فیلم Beverly Hills Cop II 1987

دنباله‌ای سرگرم‌کننده اما نه به تیزی نسخهٔ اصلی. در بعضی صحنه‌ها حس می‌شد مورفی دارد بخش‌هایی از برنامهٔ استندآپش را اجرا می‌کند؛ فیلمنامه ضعیف‌تر است، اما دوستی‌های روی پرده بین مورفی، جَگ اشتون و جج رینهولد هنوز لذت‌بخش‌اند. امتیاز: ۳.۵/۵ ساخت دنباله‌ای برای موفقیت ۱۹۸۴ تقریباً اجتناب‌ناپذیر بود، و تونی اسکات توانسته بازیگران نسخهٔ اول را دوباره گرد هم آورد و یورگن پروشنو را (در نقش...

دنباله‌ای سرگرم‌کننده اما نه به تیزی نسخهٔ اصلی. در بعضی صحنه‌ها حس می‌شد مورفی دارد بخش‌هایی از برنامهٔ استندآپش را اجرا می‌کند؛ فیلمنامه ضعیف‌تر است، اما دوستی‌های روی پرده بین مورفی، جَگ اشتون و جج رینهولد هنوز لذت‌بخش‌اند. امتیاز: ۳.۵/۵ ساخت دنباله‌ای برای موفقیت ۱۹۸۴ تقریباً اجتناب‌ناپذیر بود، و تونی اسکات توانسته بازیگران نسخهٔ اول را دوباره گرد هم آورد و یورگن پروشنو را (در نقش دنت) به عنوان ضدقهرهٔ اصلی بیاورد، نقشی که پیش‌تر استیون برگوف ایفا می‌کرد. قصه تا حد زیادی کپی مستقیم نسخهٔ قبلی است: فولی (ادی مورفی) دوباره با تگارت (جان اشتون) و روزوود (جج رینهولد) همراه می‌شود تا پرده از توطئهٔ ترور علیه بوگومیلی (رانی کاکس) بردارند؛ کسی که پس از شکست در نفوذ به رسانه‌های مسلط و «جرایم الفبایی» از کار تعلیق شده بود. در عمل این فیلم بیشتر وسیله‌ای است برای نمایش ستاره و زبان تند و تیز او. بازیگران دیگر همچنان نقش‌های مکمل خوبی ایفا می‌کنند و این بار فعال‌تر و کمتر قربانی بی‌ارادهٔ او هستند. قصه ضعیف است، اما این موضوع چندان اهمیت ندارد — پروشنو تهدید لازم را ایجاد می‌کند و صحنه‌های پرخطر کافی وجود دارد که گروه در آن‌ها گیر بیفتد و سپس از آن‌ها راه فرار پیدا کند. فیلم دیگر تازگی گذشته را ندارد و شخصیت‌ها تا حدی خودِ تکرار شدهٔ خود هستند، اما به عنوان یک دنباله هنوز بخش زیادی از شخصیت و شادابی موقعیت‌های «ماهی بیرون از آب» را حفظ کرده است. فیلمی نیست که عالی باشد، اما تماشای آن ساده و سرگرم‌کننده است.