انیمیشن Infinity Train

الان تازه فهمیدم که کل این مجموعه عملاً تقلیدی از یکی از قسمت‌های Adventure Time است. بالاخره تصمیم گرفتم به‌خاطر این که توسط Warner Bros. Discovery حذف شده بود و دوباره سر زبان‌ها افتاده بود، آن را تماشا کنم. از آن‌جا که این مجموعه آنتولوژی است، تصمیم گرفتم برای هر «کتاب» یک بررسی جدا بنویسم. از آن‌جایی که تقریباً همه قبلاً دربارهٔ آن خیلی تعریف کرده‌اند،...

الان تازه فهمیدم که کل این مجموعه عملاً تقلیدی از یکی از قسمت‌های Adventure Time است. بالاخره تصمیم گرفتم به‌خاطر این که توسط Warner Bros. Discovery حذف شده بود و دوباره سر زبان‌ها افتاده بود، آن را تماشا کنم. از آن‌جا که این مجموعه آنتولوژی است، تصمیم گرفتم برای هر «کتاب» یک بررسی جدا بنویسم. از آن‌جایی که تقریباً همه قبلاً دربارهٔ آن خیلی تعریف کرده‌اند، من هم چند نظر شخصی‌ام را می‌نویسم. کتاب ۱ — 23/08/2022 امتیاز: 7/10 این‌جا نقطهٔ شروع ماجراست… جالب! صادقانه بگویم آن‌قدرها از دیگران خوشم نیامد، اما باز هم سریال را خوب می‌دانم. تولیپ نقش اصلی خوبی بود و وان-وان و اتیکاس را هم دوست داشتم، اما آن‌قدر درگیرشان نشدم که در خطر قرار گرفتن‌شان احساس نگرانی واقعی کنم. مثلاً وقتی اتیکاس تبدیل به یک سوسک می‌شود که روح‌ها را می‌بلعد، برایم چندان تأثیرگذار نبود. همچنین هرگز نمی‌بینیم که اتیکاس کسی را برای ادارهٔ قلمرو گذاشته باشد وقتی می‌خواهد به تولیپ کمک کند؛ انگار قلمرو را رها می‌کند بدون این‌که نگران حملهٔ احتمالیِ آن موجودِ هشت‌پا باشد. دربارهٔ آملیا هم چندان احساسی ندارم؛ طبیعی است که مرگ شوهرش ناراحت‌کننده باشد، اما نحوه و علت مرگ او و مراجعه‌اش به پشت‌بام مدرسه خیلی سریع و بی‌عمق روایت می‌شود و فرصت کافی برای درگیر شدن ساخته نمی‌شود. علاقهٔ تولیپ به طراحی بازی هم خیلی کم استفاده شد؛ آیا خیلی سخت بود اگر یک قسمت دربارهٔ کارت‌های بازی یا موقعیتی که او از مهارت‌هایش روی یک معما استفاده کند، می‌ساختند؟ به‌نوعی فکر می‌کنم فیلم‌های دیگری بهتر از این با اشتیاق شخصیت‌ها نسبت به بازی‌سازی برخورد کرده‌اند. نکتهٔ جزئی دیگر اینکه چه دوستی بی‌پروا می‌پرسد «آیا عجیبه که والدینت الآن طلاق گرفتن؟» — چنین سوالاتی ممکن است شخص مقابل را ناراحت کند و نباید بی‌درنگ پرسیده شود. همچنین پاک شدن حافظهٔ وان-وان در پایان قسمت لاک‌پشت بی‌تأثیر جلوه می‌کند و دلیلش روشن نیست. حالا به نکات مثبت: قسمت‌ای که تولیپ به خاطرات قدیمش برمی‌گردد و تلاش می‌کند آن‌ها را در قالب تصویرهای کامل نشان دهد در حالی‌که واقعیت آن‌قدرها خوشایند نبوده، خیلی خوب بود. مفهوم، وان-وان، انیمیشن، خلاقیت و دیگر جنبه‌های خوب کتاب ۱ واقعاً برجسته‌اند. کتاب ۲ — 29/08/2022 امتیاز: 10/10 می‌دانستم این کتاب شهرت زیادی دارد و بعضی‌ها آن را بهترین می‌دانند، اما باید آن را دید تا بفهمی چقدر فوق‌العاده است. «MT» واقعاً شگفت‌انگیز بود و پیوندش با جسی و آلن دراکولا را دوست داشتم. واقعاً به نظر می‌رسید که او هرچقدر هم بخواهد، قادر به ترک قطار نیست و سازندگان این حس را خیلی خوب منتقل کردند — حتی وقتی میس نصف بدنش را از دست می‌دهد، با تمسخر به او می‌گوید که او فقط یک چرخ‌دندهٔ کوچک در خدمت مسافر است. وان-وان هم صادقانه می‌پذیرد که هدفِ اصلی‌اش کمک به مسافر بوده، اما MT می‌فهمد زندگی بیش از این حرف‌هاست. از میزان خشونت و مرگ‌های بی‌رحمانه‌ای که اجازه داده‌اند نمایش دهند هم واقعا تعجب کردم؛ این موارد تأثیرگذار و کارآمد بودند. جسی هم شخصیت خوبی است و واقعاً به نظر می‌رسد که می‌خواهد رابطه‌اش را با برادرش جبران کند؛ پیوند او با MT واقعاً مرا تحت تأثیر قرار داد. آلن دراکولا هم واقعاً سرگرم‌کننده و لذت‌بخش بود و صحنهٔ پایانی‌اش رضایت‌بخش بود. خلاصه اینکه این یک اثر تماشایی و برجستهٔ تلویزیونی است. کتاب ۳ — 31/08/2022 امتیاز: 8/10 متأسفانه