شهری منتقل کرده است. فیلم با صحنه‌ای در کنار دریاچه آغاز می‌شود و بعد به یک روز قبل در کالیفرنیا می‌پردازد، جایی که دو خواهر بیگانه‌افتاده—الی (آلیسا ساترلند) و بث (لیلی سولیوان)—دوباره هم را می‌یابند. بث به‌عنوان تکنسین گیتار کار می‌کند و از این که خواهرش او را گروهی معرفی می‌کند ناراحت است. الی سه بچه را بزرگ می‌کند و از برنامهٔ تخریب ساختمان‌شان می‌گوید که برای بث شوک‌آور است، چون او تازه متوجه بارداری‌اش شده و درگیر یافتن مسیر زندگی‌اش است. زمین‌لرزه‌ای باعث دسترسی به بخش پنهانی پارکینگ می‌شود و چون محل قبلاً بانک بوده، بچه‌ها کتاب و ضبط‌هایی پنهان پیدا می‌کنند؛ تنها پسر، دنی (مورگان دیویس) امیدوار است آن را بفروشد، در حالی که خواهرش بریجیت (گابریل اکولز) مرتباً او را از دست زدن بازمی‌دارد. کتاب همان نکرونومیکون یا «کتاب مردگان» است و برای طرفداران مجموعه روشن است که از چنین کتابی خیر نمی‌آید؛ با گوش دادن به نوارهای یک کشیش و خواندن لحن فراخوان، الی تسخیر می‌شود و وحشیانه خانواده‌اش را به خون و وحشت می‌کشاند. در ادامه، گربه‌و‌موشِ خونین و گاهی شدیدی می‌بینیم که گه‌گاه با لحظاتی شوخ‌طبعانه قطع می‌شود، چون هجوم شیطانی پایان‌پذیر به نظر نمی‌رسد. فیلم خشونت اغراق‌شده و جلوه‌های آرایشی و عملی مورد انتظار مجموعه را دارد و این جلوه‌ها بسیار مؤثرند. لی کرونین، نویسنده و کارگردان، تون و فضای سری را خوب ثبت کرده و با هوشمندی ارجاع‌ها و اشاره‌هایی به آثار قبلی می‌آورد بدون اینکه مصنوعی به نظر برسند. شاید برخی از حجم خون زیاد استقبال نکنند، اما این سری همیشه افراطی بودن را داشته و ترکیب ترس و پارودی کمدی همان چیزی است که فیلم اصلی را موفق کرد. در مجموع، ایویل دد رایز تا حدی طرفداران مجموعه را راضی نگه می‌دارد و امیدوارم در آینده قسمت جدیدی ببینیم. امتیاز: ۳.۵ از ۵. اگر انتظار یک فیلم اویل دد کلاسیک را دارید… خب، بستگی به نسلی دارد که از آن هستید. اگر دنبال اَویل دد، ایویل دد ۲، آرمی آو دارکنس و فیلم‌های مثلث شوم هستید، احتمالاً ناامید خواهید شد. این فیلم دیگر اثر سم ریمی نیست. در واقع، این بیشتر شبیه «احضار» است—یعنی مانند بسیاری از فیلم‌های ترسناک پس از ۲۰۱۴. فیلم روح تازه‌ای به فرنچایز نمی‌دمد؛ در عوض، نفسِ ملایم و خانوادگیِ فیلم‌های نو-ترسناک با درجه PG-13 را به مجموعه‌ای که قبلاً سرشار از شوخی‌های بچگانه و خشن بود تزریق می‌کند. در نتیجه، شما همان چیزی را می‌بینید که در محصولات مشابه دیده‌اید. ایویل دد رایز عمدتاً در نقش یک قسمت جدید از فرنچایز سرگرم‌کننده است، اما کاستی‌هایی دارد که در دنباله‌های احتمالی باید اصلاح شوند. بازی بازیگران عموماً قوی است؛ ساترلند با زبان بدن دهشتناک و دیالوگ‌های نا‌آرام‌کننده شخصیتش را به‌خوبی می‌آفرینَد، اما به‌عنوان پنجمین فیلم یک فرنچایز