فیلم Bones and All 2022

«Bones and All» یکی از منحصربه‌فردترین فیلم‌هایی است که دیده‌ام. هم‌زمان مرا منزجر می‌کند و در عین حال با احساسات شدیدی که برمی‌انگیزد چشمانم را تر می‌کند؛ ترکیبی کامل که نمی‌دانستم به آن نیاز دارم. سفر شخصیت‌ها از نظر احساسی و جغرافیایی گسترده و پرتنش است. تماشای رهسپار شدن شخصیت‌های اصلی به هر گوشه‌ای که دل یا حس بویایی‌شان می‌کشید، بسیار لذت‌بخش بود. برخوردهای ترسناک و...

«Bones and All» یکی از منحصربه‌فردترین فیلم‌هایی است که دیده‌ام. هم‌زمان مرا منزجر می‌کند و در عین حال با احساسات شدیدی که برمی‌انگیزد چشمانم را تر می‌کند؛ ترکیبی کامل که نمی‌دانستم به آن نیاز دارم. سفر شخصیت‌ها از نظر احساسی و جغرافیایی گسترده و پرتنش است. تماشای رهسپار شدن شخصیت‌های اصلی به هر گوشه‌ای که دل یا حس بویایی‌شان می‌کشید، بسیار لذت‌بخش بود. برخوردهای ترسناک و دلهره‌آور لحظاتی هیجان‌زده‌ام کرد، اما این لحظات با سکانس‌های صمیمی بین دو نقش اصلی متعادل می‌شد. عمده فیلم—در حدود دو ساعت و بیست دقیقه—بر همین ملاقات‌ها و روابط تمرکز دارد؛ هرچند مدت زمان نسبتاً طولانی است، اما فیلم پرشتاب می‌گذرد و ریتم آن هیچ‌گاه کند نمی‌شود. شاید بعضی صحنه‌ها قابل حذف بودند، اما به نظرم برای توسعهٔ شخصیت و تمامیت اثر ضروری‌اند. در طول فیلم موضوعات درون‌نگرانه و اخلاقی سنگینی مطرح می‌شود. تماشای کشمکش میان خواسته و نیاز شخصیت‌ها دلخراش و واقعی است. علیرغم اعمال هولناکی که قهرمانان انجام می‌دهند، شرم پنهانی در آن‌ها دیده می‌شود که هرچه بیشتر شخصیت مرکزی با ماهیت خود آشنا می‌شود، آشکارتر می‌گردد. این احساسات پیچیده روی پرده دشوارند، اما بازیِ دو بازیگر اصلی—تیلور راسل و تیموتی شالامه—کاملاً موفق است. راسل در این فیلم درخشان است و به‌ویژه از همه برجسته‌تر ظاهر می‌شود؛ اجرایی بی‌نقص که سزاوار تحسین و توجه است. شالامه هم نمایش جذابی ارائه می‌دهد و از انسجام و کاریزمای طبیعی برخوردار است، هرچند در برخی لحظات راسل درخشان‌تر است. مارک رایلنس نیز نقشِ مرموز و منزویِ «سالی» را بسیار تأثیرگذار بازی کرده و حضور او در صحنه‌ها قابل‌توجه است. فیلم با عکس‌برداری‌های خوب و موسیقیِ برجسته—اثر ترنت رزنور و آتیکاس راس—غنی شده؛ موسیقی احتمالاً شانس بزرگی برای دریافت توجه‌های جوایزی دارد. فیلمنامهٔ دیوید کایگانیچ و کارگردانی بی‌محابای لوکا گوادانیّنو فیلمی را ساخته‌اند که باید روی پردهٔ بزرگ تجربه شود. فیلم با پرداختن به مسائلی چون هویت و معنا، به‌ویژه در میان جوانان آمریکایی، لایه‌های پیچیده‌ای دارد و از احساسات سطحی یا شیرین‌سازی‌های افراطی پرهیز می‌کند؛ با این حال پایان‌بندی تا حدی خشن و شاید بیش از حد بی‌رحمانه به نظر می‌رسد. در مجموع، «Bones and All» فیلمی زیبا، پرتنش و به‌شدت تأثیرگذار است؛ اثری که تماشای آن در سینما ارزش دارد و به‌راستی شایستهٔ تحسین است. به نظر من این فیلم شاهکار است.