فیلم Running Scared 1986

شغلی دیگر سراغ دارید که در آن اجازه داشته باشید به مردم شلیک کنید؟ «Running Scared» را پیتر هایمز کارگردانی کرده (و خودِ او فیلم‌برداری را هم بر عهده داشته) و فیلمنامه‌اش نوشته‌های گری دی‌ور و جیمی هیوستون است. در این فیلم بازیگرانی چون بیلی کریستال، گرگوری هاینز، استیون باور، دارلن فلوگل، جو پانتولیانو، دن هدایه، جان گریز، تریسی رید و جیمی اسمیتس حضور دارند و...

شغلی دیگر سراغ دارید که در آن اجازه داشته باشید به مردم شلیک کنید؟ «Running Scared» را پیتر هایمز کارگردانی کرده (و خودِ او فیلم‌برداری را هم بر عهده داشته) و فیلمنامه‌اش نوشته‌های گری دی‌ور و جیمی هیوستون است. در این فیلم بازیگرانی چون بیلی کریستال، گرگوری هاینز، استیون باور، دارلن فلوگل، جو پانتولیانو، دن هدایه، جان گریز، تریسی رید و جیمی اسمیتس حضور دارند و موسیقی آن را راد تمپرتون ساخته است. فرمول اکشن-کمدی پلیسی «دو رفیق» در سال‌های گذشته همیشه جذابیت سینمایی خود را حفظ کرده و در دههٔ ۸۰ میلادی به اوج رسید؛ این فیلم بارها فراموش‌شده اما در عین حال خوش‌ساخت، از آن نمونه‌های دل‌پذیر این ژانر است. داستان دربارهٔ هاینز و کریستال است که نقش پلیس‌های شیکاگو را بازی می‌کنند؛ سخت‌کوش و پر از نیش‌وکنایه. مأموریتشان دستگیری قاچاقچی مشهورِ مواد مخدر، جولیُو گونزالس (با نقش‌آفرینی اسمیتس) است. زمان‌بندی نامناسب از آن‌جا شروع می‌شود که پس از تعطیلات در کی وست، این دو تصمیم می‌گیرند از کار پلیس خسته شده و بازنشسته شوند و همان‌جا اقامت کنند. آیا آن‌ها می‌توانند گونزالس را زمین بزنند؟ آیا در این مسیر زنده می‌مانند؟ این‌ها سؤال‌هایی‌اند که در طی تقریباً یک ساعت و چهل و پنج دقیقه پاسخ داده می‌شوند. شیمی میان هاینز و کریستال بسیار قوی است؛ زوجی عالی که خیلی زود دل تماشاگر را می‌برند. برآورده‌سازی کلیشه‌های ژانر ایجاب می‌کند که بعضی از روش‌های شخصیت‌ها غیرمرسوم باشد؛ شوخی‌ها پشت‌سرهم و پرتعدادند و از همه مهم‌تر بسیار خنده‌دارند. نقش‌های مکمل هم خوب پر شده‌اند و جو پانتولیانو خصوصاً لذت‌بخش است. در کنار تأمل این دو دربارهٔ بازنشستگی، حضور دو پلیس جوان که آماده‌اند جای آن‌ها را بگیرند، رقابتی تند و تیز ایجاد می‌کند. گرهٔ احساسی مربوط به «همسر سابق» نیز به‌عنوان یکی از تحولات مهم داستان وجود دارد؛ هرچند به‌طور شگفت‌آوری فلُوگل نقش کمی دارد و تقریباً کم‌جان است. جیمی اسمیتس هم به‌عنوان شرور اصلی کاملاً قانع‌کننده نیست و نقش او نیز به‌طرزی نامأنوس کم‌متن مانده است. خلاصه اینکه اگر از این نوع فیلم‌ها—به‌ویژه ساخته‌های دههٔ ۸۰—خوشتان می‌آید و با سبک سینمایی آن دهه آشنا هستید، این فیلم می‌تواند اوقات خوشی برایتان فراهم کند. امتیاز: ۷/۱۰