فیلم The Order 2001

مقدمه افسانه شوالیه فلاندرز چارلز لو ویلانت را بازگو می‌کند که درست بعد از محاصره اورشلیم در پایان اولین جنگ صلیبی «از ریاکاری کشتن هم‌نوعان به نام دین متحیر شد [نه، آن‌ها چنین خدایی را باور نداشتند].» چارلز دچار نوعی «روشن‌بینی» شد که مبنای فرقهٔ جدیدی شد؛ فرقه‌ای که می‌خواست اصول بنیادین سه دین بزرگ زمان او را با هم ترکیب کند. اولین پیروانش شوالیه‌های...

مقدمه افسانه شوالیه فلاندرز چارلز لو ویلانت را بازگو می‌کند که درست بعد از محاصره اورشلیم در پایان اولین جنگ صلیبی «از ریاکاری کشتن هم‌نوعان به نام دین متحیر شد [نه، آن‌ها چنین خدایی را باور نداشتند].» چارلز دچار نوعی «روشن‌بینی» شد که مبنای فرقهٔ جدیدی شد؛ فرقه‌ای که می‌خواست اصول بنیادین سه دین بزرگ زمان او را با هم ترکیب کند. اولین پیروانش شوالیه‌های مسیحی‌ای بودند که از خون‌ریزی دلزده شده بودند. نیروی ایمانش حتی تعدادی مسلمان و یهودی سابق را هم که زمانی دشمن بودند، به پیروان جدیدی تبدیل کرد. فیلمنامه «The Order» را ژان-کلود ون دام هم‌نویس کرده است؛ طبق ویکی‌پدیا وِن دام ایده‌های دینی عجیبی هم دارد (مثلاً مسیحیت را رد می‌کند چون «مارها خوب‌اند» و «سیب پکتین دارد که ضدکلسترول است»)؛ دوست دارم باور کنم که او و هم‌نویسش لس ولدون خودشان هم در شوخیِ متن شریک‌اند، اما چه جدی گرفته باشند چه نه، مشکل واقعی این است که آن‌ها از پتانسیل کمدیِ این فرضیه بهرهٔ کافی نگرفته‌اند. به‌طور مشخص، فیلم باید به‌شکل یک «زندگی‌نامهٔ تمسخرآمیز» از چارلز لو ویلانت ساخته می‌شد — خصوصاً اگر نقش او را ون دام بازی می‌کرد؛ شک ندارم که چارلز وقتی موعظه می‌کرد، با فرانسوی‌انگلیسیِ ون دام و جواهرات حکمت‌آمیزی مثل نمونه‌های نقل‌شده می‌توانست قطعاً یک «خداحافظیِ سازندگان پنیر» جدید خلق کند. متأسفانه ون دام و ولدون هرگز عمیقاً وارد توضیح این دین بی‌نام که صرفاً «فرمان» خوانده می‌شود، نمی‌شوند و از منبع عظیمی از طنز می‌گذرند. در عوض فیلم به زمان حال می‌پرد و دزد و قاچاقچی رودی کافمایر (ون دام) را معرفی می‌کند که در حال سرقت یک تخمِ فابرژه است (ظاهراً برای فروش به «بلییدینگ گامز» مورفی). پدر رودی، باستان‌شناس و سرپرست موزه آوسکار «آزی» کافمایر (ورنون دابتشف) است. آزی به اسرائیل سفر می‌کند و در حالی که با رودی تلفنی صحبت می‌کند، ربوده می‌شود؛ رودی خودش عازم اورشلیم می‌شود تا پدرش را نجات دهد. در آنجا با دوست قدیمی پدرش، پروفسور باستان‌شناسی والت فینلی (شارلتون هستون—بله، واقعاً) ملاقات می‌کند. این حضور کوتاه هستون را تنها می‌توان به‌عنوان تجلی شروع آلزایمرِ او توجیه کرد؛ علاوه بر این، فرصتی تلف‌شده دیگر است. این بازیگر افسانه‌ای می‌توانست هم در حماسهٔ بی‌مخاطب شمشیری-و-صندلِ که «The Order» می‌توانست و باید می‌بود عالی باشد، و هم در نسخه‌ای شبیه «ایندیانا جونز و آخرین جنگ» که فیلم در پایان می‌کوشد شبیهش شود؛ در هر صورت او زمانِ تصویر بیشتری لازم داشت و در نسخهٔ دوم منطقی بود که نقش پدر رودی را بازی کند. بقیهٔ فیلم همان کلیشه‌های همیشگیِ ون دام است، از جمله صحنهٔ دویدن با پا که ون دام با لباس و مویِ مردی یهودی حسیدی مخفی می‌شود، از پلیس‌های اسرائیلی می‌گریزد و با آن‌ها می‌جنگد (ترکیب لباس، به‌خصوص ریش و چِرِکل‌ها را رودی چگونه تهیه می‌کند یک معماست؛ چرا نشان نمی‌دهند که مثل خرید یک گوشِ میکی در دیزنی‌لند آن را از یک فروشگاه سوغات خریده؟).