فیلم Unsane 2018

دوراهی‌های جنجالی صادقانه بگویم، نمی‌دانستم این فیلم با آیفون ۷ فیلم‌برداری شده و کارگردانش استیون سودربرگ است. یک شب که دنبال چیزی برای تماشا در تلویزیون کابلی می‌گشتم، ایدهٔ کلی داستان برایم جذاب به‌نظر آمد و چون انتظار کلاسیک ترسناک و ماندگاری نداشتم، راحت نشستم تا ببینم چه می‌شود. خلاصهٔ داستان این‌طور است: کلیر فوی در نقش سوایر والنتینی به‌طور ناخواسته خودش را در یک مرکز درمانی...

دوراهی‌های جنجالی صادقانه بگویم، نمی‌دانستم این فیلم با آیفون ۷ فیلم‌برداری شده و کارگردانش استیون سودربرگ است. یک شب که دنبال چیزی برای تماشا در تلویزیون کابلی می‌گشتم، ایدهٔ کلی داستان برایم جذاب به‌نظر آمد و چون انتظار کلاسیک ترسناک و ماندگاری نداشتم، راحت نشستم تا ببینم چه می‌شود. خلاصهٔ داستان این‌طور است: کلیر فوی در نقش سوایر والنتینی به‌طور ناخواسته خودش را در یک مرکز درمانی روانی بستری می‌کند. پس از ورود، اوضاع کم‌کم از هم می‌پاشد و تهدید از طرف یک تعقیب‌کنندهٔ پیشین که حالا نزدیکش شده، کتابی از وحشت را باز می‌کند—اما آیا همه‌چیز واقعیت دارد؟ نخست باید گفت مسئولان سلامت روان احتمالاً از دیدن این فیلم شوکه می‌شدند؛ بسیاری از آنچه روی پرده می‌بینیم آشکارا اغراق‌آمیز و سیستم را در نوری بسیار منفی نشان می‌دهد. دوم اینکه باید با غیرمحتمل بودن بسیاری از رویدادها کنار بیایید؛ این فیلم بیش از آنکه بخواهد واقع‌گرایانه باشد، برای سرگرمی دراماتیک ساخته شده است. به‌عنوان یک تریلر برایم جواب داد؛ سوال مداوم «واقعی است یا نه» فضا را در حالت سوختن آرام نگه می‌دارد. چه واقعی باشد چه نباشد، به‌اندازه‌ای تأمل‌برانگیز است که ارزش دیدن تا پایان را دارد. زاویهٔ روان‌شناختی پررنگ است و نشان می‌دهد در نگارش اندیشه‌ای وجود داشته، هرچند در سه‌چهارم پایانی با ورود به حوزه‌های غیرممکن این فکر تا حدی بی‌اثر می‌شود. کلیر فوی بازی قابل‌توجهی در جلو دارد و محوریت ماجراست؛ نیت هافمن نیز نقش خوبی ایفا می‌کند و دیدن جونو تمپل در نقشی تند و جذاب خوشایند است. در نهایت این فیلم از نوع ترسناک خون‌ریزی‌محور نیست و قطعاً نه به پای آثاری چون «پرنده‌باز از قفس» یا «دختر آشفته» می‌رسد. آزمایش فیلم‌برداری با آیفون در اینجا به‌خاطر محدودیت‌های مکان داستان جواب می‌دهد، اما از نظر ماندگاری در ژانر بعید است اثر قابل‌توجهی باشد. من از دیدنش لذت بردم، اما کاملاً می‌فهمم چرا نظرات درباره‌اش متضاد است. اگر آن را ندیده‌اید، بدانید که این فیلم قرار نیست یک هیجان ترسناک پیوسته باشد؛ توصیه‌اش سخت است و امتیاز حدود ۶٫۵/۱۰ به‌نظر من منطقی است. (۶٫۵/۱۰) هرگاه کلیر فوی روی صحنه نیست، سطح بازیگری در «آن‌سِین» به شکل خنده‌داری افت می‌کند. خوشحالم سودربرگ قادر است فیلم‌هایی با بودجهٔ هفت‌رقمی بسازد، اما حقیقت این است که دوربین آیفون آن‌قدرها هم خوب نیست. در بیشتر سکانس‌ها تصویر قابل انتقال است، اما هرگز به اندازه‌ای خوب نیست که حواس را از خود پرت نکند. قصهٔ «آن‌سِین» نسبتاً خوب تعریف شده، اما موضوعی است که قبلاً هم دیده شده و با توجه به کارگردان، احتمالاً می‌توانست بهتر ساخته شود. نمرهٔ نهایی: ۲.۵ از ۵ — نکات جذابی داشت، اما به‌عنوان یک کل موفق نبود. ۶۹/۱۰۰ قربانی تعقیب شدن به دنبال مشاوره می‌رود و ناخواسته خودش را در یک مؤسسهٔ روانی بستری می‌کند. هرچه بیشتر تلاش می‌کند تا به آن‌ها ثابت کند عاقل است، اوضاع بدتر می‌شود. سپس شروع به دیدن تعقیب‌کننده‌اش می‌کند. این فیلم در قرار دادن بیننده در آن وضعیت و پر کردن فضا از حس بیم و ناامیدی بسیار موفق است. حس ناتوانی کاملاً ملموس است و با پیچیده‌تر و وخیم‌تر شدن اوضاع، این احساس بیشتر می‌شود. همین امر پایان‌بندی را پاداش‌دهنده‌تر می‌کند. فیلم خوب ساخته شده و کلیر فوی فوق‌العاده است.