فیلم Blood and Chocolate 2007

اکنون در رومانی زندگی می‌کند؛ یک آمریکایی که زیر قیمومیت قیمش زندگی‌ می‌کند و بالاخره تسلیم رومانیایی‌ای می‌شود که با او رابطه‌ای عاشقانه برقرار می‌کند. او کشف می‌کند که آن غریبه و کل طایفه‌اش گرگینه‌اند و وقتی می‌ترسند که قیم ممکن است آن‌ها را افشا کند، هر کاری می‌کنند تا این دو را از هم جدا نگه دارند. در این فیلم در لحظات مهم، صحنه‌های خوب...

اکنون در رومانی زندگی می‌کند؛ یک آمریکایی که زیر قیمومیت قیمش زندگی‌ می‌کند و بالاخره تسلیم رومانیایی‌ای می‌شود که با او رابطه‌ای عاشقانه برقرار می‌کند. او کشف می‌کند که آن غریبه و کل طایفه‌اش گرگینه‌اند و وقتی می‌ترسند که قیم ممکن است آن‌ها را افشا کند، هر کاری می‌کنند تا این دو را از هم جدا نگه دارند. در این فیلم در لحظات مهم، صحنه‌های خوب و مؤثری وجود دارد. یکی از نقاط قوت فیلم، صحنه‌های بزرگ و پرتحرک اوایل فیلم است که دو تعقیب و گریز بسیار خوب در جنگل دارد. اولین تعقیب و گریز واقعاً خوب است؛ با تعلیق ناشی از ندانستن اتفاق بعدی در طول صحنه که تنظیم اولیه را—گروهی که در محل آیینی ظاهر می‌شوند و زندانی‌ای در میانه—جالب می‌کند. وقتی صحنه به شکار منتقل می‌شود، جو سنگین و هراس‌آور جنگل به‌خوبی استفاده می‌شود؛ تعقیب توسط گرگ‌ها سرگرم‌کننده و پرانرژی است و کل صحنه امتیاز بزرگی دارد. تعقیب دوم هم با همین ویژگی‌ها کار می‌کند و در کنار آن یک نبرد گرگینه خیلی خوب هم دارد. این نبرد طولانی و لذت‌بخش است، از محیط اطراف به‌خوبی بهره می‌برد و هیجان‌انگیز می‌شود. بخش پایانی پرعمل و پرهیجان فیلم هم نکته مثبت دیگری است: تعقیب خیابانی پرانرژی که از پریدن میان ساختمان‌ها تا تقابل‌های بزرگ در مخفیگاه ادامه دارد. بخش‌های مخفیگاه بهترین‌اند؛ ترکیب مناسبی از تیراندازی، درگیری تن‌به‌تن، خرابی‌های بی‌پروا و حتی چند انفجار که فیلم را در اوج تمام می‌کنند. نکته مثبت دیگر، اساطیر و افسانه‌های مرتبط با گرگینه‌هاست که هم تأثیرگذار و هم تا حدی تازه و بدیع به نظر می‌رسد؛ ترکیبِ حقایق شناخته‌شده با عناصر نوآورانه لحظات خوبی می‌سازد. در عین حال، فیلم چندین ضعف بزرگ هم دارد. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات این است که برای تبدیل به گرگینه از گرگ‌های واقعی استفاده شده است؛ این ردیف کار ارزان‌قیمتی است که حتی نزدیک قابل‌قبول بودن هم نیست و باعث می‌شود فیلم بیش از هر چیز شبیه یک اثر ضعیف جلوه کند؛ این تنبلی باعث می‌شود کل فیلم ارزان و نامتناسب به نظر برسد. این احساس همچنین بر زاویهٔ عاشقانهٔ داستان هم سایه می‌اندازد؛ رابطه عاشقانه طوری القا می‌شود که انگار صرفاً برای حضور در فیلم چسبانده شده و عملاً بی‌هدف است. اضافه بر این، این رابطه زمان زیادی را در بخش میانی فیلم اشغال می‌کند به‌طوری‌که عملاً اتفاق مهم دیگری در این بخش رخ نمی‌دهد و همین باعث کسل‌کنندگی می‌شود. آخرین ایراد، ملایم بودن فیلم است که با رده‌بندی آن هم همخوانی دارد؛ فیلم به‌خاطر رده‌بندی قادر به نمایش خون‌ریزی یا خشونت شدید نیست و همین باعث شده بسیاری از مرگ‌ها یا خارج از صحنه رخ دهند یا کاملاً بدون خون نشان داده شوند که این موضوع شدت و تأثیر اثر را کم می‌کند. این‌ها نقاط ضعف بزرگ فیلم‌اند. رده‌بندی: PG-13 (خشونت و زبان) *** فیلم گرگینه‌محور و پویای «بخارست» حس می‌کند که عجله دارد دو جوان سابقاً آمریکایی در بخارستِ رومانی با هم آشنا می‌شوند و جذب یکدیگر می‌شوند (با بازی آگنس بروکنر و هیو دَنسی). اما یکی از آن‌ها گرگینه‌ای سنتی است—نفرِ قادر به‌تبدیل‌شدن به یک گرگ واقعی—و در پی‌گیری رابطه با یک انسان معمولی مردد است. در همین حال، رهبر گلهٔ شهر (اُلیویه مارتینز) او را برای خود می‌خواهد و پسرش (برایان دیک) را می‌فرستد تا رقیب را از سر راه بردارد. «Blood and Chocolate» (۲۰۰۷) بر اساس رمانی از آنِت کِرتیز کلوز نوشتهٔ ۱۹۹۷ است و تقریباً بیست و دو ماه زودتر از « twilight» (۲۰۰۸) اکران شد؛ بنابراین توقع یک «کپیِ Twilight» را نداشته باشید. نکات برجستهٔ این فیلم، لوکیشن‌های باشکوهِ بخارست، سبک تصویری پُرنشاط و صیقل‌خورده، موسیقی خوب و بازی قابل‌قبول بازیگران است. در فیلم نشانه‌هایی از آثار دیگری مانند «An American Werewolf in Paris» و «The Howling» دیده می‌شود؛ این‌ها صرفاً نقاط مرجع‌اند. متأسفانه فیلم شروعی عجولانه دارد؛ انگار می‌خواهد بیش از حد محتوای زیادی را در پانزده دقیقهٔ اول جا دهد و سعی می‌کند مخاطبی را که حوصلهٔ کم‌تری دارد راضی کند. فیلم تدریجاً به ریتم خودش می‌رسد و تا حدی لذت‌بخش می‌شود، اما به فضای بیشتری برای نفس‌کشیدن نیاز داشت. فیلم تنها ۹۷ دقیقه است؛ اضافه‌شدن ۲۰–۲۲ دقیقهٔ دیگر می‌توانست اثر را بسیار بهبود بخشد؛ در حال حاضر فیلم اعتمادبه‌نفس لازم برای کندشدن و پرداختن به نفس را ندارد. در مقایسه با کتاب، فیلم طبیعتاً داستان را ساده‌تر و «به‌روزتر» کرده است. پیام کتاب پذیرش خودِ واقعی و تلاش نکردن برای تبدیل‌شدن به چیزی که نیستی بود، در حالی که پیام فیلم بیشتر این است که نگذار دیگران هویت، آداب یا سرنوشتت را تعیین کنند؛ دنبال خواسته‌هایت برو و خودت را محدود به شرایط نکن. امتیاز: B/B- (۶.۵/۱۰)