فیلم Golden Years 2016

گاهی «مبارزه» تنها گزینه است. این فیلم مرا یاد فیلم کره‌ای چند سال پیشِ «Grandma Gangsters» انداخت. آن فیلم درباره‌ی تعطیلات بود و موضوع پول هم دخیل بود؛ اما این یکی درباره‌ی مستمری است. موضوع مهمی است — می‌توانست شبیه «I, Daniel Blake» شود، اما این‌جا داستان جور دیگری پیش می‌رود. برخوردی جالب و کمدی با بحران مستمری ارائه می‌دهد: سالمندان چه کاری می‌توانند بکنند؟ نکته...

گاهی «مبارزه» تنها گزینه است. این فیلم مرا یاد فیلم کره‌ای چند سال پیشِ «Grandma Gangsters» انداخت. آن فیلم درباره‌ی تعطیلات بود و موضوع پول هم دخیل بود؛ اما این یکی درباره‌ی مستمری است. موضوع مهمی است — می‌توانست شبیه «I, Daniel Blake» شود، اما این‌جا داستان جور دیگری پیش می‌رود. برخوردی جالب و کمدی با بحران مستمری ارائه می‌دهد: سالمندان چه کاری می‌توانند بکنند؟ نکته همین است؛ آن‌ها از فرصتی که پیش می‌آید استفاده می‌کنند تا با مشکل روبه‌رو شوند. من از فیلم‌هایی که پیران را نشان می‌دهند خوشم می‌آید. نه برای تفریح صرف، بلکه برای دیدن مبارزه‌شان که غالباً مرا از لحاظ احساسی تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. وقتی خلاصهٔ داستان را خواندم، شور و اشتیاق زیادی برای دیدنش پیدا کردم. می‌دانستم کمدی است، پس انتظار معجزه نداشتم، فقط چند خندهٔ خوب. فیلم همان را به‌خوبی ارائه می‌دهد، هرچند بعضی صحنه‌ها خیلی غیرواقعی به نظر می‌رسیدند، حتی برای سینما. پایان‌بندی چندان قابل‌قبول نبود، اما بقیهٔ فیلم خوب بود. داستان حول شخصیت آرتور با بازی برنارد هیل می‌گردد — کسی را که قبلاً به‌عنوان تئودن، پادشاه روهان در «ارباب حلقه‌ها» می‌شناختم و این‌بار نقش اصلی را دارد. همان‌طور که در هر فیلمی، با معرفی ساده‌ای از زندگی او و آدم‌های اطرافش شروع می‌شود. برخلاف دوستانش، او در سن و سالش توانایی بیشتری دارد و به‌نوعی همه — حتی همسرش — روی او حساب می‌کنند. روزی متوجه می‌شود که دیگر مستمری‌اش واجد شرایط دریافت نیست. پس از تردید و اندیشه، آرتور که دل‌شکسته شده تصمیمی شدید می‌گیرد و ماجرای جدیدش آغاز می‌شود و به‌تدریج باندش هم به او می‌پیوندد. «ممکنه مستمری‌مون رو ازمون بگیرن، اما هرگز جان‌مون رو نمی‌گیرن.» بازی‌ها عالی‌اند. برای چنین سوژه‌ای شخصیت‌ها باید متناسب باشند و این فیلم کلیشه‌ای را می‌شکند. البته برای حفظ تعادل بین شخصیت‌های ضعیف بدنی و محتوایی که معمولاً تند و سریع یا گاهی خشن است، فداکاری‌هایی در فیلمنامه شده که در مجموع جواب می‌دهد. فیلمی جنایی است اما خشونت و سکانس‌های اکشن ندارد. صحنه‌هایی پرتنش دارد و پایان داستان می‌توانست پردازش بهتری داشته باشد. با این حال، با توجه به نحوهٔ پیشرفت ماجرا، پایان چندان بدی هم نیست، به‌ویژه اگر از دید مخاطب و انتظاراتش به آن نگاه کنید. داستان صرفاً دربارهٔ پیرمردها نیست؛ پلیس‌ها هم نقشی اندک دارند، از جمله پلیسی مسن که پروندهٔ سرقت را پیگیری می‌کند. در مقاطعی یاد «بانی و کلاید» می‌افتد — در داستان هم این مقایسه اشاره شد. مثل بازیِ گربه و موش، رویدادها تا جای ممکن کش می‌آیند تا برای ما سرگرمی فراهم کنند. روایت می‌توانست زودتر تمام شود، اما پلیس‌ها همه کارآگاهِ شرلوک نیستند. همه‌چیز در جهت پیش‌برد درست فیلم با کمی ابلهی و بیشتر خنده‌آوری تنظیم شده است. نه فیلمی متوسط است و نه یک کلاسیک. با بودجهٔ مناسب و انتخاب بازیگران خوب ساخته شده و ارزش یک بار دیدن را دارد، اما انتظار یک فیلم سرقت‌محور خارق‌العاده را نداشته باشید. اگر از پیش با داستان و شخصیت‌ها آشنا شوید، محدودیت‌های فیلم را بهتر درک می‌کنید و شاید لذت تماشای آن کمتر نشود. ۷/۱۰ --- «سال‌های طلایی» در چند بخش دچار افت و خیز است، اما در مجموع فیلمی خنده‌دار با ایده‌ای سرگرم‌کننده است. از نظر منطقی قسمت‌هایی ناقص یا کم‌پرداخته‌اند؛ بسیاری از شخصیت‌ها رفتارهای عجیبی دارند و پرداختِ داستان در بخش‌هایی، مخصوصاً در پردهٔ پایانی، پُرپرش است. گاهی تلاش می‌کنند قسمت‌ها را به زور به هم بچسبانند و گمان می‌کنند خیلی زیرک یا بامزه‌تر از آن چیزی هستند که در حقیقت‌اند. با این همه، جدا از این ایرادات، فیلم واقعاً سرگرم‌کننده است. بازیگران خوب‌اند؛ برنارد هیل (آرتور) و سایمون کالو (روئیستون) برجسته‌اند. اما شخصیت استرینگرِ برد مور ضعیف است — با وجود نقش کلیدی در قصه، کمکی به آن نمی‌کند. نگارش فیلم احمقانه و در سطح متوسط است، به‌ویژه دیالوگ‌ها. بااین‌حال من از تماشای آن لذت بردم. اگر آن را جدی نگیرید — هرچند گاهی سخت است چون تلاش می‌کند باهوش جلوه کند — تجربهٔ دیدنِ خوشایندی خواهید داشت.