شناخته‌شده، ناامیدکننده است که به‌یادماندنی‌ترین لحظاتش بازگشتی به فیلم‌های قبلی‌اند. در نهایت بزرگ‌ترین ضعف ایویل دد رایز این است که به اندازهٔ همتای ده‌ساله‌اش خوب نیست. با این حال فیلم سرگرم‌کننده و پر از خونریزی است و امید می‌رود فرنچایز را به‌‌سمت جهتی جسورانه و هیجان‌انگیز ببرد. این قطعاً دستاوردی برای تیم جلوه‌های بصری و صوتی است. در غیر این صورت، من آن را کمی مقلد و صادقانه بگویم بازسازی نسبتاً بی‌کلاسِ نسخهٔ بسیار سرگرم‌کنندهٔ اصلی یافتم. تکرار همین تم‌ها سخت و خسته‌کننده می‌شود—و شاید سازندگان بیش از حد روی مخاطبان نسلی تکیه می‌کنند که وقتی نسخه‌های اصلی بار اول در سینما اکران شدند حضور نداشتند و شاید قدرِ بازی و فیلمنامه—که هرچند همیشه محوری نبوده‌اند—را به‌اندازهٔ لازم درک نمی‌کنند. فیلم بد نیست؛ برای نود دقیقه سریع حرکت می‌کند و ممکن است دلتان را از حمام کردن بترساند، اما حس واقعی تهدید یا به‌خطر افتادن وجود ندارد و راستش مطمئن نبودم خانواده قبل از آمدنِ مهمانشان کافی‌ترسناک نباشند. قابل تماشا روی تلویزیون در شب هالووین همراه یک نوشیدنی است، و این طور فیلم‌هایی هستند که می‌توانید سال بعد هم بدون یادآوری خیلی از اتفاقات، دوباره ببینید. ایویل دد رایز چرخش خلاقانه‌ای به فرنچایز کلاسیک می‌دهد و در عین حال به تجربهٔ اصلی وفادار می‌ماند. داستان چندان پیچیده نیست و تا حدی کلیشه‌ای است—شخصیت‌ها نکرونومیکون را پیدا می‌کنند، آن را می‌خوانند و اوضاع به‌هم می‌ریزد—اما شرایط پیرامون این خط داستانی است که فیلم را متمایز می‌کند. نخست، قرار دادن داستان در برج بلند ایده‌ای درخشان بود که حس محبوس‌شدگی شدیدی ایجاد می‌کند و خیلی خوب جواب می‌دهد. به‌نظرم زمین‌لرزه ایدهٔ اوریجینال و خوبی برای کشف نکرونومیکون و همچنین محبوس شدن شخصیت‌ها بود. فیلم در معرفی شخصیت‌ها هم عملکرد خوبی دارد؛ من واقعاً همهٔ آن‌ها را دوست داشتم، و همین باعث شد رفتن بعضی شخصیت‌ها غم‌انگیز باشد—برخلاف نسخهٔ ۲۰۱۳. پیوند بین شخصیت‌ها محسوس بود و این بدون بازیگرانی برجسته ممکن نبود. آلیسا ساترلند بی‌تردید بهترین ددایت در کل فرنچایز است: ارتباط مادرانه‌اش وحشت‌زاست، حالت چهره و رفتارهایش واقعاً کابوس‌سازند. لیلی سولیوان هم واقعاً به‌عنوان «دختر نهایی» عالی بود؛ ارادهٔ محافظتش از بچه‌ها فوق‌العاده است و لحظات درخشانی داشت. بچه‌ها هم عملکرد قابل قبولی ارائه دادند—چیز عجیب‌وغریبی نبود اما به فیلم لطمه نزد. کارگردانی بهترین بخش فیلم بود؛ لی کرونین با کار دوربین دلهره‌آور، کجی‌های ظریف و استفاده از بازتاب‌ها فوق‌العاده کار کرده است. اکشن درجه یک و جلوه‌های عملی شگفت‌انگیزند؛ صحنه‌های زیادی باعث شد واقعاً کرخت شوم از دیدن خشونت خلاقانه و افکت‌های زخم و خون آزاردهنده. در بخش خون‌ریزی و وحشت بدنی قطعاً شایستهٔ جانشینی برای ایویل دد (۲۰۱۳) است. در مجموع شاید بهترین فیلم مجموعه نباشد، اما از پالایش‌شده‌ترین‌هاست؛ داستان در برخی نقاط ضعیف است، اما کارگردانی، بازی‌ها و خشونت فیلم را یکی از بهترین‌های ژانر در سال می‌کند. امتیاز: ۸۴٪ — نتیجه: عالی. ایویل دد رایز (۲۰۲۳) فیلمی جذاب و استخوان‌لرز است که تا انتها تماشاکننده را روی لبهٔ صندلی نگه می‌دارد. از صحنهٔ افتتاحیه تا تیتراژ پایانی، فیلم حمله‌ای بی‌امان از وحشت و خونریزی ارائه می‌دهد. جلوه‌های عملی فوق‌العاده‌اند و لحظات واقعاً خشنی خلق می‌کنند که کابوس‌ساز می‌مانند. بازیگران تمام‌قد در نقش‌هایشان فرو رفته‌اند و اجراهایی شدید و قابل‌باور ارائه داده‌اند. کارگردانی لی کرونین استادانه است؛ او با مهارت تنش و تعلیق را می‌سازد. فضای برج شهری حس محبوس‌شدگی منحصر‌به‌فردی ایجاد می‌کند و اضطراب را تشدید می‌کند. ایویل دد رایز برای دوستداران وحشت که به تجربه‌ای هیجان‌آور و شدت‌گرا نیاز دارند، حتماً تماشا کنید است؛ آمادهٔ سفری وحشیانه باشید که هم ترساننده و هم سرشار از هیجان است. فیلمی فراطبیعی و ورود قابل‌قبول به فرنچایز طولانی که در پایانِ پوشیده‌شده از خون واقعاً اوج می‌گیرد. نمی‌توانم بگویم عاشقش شدم و بعضی جاها بیش از حد تاریک بودند و دیدن جزئیات دشوار، اما از نظر کلی هم‌رتبهٔ ایویل دد ۲۰۱۳ است. امتیاز: ۳.۵ از ۵. در مقام یک تماشاگر معمولی ژانر وحشت معاصر، صادقانه بگویم به اکثر این فیلم‌ها بی‌تفاوتم: خسته‌کننده، قابل‌پیش‌بینی، احمقانه و چندان ترسناک نیستند. تنها فیلم‌هایی که دوباره نگاه می‌کنم آن‌هایی‌اند که هوشمندند (مثل «برو بیرون» یا «نابودی») یا خوش‌ساخت و دست‌کم کمی شوخ‌طبعی دارند. پس اینکه توانستم این تودهٔ آشغال را تا ته ببینم دستاورد است—در واقع دلیل تماشای من کانال‌گردی بود و چیز دیگری برای دیدن نبود. این رژهٔ بی‌پایان خون و خشونت نمونه‌ای از نزول سینمای جریان اصلی است (چگونه چنین پروژه‌هایی چراغ سبز می‌گیرند برایم جای تعجب دارد، مگر برای دلایل روشن فروش بلیت). فیلم آن‌قدر مضحک است که انگار در حین ساخت نویسندگان و گروه ایده‌پردازی کرده‌اند. قبول دارم کمی شوخی بی‌پروا هست، اما نه به اندازه‌ای که آن را یک مهمانی کمپ واقعی کند. تازه‌ترین اثرِ لی کرونین به‌نظرم حمله‌ای به هنر فیلم‌سازی است و شایستهٔ جریمه و مجازات‌های دیگر است. اوف، این صنعت به کجا رسیده؟ خیره‌کننده و شایستهٔ نامش. راه‌های زیادی برای خراب کردن یک فیلم ایویل دد وجود دارد؛ فرمول شاید ساده به‌نظر برسد اما تجربه نشان داده باید خیلی دقیق اجرا شود. در مورد این فیلم، همه‌چیز درست از کار درآمد: اتمسفر، خون‌ریزی، تنش، بازی‌ و کارگردانی خوب، شخصیت‌هایی که می‌توان برایشان دل گرم شد و موجود ترسناکی در تاریکی که دنبالشان می‌کند. فیلم کار می‌کند و من قویاً آن را توصیه می‌کنم.