وقتی برای دیدن نظرات کتاب ۲ در یوتیوب جستجو می‌کردم، دربارهٔ سرنوشت سایمون اسپویل شدم. اما هرچه باشد، دیدن مرگ فجیع سایمون برایم رضایت‌بخش بود چون واقعاً لایق آن به نظر می‌رسید. از وقتی Omni-Man را این‌قدر متنفر نبودم؛ سایمون تا به امروز بهترین شرور سریال بوده است. انتخاب تمرکز بر گروه «آپکس» جالب بود، خصوصاً با توجه به نقش آن‌ها به‌عنوان نیروی مقابل در کتاب ۲. کتاب ۳ ادامهٔ روند سریال را با شخصیت‌های جانبی حیوانی بسیار خوب دنبال می‌کند، اما این بار آن‌ها برای ضربه‌های احساسی کتاب حیاتی‌اند. خیانت آشکار سایمون که حتی تلاش هم نمی‌کند پنهانش کند، بسیار تند و بی‌رحم بود. لالایی هیزل هم واقعاً من را تحت تأثیر قرار داد و باعث شد از سایمون بیشتر متنفر شوم. مسیر رشد گریس هم جذاب بود — دیدن این‌که کم‌کم به «نالس» توجه و دلسوزی نشان می‌دهد به‌جای نفرت، خوب بود. شاید پیش‌زمینهٔ او به اندازهٔ کتاب‌های قبلی دقیق و حساب‌شده نبود، اما باز هم کار می‌کرد. به‌طور کلی این کتاب هم خیلی دوست‌داشتنی است. کتاب ۴ — 02/09/2022 امتیاز: 6/10 ممکن است دیدگاهی بحث‌برانگیز باشد، اما فکر می‌کنم کتاب ۴ چندان خاص نیست. کل طرح اولین قسمت برایم شبیه بازتکرار یک قسمت از Gravity Falls یا حتی فیلم Regular Show بود و چیز چندان جدید یا جذابی با آن نکرد. سؤال‌هایی مثل وجود «قطاری درون قطار» قبل از این‌که بی‌ملاحظه کلید دوستم را داخلش بیندازی، کمی عجیب‌اند. به‌طور کلی، به نظرم مین-گی و رایان ضعیف‌ترین جفت شخصیت در کل سریال هستند. سه کتاب اول مسائلی مثل طلاق، عزت نفس و تبعیض را گرفتند؛ حالا این کتاب موضوع بچه‌ای را دارد که نمی‌خواهد به گروه دوستی بپیوندد چون نمی‌خواهد والدینش را ناراحت کند، اما ما تقریباً هرگز والدین مین-گی و دیدگاه‌شان نسبت به رایان را نمی‌بینیم. اگر یک یا دو صحنه وجود داشت که والدین مین-گی او را از ارتباط با رایان منصرف می‌کردند، تردید او برای پیوستن به گروه قابل‌فهم‌تر می‌شد؛ این موضوع عمدتاً خارج از صحنه رخ می‌دهد و ضعیف پرداخته شده. حتی کتاب ۱ این موضوع را بهتر پیاده می‌کند چون یک قسمت کامل را به موضوع طلاق اختصاص می‌دهد و زمینهٔ قوی‌تری می‌سازد. تناقض لحن هم به چشم می‌خورد: بعد از دو کتابِ نسبتاً بی‌رحم و جدی، یک قسمت داریم که مین-گی و رایان مجبورند یک خوک عظیم با پیش‌بند را تغذیه کنند تا رضایت یک «خامه‌گر گاوی» را جلب کنند — طرح چنان مضحک است که انتظار داشتم به نقطهٔ دراماتیک یا معناداری منتهی شود، اما این‌طور نشد. آیا واقعاً لازم بود یک قسمت کامل صرف ورود به یک مهمانی شود؟ اگر لحن کلی کتاب و شخصیت‌ها و تم‌ها قوی‌تر بودند، این قسمت‌ها قابل‌تحمل‌تر می‌شدند، اما در این کتاب شخصیت‌ها تکیه‌گاه احساسی محکمی برای تحمل این عجایب ندارند. این کتاب همچنین ضعیف‌ترین شخصیت جانبی سریال را دارد: کِز. او بیش از حد آزاردهنده است و منشاء بسیاری از سوء‌تفاهم‌ها و مشکل‌هاست. خیلی خودخواهانه رفتار می‌کند، از گفتن «ببخشید» خودداری می‌کند و مدام سعی می‌کند دیگران را دستکاری کند تا در خانه بمانند. پایان‌بندی هم ضد‌اوج بود — در حالی که سه کتاب گذشته صحنه‌های پایانی به‌یادماندنی داشتند، اینجا کز فقط عذرخواهی می‌کند و همه‌چیز حل می‌شود؛ این برایم کفایت نکرد. جمع‌بندی پس این بود Infinity Train — جالب! به‌طور کلی این سریال کار بسیار خوبی‌ست با تم‌های بالغ و شخصیت‌های ماندگار. با وجود این‌که من از کتاب ۱ و ۴ به‌طور کامل خوشم نیامد، می‌توانم جنبه‌هایی را که در آن‌ها کار می‌کنند تحسین کنم. کتاب ۲ و ۳ آن‌قدر عالی‌اند که به‌راحتی می‌توانند بیشتر کاستی‌های دو کتاب دیگر را کمرنگ کنند. اگر بخواهم کل مجموعه را رتبه‌بندی کنم، نمره‌ام 8/10 است؛ البته هر کتاب به‌طور جداگانه ویژگی‌های خودش را دارد که بهتر است جداگانه سنجیده شوند. در نهایت از حذف این سریال خوب توسط Warner Bros. Discovery ناراحت شدم.