فیلم Mr. Turner 2014

داستان این هنرمند مرا به یاد کتابی می‌اندازد که سال‌ها پیش خواندم و درباره زندگی آهنگسازان کلاسیکی مثل موتسارت بود؛ به نظر می‌رسد آن‌ها اغلب همچون ستاره‌های راک یا سینما در زمانه‌ای دیگر زندگی می‌کردند: زندگی پرزرق‌وبرق و پر از رسوایی. آقای ترنر شخصیتی مشابه شرح می‌دهد. او آنگونه که می‌خواهد زندگی می‌کند و جز موارد ناخوشایند مربوط به معشوقه‌های سابق و رشته‌ای از فرزندانی...

داستان این هنرمند مرا به یاد کتابی می‌اندازد که سال‌ها پیش خواندم و درباره زندگی آهنگسازان کلاسیکی مثل موتسارت بود؛ به نظر می‌رسد آن‌ها اغلب همچون ستاره‌های راک یا سینما در زمانه‌ای دیگر زندگی می‌کردند: زندگی پرزرق‌وبرق و پر از رسوایی. آقای ترنر شخصیتی مشابه شرح می‌دهد. او آنگونه که می‌خواهد زندگی می‌کند و جز موارد ناخوشایند مربوط به معشوقه‌های سابق و رشته‌ای از فرزندانی که پشت سر گذاشته، به‌طریقی از عواقب کارهایش جان سالم به در می‌برد. همان‌طور که یکی از مصاحبه‌کنندگان اشاره کرده، تیموتی اسپال در این فیلم با غرغر و ناله بازی می‌کند، اما مثل همیشه اجرایش بسیار پیچیده‌تر و لایه‌لایه‌تر از آن عبارتی است که به‌طور خلاصه بیان می‌شود. لزلی منویل مثل همیشه درخشان است و دوروتی اتکینسون در نقش‌آفرینی‌ای که هم پیچیده و هم موجز است، تحسین‌برانگیز ظاهر می‌شود. مانند بسیاری از آثار مایک لی، این فیلم نیز از یک گروه بازیگری فوق‌العاده برخوردار است. به نظرم بهترین بازیگران بریتانیایی صف می‌کشند تا در فیلم‌های او بازی کنند، درست همان‌طور که وقتی کارگردانی در اوج است معمولاً چنین اتفاقی می‌افتد. داستان عمق دارد، هرچند برخی از اشارات و برداشت‌ها درباره هنرمندان آن دوره اکنون برایم تاحدی مبهم است. وقتی اولین‌بار فیلم را دیدم می‌دانستم باید دوباره ببینم؛ خوشحالم که این کار را کردم چون دیدار دوم به فهم و قدردانی‌ام افزود. با این حال، بر خلاف چند اثر برجسته و شاهکار دیگر مایک لی، فراتر از همین بار دوم میل زیادی به بازبینی مجدد ندارم. هنر فیلم حضور دارد، اما درامی و کشش احساسی‌ای که در آثار مورد علاقه‌ام از لی دیده‌ام در اینجا کمتر است. با این همه، فیلم همچنان افزوده‌ای قابل‌توجه به کارنامه او محسوب می‌شود.