فیلم The Descendants 2011

متأسفم، اما این فیلم برای من غیرقابل تماشا بود. ایده‌ی اصلی تا حدی هوشمندانه است: همسر مردی که از نظر عاطفی در دسترس نیست دچار حادثه‌ای جدی می‌شود و او ناچار می‌شود رابطه‌اش با دختران دورافتاده‌اش را ترمیم کند. می‌توان این فیلم را برای مخاطب زن مناسب دانست و بی‌تردید بسیاری از زنان آن را پسندیده‌اند — نه فقط به‌خاطر جورج کلونی. معمولاً کارهای او...

متأسفم، اما این فیلم برای من غیرقابل تماشا بود. ایده‌ی اصلی تا حدی هوشمندانه است: همسر مردی که از نظر عاطفی در دسترس نیست دچار حادثه‌ای جدی می‌شود و او ناچار می‌شود رابطه‌اش با دختران دورافتاده‌اش را ترمیم کند. می‌توان این فیلم را برای مخاطب زن مناسب دانست و بی‌تردید بسیاری از زنان آن را پسندیده‌اند — نه فقط به‌خاطر جورج کلونی. معمولاً کارهای او را دوست دارم، اما در این فیلم ایده چنان ضعیف اجرا شده که حتی او هم صحنه‌ای محکم برای بازیگری ندارد. فیلم‌های خوب زیادی هست؛ وقت‌گذرانی با این یکی ارزش ندارد. من واقعاً این فیلم را دوست دارم. بارها آن را دیده‌ام و همیشه سرگرمم کرده است. لوکیشن‌های هاوایی، شِیلین وودلی در نقش جوان، شخصیت دست‌وپاچلفتی اما از نظر اخلاقی سازگارِ کلونی و مواجهه‌ها با شگفتی‌های ناگزیر زندگی را می‌پسندم. همهٔ شخصیت‌ها با هم همگن‌اند و داستان با ترکیبی از اندوه و خنده پیش می‌رود. ۸ از ۱۰. فیلمی ظریف و تأثیرگذار دربارهٔ خانواده، ارزش‌های خانوادگی و نحوهٔ تغییر و سازگاری آن‌ها با زمان‌های نو. کلیتِ فیلم را دوست داشتم. به کارگردانی ماهرانهٔ الکساندر پِین، فیلم به مسائل متعدد یک خانوادهٔ هاوایی در حال فروپاشی می‌پردازد: در حالی که همسر قهرمان ما به‌خاطر حادثه‌ای کما گرفته و پزشکان هنوز دربارهٔ ادامهٔ درمان تصمیم می‌گیرند، او باید مسئولیت تربیت و راهنمایی دو دخترش را برعهده بگیرد—هر کدام به‌نحوی دچار مشکل—و همچنین دربارهٔ قسمت بزرگی از زمین‌های بکرِ خانوادگی که در یکی از جزایر هاوایی متعلق به خاندانشان است و تنها باقی‌ماندهٔ میراثی از دوران پادشاهان آخر هاوایی به تصمیم برسد. با اینکه بعضی‌ها فیلم را کمدیِ سبک می‌دانند، من هیچ نکتهٔ بامزه‌ای در آن ندیدم و ترجیح می‌دهم فیلم را اثری خانوادگی بدانم؛ یعنی فیلمی که تمرکزش بر خانواده و سازوکار آن است. خودم از یک خانوادهٔ اشرافی (هرچند بدون ثروت یا امتیاز) می‌آیم، پس خوب اهمیتِ گذشتهٔ خانوادگی، نیاکان و سنگینیِ میراث را درک می‌کنم—خصوصاً وقتی عمر میراث به قدمتِ نمونهٔ این فیلم باشد. شخصاً تصمیمِ متیو کینگ، شخصیتِ اصلی، را در پایان فیلم درک می‌کنم؛ او همان انتخابی را کرد که من هم می‌کردم. جورج کلونی بازیگر اصلی است و در بهترین فرمش قرار دارد؛ کار بسیار خوبی انجام داده و بازی او باورپذیر و اصیل است. از نحوهٔ مواجهه‌اش با مشکلات خوشم آمد و از همکاری مثبتِ او با شِیلین وودلی جوان هم راضی‌ام. وودلی به‌خوبی نقش دختر بزرگ خانواده را که نوجوانی خشمگین و مشکل‌دار با مصرف مواد و الکل است، ایفا می‌کند و به نظر می‌رسد دلایل معتبری برای این شورش داشته باشد. آمارا میلر هم نقشی جالب اما کم‌حضورتر دارد. در مقابل، برخی بازیگران چندان خوب نیستند: پاتریشیا هستی قانع‌کننده نیست، بیو بریجس حضور چندانی در فیلم ندارد و نیک کراوز اغلب آزاردهنده به‌نظر می‌رسد و گویی در قصه و صحنه کنار گذاشته شده است. از نظر فنی فیلم نسبتاً معمولی است؛ کمتر به جلوه‌ها یا ترفندهای تصویری متکی است و بیشتر به بازیگران فضا می‌دهد تا بدرخشند، و از فیلمنامه و کارگردانی خوب بهره می‌برد. تمرکز اصلی روی تصویربرداری است که از مناظر جزایر هاوایی به‌خوبی استفاده می‌کند و زیبایی‌های طبیعی архipel را به‌خوبی نمایش می‌دهد: نماهای عالی از دریای آبی درخشان و سبزیِ پرطراوت جنگل‌ها و دیدگاه‌های خوب از زندگی شهری، شهرها و ترافیک. رنگ‌ها و نورپردازی خوب‌اند و فیلم به‌واسطهٔ تدوین مناسب و ریتم دلپذیر هرگز ساکن یا بی‌روح به‌نظر نمی‌رسد. موسیقی متن هم عالی‌ست و استفادهٔ جالبی از ملودی‌های هاواییِ آرام و هماهنگ دارد.