سریال Legion

یک شاهکار سایکدلیک: چرا Legion ژانر ابرقهرمانی را بازتعریف کرد قبل از Legion، تلویزیون ابرقهرمانی تا حد زیادی قابل پیش‌بینی بود: قهرمان‌ها، سرگذشتشان و قوس‌های قصه‌ای مشخص بودند. اما این سری جسورانه و ذهن‌پیچیده از نوآ هاولی که اسطورهٔ مردان ایکس را مثل یک کالئیدوسکوپ در هم ریخت، این سؤال را مطرح کرد: اگر یک سریال ابرقهرمانی قرار نباشد دنیا را نجات دهد، بلکه بخواهد یک...

یک شاهکار سایکدلیک: چرا Legion ژانر ابرقهرمانی را بازتعریف کرد قبل از Legion، تلویزیون ابرقهرمانی تا حد زیادی قابل پیش‌بینی بود: قهرمان‌ها، سرگذشتشان و قوس‌های قصه‌ای مشخص بودند. اما این سری جسورانه و ذهن‌پیچیده از نوآ هاولی که اسطورهٔ مردان ایکس را مثل یک کالئیدوسکوپ در هم ریخت، این سؤال را مطرح کرد: اگر یک سریال ابرقهرمانی قرار نباشد دنیا را نجات دهد، بلکه بخواهد یک ذهن را نجات دهد چه می‌شود؟ Legion سریالی نیست که صرفاً تماشا شود؛ سریالی است که باید تجربه‌اش کرد. از همان قاب اول، خود را به‌عنوان کاری خارج از چارچوب نشان می‌دهد؛ اثری که به همان اندازه دربارهٔ سبک و بار حسی است که دربارهٔ روایت. داستان: راوی غیرقابل‌اعتماد سریال دنبال دیوید هالر (با بازی خیره‌کنندهٔ Dan Stevens) است؛ مردی که با تشخیص اسکیزوفرنی بیشتر عمرش را در مؤسسات روان‌پزشکی گذرانده است. سؤال مرکزی فصل اول به‌طرزی استادانه کاوش می‌شود: آیا دیوید واقعاً بیمار روانی است، یا صداهای درون سرش و توانایی‌هایی که نشان می‌دهد نشانه‌های قوی‌ترین جهش‌یافتهٔ جهان‌اند؟ این ابهام بزرگ‌ترین نقطهٔ قوت سریال است. ما در دید دیوید محبوسیم و مثل او نمی‌توانیم به آنچه می‌بینیم، می‌شنویم یا به یاد می‌آوریم اعتماد کنیم. وقتی او با سید بارت (Rachel Keller)، هم‌بیماری با قدرتی خاص، آشنا می‌شود، به گروهی از جهش‌یافته‌ها معرفی می‌شود که هرج‌ومرج او را بیماری نمی‌دانند بلکه قدرتی عظیم می‌دانند. این او را در مسیر برخورد با سازمان مخوف Division 3 و ترسناک‌ترین سلاح آن، شاهِ سایه (The Shadow King)، قرار می‌دهد. سبک: جشنواره‌ای برای حواس گفتن اینکه Legion از نظر بصری خلاق است کم‌گفتی است؛ این سریال حمله‌ای بی‌امان از سبک است: - حرکات نمایشی به‌مثابه روایت: سکانس‌های رقص برای بیان احساسات و تقابل‌های درونی به شیوه‌هایی به‌کار رفته‌اند که دیالوگ هرگز قادر به آن‌ها نیست. تصرف بی‌کلام و پرتنش یک مرکز دولتی با موسیقی "Behind Blue Eyes" از The Who یکی از نفس‌گیرترین سکانس‌های تاریخ تلویزیون است. - سوررئالیسم و نمادگرایی: سریال پر است از تصویری عجیب و ماندگار—شیطانی زردچشم و بلندبالا که می‌رقصد؛ جهانی هندسی و خاموش درون یک سگ؛ یک شمارهٔ بالیوودی سیاه‌وسفید. این تصویرها صرفاً تزئین نیستند؛ زبان روانِ شکستهٔ دیوید‌اند. - طراحی صدا و موسیقی: موسیقی متن خودِ یک شخصیت است، ترکیبی از راک سایکدلیک دههٔ شصت و الکترونیک مدرن. طراحی صدا شما را مستقیم وارد سر دیوید می‌کند؛ صداها خم می‌شوند و می‌پیچند تا تجربهٔ درونی او را منتقل کنند. بازی‌ها: لنگرِ آشوب Dan Stevens اجرای شاخصی ارائه می‌دهد که می‌تواند از آسیب‌پذیر و شکسته، به کاریزماتیک و ترسناک در همان صحنه تغییر کند. او لنگری مناسب برای جنون سریال است. Aubrey Plaza در نقش لنی مانند کشفی بزرگ است؛ با انرژی آشفته و جذابش صحنه‌ها را می‌بلعد و نقش او در طول سریال به‌طرزی شوکه‌کننده و درخشان تحول می‌یابد و دامنهٔ بزرگی از توانایی‌های بازیگری‌اش را نشان می‌دهد. بازیگران مکمل مانند Jean Smart، Jeremie Harris و Bill Irwin همگی فوق‌العاده‌اند و هم به قلبِ اثر و هم به ثبات لازم در برابر رویدادهای سوررئال جان می‌دهند. پایان‌بندی بلندپروازانه اما نواقص‌دار Legion یک شاهکار است، اما کامل نیست. فصل سوم و پایانی، گرچه همچنان از نظر بصری خیره‌کننده و از نظر تمی غنی است، در جمع‌بندیِ میتولوژی عمیق و پیچیده‌اش برای رسیدن به یک پایان کاملاً رضایت‌بخش دچار مشکل می‌شود. ماهیت انتزاعی پایان ممکن است برای بعضی بینندگان آزاردهنده باشد. این سریال پرزحمت است؛ نیازمند توجه کامل و آمادگی برای پذیرفتن سردرگمی است. سریال تم و روان‌شناسی شخصیت‌ها را بر قصه‌گویی ساده اولویت می‌دهد و این برای همه جالب نخواهد بود. حکم نهایی ۴ از ۵ ستاره Legion پیروزی‌ای است: جسور، درخشان و بی‌پروا عجیب؛ بازخوانشی از ژانر ابرقهرمانی، بیماری روانی و ذاتِ واقعیت. ثابت می‌کند که اقتباس‌های کمیک‌بوکی می‌توانند هنر والا باشند—چالشی، با رزونانس احساسی و از نظر بصری بی‌همتا. چه کسانی آن را خواهند پسندید؟ طرفداران تریلرهای روان‌شناختی، هنر سوررئال، آثار دیوید لینچ و کسانی که تشنهٔ تلویزیونی‌اند که جرأت متفاوت بودن دارد. چه کسانی باید از آن بگذرند؟ بینندگانی که دنبال یک سریال اکشن ابرقهرمانی سرراست یا قصه‌ای ساده و بی‌پیچ‌وخم هستند. Legion فقط داستان یک جهش‌یافته را بازگو نکرد؛ ما را به درون ذهن باشکوه، ترسناک و زیبا او دعوت کرد. به خاطر همین، همچنان یکی از فراموش‌نشدنی‌ترین تجربه‌های تلویزیونی دههٔ اخیر باقی می‌ماند.