فیلم Kick-Ass 2 2013

به‌نظر خوب. *** این نقد شامل لوهای مهم است *** این بیشتر از اینکه نقد باشد، وسیله‌ای است برای بیان انزجار کامل من از چیزی است که قرار بود دنباله‌ای عالی برای یکی از بهترین فیلم‌هایی باشد که به چشمم ساخته شده‌اند. من از «Kick-Ass» اول واقعاً لذت بردم: تازه، بدیع و با وجود خشونت ناپخته و گرافیکی‌اش، خنده‌دار. دنباله‌اش اما چیزی جز یک آتش‌فتنه نیست. برای راحتی...

به‌نظر خوب. *** این نقد شامل لوهای مهم است *** این بیشتر از اینکه نقد باشد، وسیله‌ای است برای بیان انزجار کامل من از چیزی است که قرار بود دنباله‌ای عالی برای یکی از بهترین فیلم‌هایی باشد که به چشمم ساخته شده‌اند. من از «Kick-Ass» اول واقعاً لذت بردم: تازه، بدیع و با وجود خشونت ناپخته و گرافیکی‌اش، خنده‌دار. دنباله‌اش اما چیزی جز یک آتش‌فتنه نیست. برای راحتی خواننده فهرستی از همه‌ی ایرادات «Kick-Ass 2» آماده کرده‌ام: 1. خشونت و خون‌ریزی. مسأله این نیست که خشونت بدتر از قسمت اول بود، بلکه لحنش کاملاً متفاوت بود. در قسمت اول که خشونت هم شدید بود، شکلِ اجرا خنده‌دار بود—بیشتر به این خاطر که توسط دختری دوازده‌ساله با زبان رکیک انجام می‌شد. اما در قسمت دوم، انگار با فیلمی شبیه «اسناف» روبه‌رو هستیم که در آن قهرمانان و بی‌گناهان صرفاً برای تفریحْ بی‌رحمانه سر بریده می‌شوند. که این ما را به نکته‌ی بعدی می‌رساند: 2. اهداف خشونت. در قسمت اول هدف روشن بود: کشتن آدم‌های شرور. بنابراین تضاد اخلاقی‌ای وجود نداشت. در قسمت دوم ظاهراً قطب‌نمای اخلاقی ۱۸۰ درجه برگشته است. این‌جا باید بنشینیم و تماشا کنیم که قهرمانان یکی‌یکی کشته می‌شوند و اصلاً خنده‌دار نیست. برای مثال قتل بی‌رحمانه پدر دیو، بی‌گناه‌ترین شخصیت فیلم، کاملاً غیرمنتظره و دردناک است. 3. آدم‌های بد. واقعاً عجب گروهی از شخصیت‌های احمق و ابله‌وار. بیشتر قتل‌و‌عام‌ها توسط شخصیتی به‌نام Mother Russia انجام می‌شود—یک توده‌ی عضلانی که همه‌چیز درباره‌اش تهوع‌آور است، به‌ویژه نحوه‌ی کشتن قربانیانش. او عضو گروه شرور اصلی است و درباره‌ی آن شخصیتِ اصلی هم بهتر است حرفی نزنم… یادتان هست Red Mist؟ در قسمت اول شخصیتش خنده‌دار بود. حالا اما بعد از اینکه عمداً (یا نه) مادرش را کشته، خود را بزرگ‌ترین شرور نیویورک می‌خواند و نام مستعار جدیدی برای خودش انتخاب می‌کند (باز هم سؤال‌برانگیز). او گروهی از افراد همان‌قدر بی‌مغز را جمع می‌کند و مأموریت‌شان کشتن Kick-Ass و دنبال‌کنندگانش است. اولین ضربه‌شان؟ حذف بهترین شخصیت جدید. 4. مدت زمان حضور جیم کری در فیلم. حضور او دقیقاً ۷ دقیقه و ۴۵ ثانیه است. او نقش Colonel Stars and Stripes را دارد و بی‌شک بهترین اضافه‌شده به بازیگران است. اجرای او قابل‌تشخیص نیست: صدایش بم و جدی است و خبری از ژست‌های کمیک هم نیست. شخصیت خیلی خفنی است، اما بعد از انتظار طولانی برای ظاهر شدنش، ظرف کمتر از ده دقیقه—کنده، کشته و بی‌سر توسط Mother Russia می‌شود. باید با فیلمنامه‌نویس درباره‌ی این تصمیم مزخرف حرف زد؛ این‌گونه بهترین شخصیت را نیمه‌فیلم حذف نمی‌کنند. 5. «طنز» فیلم. در قسمت اول طنز طناز، هوشمندانه و مناسبِ تم فیلم بود؛ حتی وقتی رکیک بود، در جای مناسب قرار می‌گرفت. اما در دنباله به قی کردنی‌ها و اسهال خشن متوسل شده‌اند. واقعاً جوک‌های مدفوعی؟ این نمونه‌ی واضحی از فرورفتن تا لبه‌ی «ته» است. از همین‌جا ساکت می‌شوم قبل از آنکه به یاد همه‌ی «جوک‌های» دیگر بیفتم. 6. فقدان صحنه‌های درست Hit-Girl. همیشه Hit-Girl ستاره‌ی نمایش بود. در KA2 برایش یک زیرخط داستانی احمقانه گذاشته‌اند که تصمیم می‌گیرد هویت قهرمانانه‌اش را کنار بگذارد و تبدیل به یک دختر تشویق‌کننده‌ی معمولی و پُرادعا شود و برای محبوبیت با بقیه رقابت کند. از این خط داستانی واقعاً متنفر شدم. حتی اگر از کمیک‌ها گرفته شده باشد هم افتضاح است. بدترین نکته اینکه این یعنی جوهره‌ی Hit-Girl برای حدود ۶۰٪ فیلم غایب است—زمانی بسیار طولانی برای محبوب‌ترین شخصیت تا این‌قدر بی‌حوصله و پشیمان باشد تا تقریباً ۱۰ دقیقه مانده به پایان سرِ پا شود. 7. خود آقای Kick-Ass. این شخصیت دچار اشکال شده بود. نمی‌دانم مشکل از شخصیت‌پردازی بد بود یا بازی آران تیلور-جانسون، اما او نسبت به قسمت اول که جذابیت خجالتی و خنده‌داری داشت، اینجا بی‌خاصیت و کم‌اثر شده—مثل ناظر بی‌طرف در داستان خودش. شاید هم تحت‌الشعاع شخصیت‌های جدید و تغییرکرده قرار گرفته؛ در هر صورت، به سختی قابل‌توجه بود. 8. موسیقی متن. ساندترک قسمت اول خیلی جذاب و پرانرژی بود و موسیقی پاپ-پانک و الکترونیکش به هر صحنه چیزی اضافه می‌کرد. این‌جا فقط یک صحنه بود که شبیه آن حس را داشت و آن هم نصف و نیمه عمل کرد. 9. شوخی‌های توهین‌آمیز. یک شوخی درباره‌ی تجاوز؟ واقعاً؟ و منظورم حرف‌های معمول دسته‌ای از پسرها نیست—منظور نقشه‌ی واقعی شخصیت اصلی شرور برای تجاوز به Night Bitch است، که به خاطر مشکلات جنسی‌اش شکست می‌خورد. واقعاً سطح پایین و زننده. نکات مثبت کمی در این آشفتگی وجود دارد، اما آن‌قدر اندک‌اند که ارزش ذکر ندارند. احتمالاً نتیجه‌ی استخدامِ سازنده‌ای درجه‌ی D به‌جای متیو وان این است. وقت‌تان را با این آشغال‌ها تلف نکنید. (ژوئن ۲۰۱۴) --- فیلم اول Kick-Ass ایده‌ای تازه داشت و من از آن فیلم خوشم آمد. متأسفانه این نسخه انگار کارِ کسی است که فکر می‌کند می‌شود یک فیلم خوب ساخت با تلنبار کردن ابلهیّت و رکیک‌بودنِ افراطی روی هم تا رسیدن به حدود صد دقیقه. بیشتر فیلم واقعاً مسخره است. در فیلم اول هم لحظات مسخره‌ای بود اما آن‌ها حمایت‌کننده‌ی داستان بودند، نه اینکه همان‌ها سازنده‌ی فیلم شوند همان‌طور که در این فیلم است. شرور اصلی آن‌قدر ساختگی و احمقانه است که حتی خنده‌دار هم نیست. آن‌طور که به‌اصطلاح «ابرقهرمانان» معرفی می‌شوند، به همان اندازه مضحکند. لباس‌ها افتضاح‌اند؛ درست است که باید ظاهرِ آماتور داشته باشند اما این حد هم دیگر بد است. تمام فیلم عملاً روی دوش Hit-Girl است که تنها کسی است که کاملاً غیرمسخره باقی می‌ماند. بدون او این فیلم کاملاً شکست خورده بود. متأسفانه فیلمنامه‌ای که به دنبال ابتذال است توانست او را در صحنه‌ای بیش‌ازحد و نفرت‌انگیزِ قی کردن قرار دهد که واقعاً کیفیت فیلم را پایین کشید. لذت فیلم تقریباً در صحنه‌هایی است که Hit-Girl حضور دارد (به‌جز همان صحنه‌ی قی)، و در سکانس‌های اکشن. بقیه یا خیلی مسخره‌اند یا خیلی بدآینده و تماشایشان سخت است. --- در کمال تعجب دیدم سه تا از نقش‌های اصلی قسمت اول (۲۰۱۰) برای این دنباله‌ی خیلی ضعیف‌تر بازگشته‌اند. پس از پایان قسمت اول، «Red Mist» (کریستوفر مینتر-پلاس) از پول پدرش برای جمع‌کردن نیرویی استفاده می‌کند تا با تعداد رو به افزایش «قهرمانان لی‌کراپوش» مقابله کند که تلاش دارند جرم را در جامعه کاهش دهند. این بار که پدر نیست، برعهده‌ی «مندی» (کلویی گریس مورتز) است که قهرمانِ هنوز ناکارآمد ما (آرون تیلور-جانسون) را آموزش دهد تا برای دشمنان قدرتمندی که روبه‌رو دارند آماده شوند. آرون تیلور-جانسون هنوز با پیراهنِ از تن درآمده خوش‌تیپ است، اما از آن پس چیز قابل‌ذکری در فیلم وجود ندارد. همه‌چیز ساختارمند و پیش‌پاافتاده است با صحنه‌های مبارزه‌ی دقیقاً هماهنگ‌شده و دراز که خشونت‌شان گرافیکی‌تر شده و به پایانی می‌رسد که قابل‌پیش‌بینی است. آن عجیب‌وغریبی‌ای که قسمت اول را خاص می‌کرد، اینجا دیده نمی‌شود؛ زبان و طنز عمدتاً سخیف است و حضور جیم کری تأثیر چندانی ندارد. امیدوارم دیگر «Kick-Ass»ی نبینیم؛ این مینی-فرنچایز به پایان راه رسیده و باید کنار گذاشته شود. --- کاملاً ناامیدکننده. «Kick-Ass 2» به خودیِ خود فیلم بدی نیست، اما در همه‌جا اشتباه حس می‌شود—یا شاید من انتظار متفاوتی داشتم. به نظر من این نوع طرح برای یک فیلم اول در یک مجموعه مناسب‌تر است تا دنباله؛ این یک داستان شکل‌دهنده‌ی شخصیت است، در حالی که دنباله باید ادامه‌ای با وسعت بزرگ‌تر باشد. همچنین به هیچ‌وجه به اندازه‌ی قسمت اول سرگرم‌کننده نیست. «Kick-Ass» نخست خیلی خوش‌گذرانی داشت و از آن آگاه بود؛ این یکی تلاش دارد جدی‌تر باشد که برای من چندان کار نکرد. آرون تیلور-جانسون و کلویی گریس مورتز هم نسبت به قبل کمی بی‌جان به‌نظر می‌رسیدند. جیم کری هم تلف شده—شاید فراموش‌شدنی‌ترین اجرای او باشد که دیده‌ام، هرچند برایش نمایش متفاوتی نسبت به نقش‌های معمولش است. اولگا کورکولینا نقش جالبی دارد و آیین گلن در نقش کوتاهی خودش را نشان می‌دهد. در جاهای دیگر بازبازی‌های آزاردهنده (هرچند کوچک) وجود دارد که شخصاً از آن‌ها خوشم نمی‌آید. در نتیجه، من می‌خواستم از این فیلم لذت ببرم اما حقیقت این است که این فرصت از دست رفته‌ای است.