فیلم Run 2020

انیش چاگانتی با فیلم «Searching» به فهرست کارگردان‌هایی که باید دقیق‌تر دنبال‌شان کرد اضافه شد و «Run» جایگاه او را در هالیوود به‌عنوان یکی از تاثیرگذارترین کارگردانان فنی امروز تثبیت می‌کند. استعداد آشکار او به‌راحتی تنش شگفت‌انگیزی را در سراسر فیلم ایجاد می‌کند و دومین اثر بلندش نیز استثنا نیست. فیلمنامهٔ نوشته‌شده توسط چاگانتی و سو اوهانیان پر از برداشت‌های طولانی طاقت‌فرسا، گفتگوهای بسیار پرتنش، تحولات...

انیش چاگانتی با فیلم «Searching» به فهرست کارگردان‌هایی که باید دقیق‌تر دنبال‌شان کرد اضافه شد و «Run» جایگاه او را در هالیوود به‌عنوان یکی از تاثیرگذارترین کارگردانان فنی امروز تثبیت می‌کند. استعداد آشکار او به‌راحتی تنش شگفت‌انگیزی را در سراسر فیلم ایجاد می‌کند و دومین اثر بلندش نیز استثنا نیست. فیلمنامهٔ نوشته‌شده توسط چاگانتی و سو اوهانیان پر از برداشت‌های طولانی طاقت‌فرسا، گفتگوهای بسیار پرتنش، تحولات شوکه‌کننده و میزان زیادی درد است. همهٔ این‌ها با یکی از دشوارترین و درعین‌حال قدرتمندترین اجراهایی که در چند سال اخیر دیده‌ام ارتقا یافته‌اند: کیرا آلن که در زندگی واقعی از ویلچر استفاده می‌کند، در اولین تجربهٔ بازیگری‌اش نمایشی واقعی و باورپذیر از موانع دشواری که افراد با وضعیت او هر روز با آن روبه‌رو می‌شوند ارائه می‌دهد. سارا پالسون همچنان در مسیر ایفای شخصیت‌های کاملاً شر قرار دارد و تعاملاتش با کیرا فوق‌العاده پرتنش است. از نظر داستانی، هرچند فاش‌شدن مداوم اسرار لحظاتی شوکه‌کننده دارد، بسیاری از رخدادهای فیلمنامه تا حدودی قابل حدس‌اند. مشکلات مربوط به «منطقِ فیلم» تا حدی از میزان باورپذیری فراتر می‌رود و فیلم را به اثری تبدیل می‌کند که بسته به میزان دقیق‌گیری تماشاگران یا بسیار دوست‌داشتنی یا کاملاً قابل‌انتقاد خواهد بود. من تا حد ممکن بی‌طرفم و راستش هنگام تماشا زیاد به این مسائل منطقی فکر نکردم. با در نظر گرفتن ویژگی‌های فنی درخشان «Run» (از جمله تدوین نیک جانسون و ویل مریک و موسیقی تورین بوروُدیل)، دو بازی قابل‌توجه نقش‌های اصلی و جو دائماً پرتعلیق فیلم، نمی‌توانم آن را به دوستداران ژانر توصیه نکنم. امتیاز: B+ تماشاگر دیگری نوشته است که مدت‌ها بود (به‌خصوص دوران پاندمی) چنین تریلری دربارهٔ یک خانواده ندیده بود. در «Run» رابطهٔ مادر و دختر وقتی دختر به این شک می‌افتد که مادر دارد به او آسیب می‌زند، کم‌کم دچار تنش می‌شود. فیلم پی در پی شما را غافلگیر می‌کند، تا آخر شما را پایِ صندلی نگه می‌دارد و ارزش دیدن دارد. نقد دیگری می‌گوید فیلم در کل خوب است، اما دستکاری روانی و گَس‌لایتینگ از همان ابتدا خیلی واضح و قابل‌پیش‌بینی است؛ شاید کارگردان چنین خواسته تا نشان دهد کلویی از همیشه با این وضعیت دست‌وپنجه نرم کرده است. پیچش انتهایی غیرمنتظره و دلپذیر بود. همچنین آرزو می‌شد کلویی خودش بتواند «مادرش» را از پای درآورد تا کلیشهٔ ناتوانیِ مطلقِ افراد دارای معلولیت در برابر مهاجمان شکسته شود. در مجموع، «Run» تریلری روان‌شناختی و جالب است که ریشه در دینامیک آزاردهندهٔ کنترل وسواس‌آمیزِ یک مادر بر دختر معلولش دارد. هرچند در میانهٔ راه داستان تا حدودی پیش‌بینی‌پذیر می‌شود، اجراهای قوی و فضای پرتنش فیلم تا پایان غیرمنتظره‌اش مخاطب را درگیر نگه می‌دارد. برخی ناسازگاری‌های داستانی کمی از واقع‌گرایی می‌کاهد، اما فیلم همچنان تجربه‌ای تأمل‌برانگیز و دلهره‌آور باقی می‌گذارد.