فیلم Midnight Run 1988

"Midnight Run" (۱۹۸۸) معیارِ فیلم‌های جاده‌ایِ با محوریت دو نفره است. این فیلمِ کمتر ستوده‌شدهٔ دِنیرو، به‌نظرم یکی از شاهکارهای دههٔ هشتاد است که همه‌چیز در آن به‌درستی کنار هم قرار گرفته و بهترین نمونهٔ فیلم‌های «دو نفری» است که تا امروز دیده‌ام. رابطهٔ دِنیرو و چارلز گرودین بی‌نظیر است؛ هیچ زوج دیگری در این ژانر چنین انعکاس و شیمیِ صددرصدی و شادابی از خود نشان...

"Midnight Run" (۱۹۸۸) معیارِ فیلم‌های جاده‌ایِ با محوریت دو نفره است. این فیلمِ کمتر ستوده‌شدهٔ دِنیرو، به‌نظرم یکی از شاهکارهای دههٔ هشتاد است که همه‌چیز در آن به‌درستی کنار هم قرار گرفته و بهترین نمونهٔ فیلم‌های «دو نفری» است که تا امروز دیده‌ام. رابطهٔ دِنیرو و چارلز گرودین بی‌نظیر است؛ هیچ زوج دیگری در این ژانر چنین انعکاس و شیمیِ صددرصدی و شادابی از خود نشان نمی‌دهد. آن‌ها معنای واقعیِ «دوئت پویا» را تعریف می‌کنند. کارگردان مارتین برست به بازیگرانش اجازه می‌دهد آزادانه کار کنند؛ انگار کل گروه از کار کردن خوشحال‌اند و حداکثر توانِ خود را به نمایش می‌گذارند. چه بازی‌های بداهه باشد و چه بازی‌های بصری در پس‌زمینه، هر دو بازیگر در یک مدار شیمیایی قرار دارند. موسیقی دَنی الفمن ترکیبی از تم‌های وسترن و مسابقه‌های کارتونی است که به طرز عجیبی جواب می‌دهد؛ یکی از بهترین سِکورهای الفمن به‌حساب می‌آید. دیالوگ‌ها برق‌آسا و بسیاری از خطوطِ فیلمنامه آن‌قدر تیز و دقیق‌اند که باید جایی نگهداری و با دستکش باز شوند. دیگر بازیگران هم در جای خود فوق‌العاده‌اند: جان اشتون به‌عنوان رقیبِ شکارچیِ جایزه‌بگیر ماروین، دنیس فارینا تهدیدآمیز و در عین حال با لباس‌هایی شوخ‌طبع در نقش گانگستر جیمی سرانو، و یافِت کوتو در نقش مأمور همیشه ناراحتِ اف‌بی‌آی آلونزو موزلی — تقریباً تمام گروه بازیگران بی‌نقص و در بهترین حالت خود هستند. امتیازهایی که در سایت‌های بزرگ به فیلم داده‌اند، هرچند نسبتاً بالا است، اما کم‌ارزش به‌نظر می‌رسد؛ شاید طرفداران دِنیرو نمی‌خواستند او را در یک کمدی ببینند، اما این دید اشتباه است؛ فیلم نشان می‌دهد که این بازیگر بزرگ توانِ زیادی برای شاخهٔ اکشن-کمدی داشت. شاید تنها چیزی که لازم بود، یک جفتِ کامل مثل چارلز گرودین کنار او بود. فیلم هوشمند، بامزه و در مواقعی احساساتی است — مواجههٔ پدر و دختر در فیلم به‌شدت تأثیرگذار است و کمتر کسی است که از آن بی‌تأثر بماند. برای یک اکشن/کمدی دههٔ هشتاد رقیبی ندارد؛ پر از سکانس‌های اکشن خوب (برست مهارت‌هایی در طراحی اکشن نشان می‌دهد) که هیجان را حفظ می‌کنند. شخصیت‌ها به‌طرزی زیبا زنده شده‌اند و پایان‌بندی فیلم دقیقاً همان‌طور که باید بسته می‌شود و دل را شاد می‌سازد. نکتهٔ منفی برای برخی بینندگان، تکیهٔ زیاد فیلم بر الفاظ رکیک است که ممکن است افراد حساس‌تر را آزرده یا دور کند. در عین حال، فیلم پر از لحظات به‌یادماندنیِ دِنیرو است: صحنه‌ای که برای قرض گرفتن پول نزد همسر پیشینش گِیل می‌رود و آن‌ برخورد بسیار ناخوشایند با دخترش که در نهایت به سکوت شرم‌آور می‌انجامد، و نیز مواجههٔ نهایی او با جیمی سرانو — و نماهایی از لوکیشن‌ها که بسیار زیبا تصویربرداری شده‌اند. در مجموع، Midnight Run فیلمی هوشمند، بامزه، پراحساس و کاملاً سرگرم‌کننده است — برای من معیاری در ژانر خود است. امتیاز: 10/10