فیلم Maudie 2016

در حاشیهٔ جامعه، رنگ‌ها از ضربه‌های قلم‌مو می‌درخشیدند! این فیلم چیست! کاملاً ناشناخته بود؛ حالا که منتشر شده، مثل هر فیلم دیگری دیدمش، اما انتظار خاصی نداشتم — همین بی‌انتظاری به نفعم شد. این یک بیوپیک است؛ دربارهٔ یک هنرمند نه‌چندان معروف مثل نقاشان عصر میانهٔ اروپا، اما در زادگاهش شناخته‌شده بود. حالا دنیا از طریق این فیلم با او آشنا می‌شود. دوست دارم فیلم‌ها گاهی...

در حاشیهٔ جامعه، رنگ‌ها از ضربه‌های قلم‌مو می‌درخشیدند! این فیلم چیست! کاملاً ناشناخته بود؛ حالا که منتشر شده، مثل هر فیلم دیگری دیدمش، اما انتظار خاصی نداشتم — همین بی‌انتظاری به نفعم شد. این یک بیوپیک است؛ دربارهٔ یک هنرمند نه‌چندان معروف مثل نقاشان عصر میانهٔ اروپا، اما در زادگاهش شناخته‌شده بود. حالا دنیا از طریق این فیلم با او آشنا می‌شود. دوست دارم فیلم‌ها گاهی سراغ آدم‌های مشهور نروند؛ گاهی در گوشه‌ای کوچک، کسی آرام و بی‌صدا موفق شده که آشنایی با زندگی‌اش می‌تواند میلیون‌ها نفر را الهام‌بخش کند. فیلم‌ها و کتاب‌ها کارشان همین است. همکاری تولید ایرلندی–کانادایی. به نظرم شانس واقعی برای اسکار دارد، مخصوصاً برای سالی هاوکینز. به عقیدهٔ من، او همین حالا هم شایستۀ آن جایزه است، هرچند امسال اجراهای درخشان دیگری هم هستند. اگر این فیلم نادیده گرفته شود، مثل همیشه فکر می‌کنم اسکار بی‌معنی خواهد بود. دربارهٔ عنوان؛ باید «Maud» می‌بود، چون آن واژه در فیلم زیاد استفاده نمی‌شود. با این حال «Mudie» تلفظ خوبی دارد و خوش‌آواست، کمی شبیه «Charlie» در برابر «Charles» (چапلین). فعلاً این فیلم کمتر دیده شده است. یکی از دلایلش این است که نه آمریکایی است و نه بریتانیایی، و نه توسط کارگردان و بازیگران شناخته‌شدهٔ تجاری ساخته شده. اما این فیلم هدفش سود تجاری نبوده؛ صرفاً حقیقت را بیان می‌کند. داستان واقعی هنرمندی را روایت می‌کند که در حاشیهٔ جامعه و حتی بیرون از هنجارهای معمول زمانه‌اش زندگی کرده است. وقتی فیلم را دیدم، نمی‌توانستم بگویم قصه مربوط به چه دورانی است — ابتدا فکر کردم اواخر قرن نوزدهم است، اما با پیش رفتن داستان، از زمان واقعی زندگی او شگفت‌زده شدم. گویا زندگی‌اش بیش‌تر شبیه زندگی زنی از یک قرن پیش از زمان خودش بوده است. «بعضی‌ها اگر متفاوت باشی، خوششان نمی‌آید.» این داستان دربارهٔ زنان طبقه‌بالا نیست. چنین آدم‌هایی را در هر گوشه‌ای از زمین می‌توان یافت؛ افرادی که به‌خاطر متفاوت بودن کنار گذاشته می‌شوند، اما آن‌ها هم مثل دیگران زندگی عادی می‌خواهند. در چنین زمینه‌ای، این داستان شکل می‌گیرد. مود یتیم است و نزد عمه‌اش زندگی می‌کند، بعد از آن‌که برادرش او را ترک می‌کند. مهارت‌های اجتماعی ندارد و آینده‌اش چندان روشن به نظر نمی‌رسد. تا این‌که یک روز تصمیم می‌گیرد خدمتکار ساکن در خانهٔ یک فروشندهٔ ماهی بداخلاق شود. ابتدا رابطه‌شان کارساز به نظر نمی‌رسد، اما با گذر زمان به هم نزدیک می‌شوند. با شناخته‌شدن نقاشی‌های او در جامعهٔ محلی و گسترش این شناخت، موفقیتی غیرمنتظره نصیبش می‌شود. اما این پایان ماجرا نیست؛ ظاهراً «خوشبختی تا ابد» برای آن‌ها دور است. یک پیچش غیرمنتظره در روایت وارد می‌شود و بخش دلخراش داستان را شکل می‌دهد. از آن نقطه به بعد، فیلم تا رسیدن به پایان چگونه شکل می‌گیرد، دیدنی است. به نظر می‌رسد همه چیز برای این فیلم عالی بوده است: انتخاب بازیگران مناسب — که شاید بهترین اتفاق برای فیلم بود. هم سالی و هم ایتان فوق‌العاده‌اند. ایتان هم مثل سالی شایستۀ اسکار برای نقش مکمل است. دربارهٔ کارگردان، به نظر می‌رسد این یکی از بهترین آثار او باشد، هر چند ممکن است در آینده فیلم‌های خوب دیگری هم بسازد. این یکی از فیلم‌های برجسته دربارهٔ هنرمندان است؛ الهام‌بخش و اگر دل‌رحم باشید، اشک‌آور هم خواهد بود. فیلم با بودجهٔ محدود ساخته شده اما تصویربرداریش عالی است. مکان‌های فیلم‌برداری را دوست داشتم و دیالوگ‌ها ساده و قابل‌باورند. این فیلم نسخهٔ امسالِ «آقای ترنر» است. مناسب بزرگ‌سالان. نامزد چندین شاخه در جوایز سینمایی کانادا شده و انتظار می‌رود در بسیاری از آن‌ها پیروز شود. امیدوارم در روزهای آینده به اندازهٔ شایسته‌اش شناخته شود. از طرف من شدیداً توصیه می‌شود — یکی از بیوپیک‌های موردعلاقه‌ام! ۹/۱۰