فیلم Beverly Hills Cop 1984

گرما و هیجان موج می‌زند. اکسل فولی (ادی مورفی)، افسر خودسر و کارآزموده دیترویت، برای پیگیری قتل دوستش راهی بِوِرلی هیلز می‌شود و به‌خاطر شیوهٔ خاکی و خشنش با همه‌جا و همه‌کس درگیر می‌گردد. او بی‌وقفه و با کمک دوست قدیمی‌اش جنی سامرز و دو کارآگاه محلی — تاگارت و روزوود — به حل معما می‌پردازد و رفته‌رفته پایش به یک باند پرسود و مرگبار قاچاق...

گرما و هیجان موج می‌زند. اکسل فولی (ادی مورفی)، افسر خودسر و کارآزموده دیترویت، برای پیگیری قتل دوستش راهی بِوِرلی هیلز می‌شود و به‌خاطر شیوهٔ خاکی و خشنش با همه‌جا و همه‌کس درگیر می‌گردد. او بی‌وقفه و با کمک دوست قدیمی‌اش جنی سامرز و دو کارآگاه محلی — تاگارت و روزوود — به حل معما می‌پردازد و رفته‌رفته پایش به یک باند پرسود و مرگبار قاچاق مواد مخدر باز می‌شود. این فیلم که مارتین برست آن را کارگردانی کرده و دن سیمپسون و جری بروک‌هایمر تهیه‌کنندگی‌اش را بر عهده داشتند، ترکیبی از کمدیِ "ماهی بیرون از آب" و اکشن است. فیلمنامهٔ دنیل پتری جونیور پر از دیالوگ‌های تند و چابک است و اجرای ادی مورفی با انرژی کم‌نظیر و ضرب‌آهنگ کمدی دقیقش، فیلم را به اثری بسیار سرگرم‌کننده تبدیل می‌کند. تضاد طبیعت خشن و پرتلاش فولی با زندگی اشرافی و قانون‌مدارِ بِوِرلی هیلز منبع اصلی شوخی‌ها و موقعیت‌های بامزه است، و رابطهٔ او با تاگارت و روزوود به‌خوبی طنز و شوخی‌ها را پیش می‌برد. در کنار نقاط قوت، ضعف‌هایی هم دیده می‌شود: شخصیت منفیِ فیلم با بازی استیون برکوف کمی قالبی و ناامیدکننده است و رانی کاکس نقش نسبتاً کم‌جان و کم‌نوشته‌ای دارد که بیشتر شبیه پرکنندهٔ زمان است. با این حال فیلم بیش از همه حول ادی مورفی، بدل‌کاری‌های چشمگیر و ترکیب موفقِ اکشن و کمدی می‌چرخد. موسیقی الکترونیک هارولد فالترمایر، به‌ویژه قطعهٔ مشهور «Axel F»، کاملاً حال و هوای دههٔ ۱۹۸۰ را منتقل می‌کند—هرچند سلیقه‌ها دربارهٔ آن متفاوت است. در کل، فیلم با دیالوگ‌های سریع، موقعیت‌های کمدی به‌جا و صحنه‌های اکشن جذاب، اثری خاطره‌انگیز و مفرح است؛ نمایش درخشان ادی مورفی و پیوند مؤثر کمدی و اکشن از مهم‌ترین دلایل جذابیت آن‌اند.