فیلم The Commuter 2018

«به اندازه‌ی سفر همیشگی‌ام با یک قطار معمولی به خانه، کسل‌کننده است.» نیشن که خود را در فضای قطار به این سو و آن سو می‌اندازد، تا حدود یک ساعت به‌قدر کافی جذاب است که توجه‌تان را حفظ کند. متأسفانه «مسافر روزمره» یک ساعت و چهل و پنج دقیقه طول می‌کشد. امتیاز نهایی: ★★½ — بخش‌های زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما در مجموع چندان موفق...

«به اندازه‌ی سفر همیشگی‌ام با یک قطار معمولی به خانه، کسل‌کننده است.» نیشن که خود را در فضای قطار به این سو و آن سو می‌اندازد، تا حدود یک ساعت به‌قدر کافی جذاب است که توجه‌تان را حفظ کند. متأسفانه «مسافر روزمره» یک ساعت و چهل و پنج دقیقه طول می‌کشد. امتیاز نهایی: ★★½ — بخش‌های زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما در مجموع چندان موفق نبود. این داستان شاید جواب می‌داد اگر «مک‌کالی» (لیام نیشن) فقط یک فروشنده بیمهٔ معمولی بود که در جریان ماجراهایی در قطار گیر می‌افتد. اما او یک مأمور سابقِ آموزش‌دیده است و بنابراین هر حس خطر و تهدیدی که می‌توانست وجود داشته باشد، از پیش از بین رفته است. جالب اینکه در روزی که بعد از ده سال کار، اخراج شده، مسافر دیگری به نام «جوانا» (ورا فارمگا) از او می‌خواهد که یک مسافر مشخص را پیدا کند. او خواسته‌اش را با حرف‌های روان‌شناسانه دربارهٔ این‌که تعداد صفات شخصیتی بشر محدود است، قایم می‌کند و ادعا می‌کند با استفاده از چند سرنخ می‌تواند فرد مورد نظر را تشخیص دهد. آیا این واقعاً پروژه‌ای دوستانه برای محک زدن مهارت‌های کارآگاهی که کمی زنگ‌زده است به‌منظور اثبات یک نظریهٔ علمی است، یا نقشه‌ای شوم‌تر برای وادار کردن او به انجام کارهای کثیف و پیدا کردن کسی که خودش قادر به یافتنش نیست؟ پاسخ این سؤال آن‌قدرها پیچیده نیست. هرچند قطار مثل همیشه بسترِ تنگ و خفقان‌آوری برای ماجراها فراهم می‌کند، اما داستان پراکنده و صادقانه بگویم نسبتاً بی‌روح است. نیشن تقریباً هیچ کاریزمایی ندارد، فارمگا بهتر بود در نقش‌های مربوط به تعقیب ارواح می‌ماند، و دربارهٔ تلاش‌های کم‌رمق پاتریک ویلسون هر چه کمتر بگوییم بهتر است. اگر دنبال فیلمی سبک و بی‌دردسر می‌گردید تا هنگام اتو کردن یا آشپزی دسته‌ای همراه‌تان باشد، این فیلم می‌تواند شما را سرگرم کند؛ اما انتظار نداشته باشید چیزی اصیل یا به‌ویژه چالش‌برانگیز ببینید.