فیلم Insidious 2010

کاملاً بدیع نیست، اما کار می‌کند چون افراد دخیل—و بالاتر از همه جیمز وان—آن را به نتیجه می‌رسانند. امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً خوشم آمد. قویاً پیشنهاد می‌کنم وقت‌تان را برای دیدنش بگذارید. خزیدن آرام میان لاله‌ها. Insidious را جیمز وان کارگردانی و لی وانهِل نوشته است. در این فیلم پاتریک ویلسون، رز بیرن، تایی سیمپکینز، باربارا هرشی، لین شِی، اندرو استور و خود لی وانهِل ایفای نقش...

کاملاً بدیع نیست، اما کار می‌کند چون افراد دخیل—و بالاتر از همه جیمز وان—آن را به نتیجه می‌رسانند. امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً خوشم آمد. قویاً پیشنهاد می‌کنم وقت‌تان را برای دیدنش بگذارید. خزیدن آرام میان لاله‌ها. Insidious را جیمز وان کارگردانی و لی وانهِل نوشته است. در این فیلم پاتریک ویلسون، رز بیرن، تایی سیمپکینز، باربارا هرشی، لین شِی، اندرو استور و خود لی وانهِل ایفای نقش می‌کنند. موسیقی توسط جوزف بیشارا ساخته شده و فیلم‌برداری برعهدهٔ جان ر. لئونتی است. تیمی که پشت فیلم‌های Saw و Dead Silence قرار داشت، با Insidious یکی از بهترین نمونه‌های فیلم خانهٔ تسخیرشده در دوران معاصر را عرضه کرده‌اند. طبیعتاً اگر از طرفداران جدی این فرمول نباشید، این موضوع برای‌تان اهمیت چندانی ندارد، اما به نظر می‌رسد این یکی از معدود زیرژانرهای ترسناک است که نقدهای بهتر از متوسط دریافت کرده است. قطعاً کامل نیست؛ به‌ویژه در دنیای وحشت، کمیاب‌اند فیلم‌هایی که مورد انتقاد همگان قرار نگیرند. اما برای بزرگ‌سالانی که می‌توانند فضا را فراهم کنند و خود را برای لحظه‌های جیغ و جو محیطی ساختهٔ وان و وانهِل آماده کنند، این فیلم واقعاً تأثیرگذار است. بخش پایانی که به پروژهٔ آسترال (خروج روح) متوسل می‌شود و تلاشی برای توجیه ترس‌های پیشین است، حرف و حدیث زیادی به‌وجود آورد. بدیهی است فیلم کمی از کنترل خارج می‌شود، زیادی بلندپروازانه می‌شود و آخرین پانزده دقیقه‌اش مجموعه‌ای از ایده‌های جسورانه با صحنه‌آرایی ناکافی است. اما جالب است که ببینیم امروزه اغلب فیلم‌های خانهٔ تسخیرشده به کمبود نوآوری متهم می‌شوند؛ اینجا سازندگان چیزی متفاوت ارائه می‌دهند. درست است که نتیجه آن‌طور که خودشان یا طرفداران سخت‌گیر ژانر می‌خواستند از آب درنیامده، اما شخصاً در بازدید دوم قابل‌گذشت می‌یابم. مثل سواری روی ترن هوایی محبوب‌تان است؛ از چرخش‌ها و لحظات وارونه لذت می‌برید، و قسمت‌های یکنواخت‌تر مسیر را تحمل می‌کنید تا ضربان قلب‌تان آرام شود. وقتی Insidious به اوج می‌رسد، کاملاً هیجان‌انگیز و ناراحت‌کننده است؛ ریتمش دقیق است و از نجواهایی روی دستگاه کنترل نوزاد تا موجوداتی که به خانهٔ خانوادهٔ بیچارهٔ لامبرت نفوذ می‌کنند، به‌خوبی اوج می‌گیرد. عنصر معمایی قوی است: دقیقاً چه می‌خواهند؟ چرا پسر، دالتون، در کماست در حالی‌که پزشکان علت را نمی‌دانند؟ چرا موجودات حتی پس از جابه‌جایی خانواده دنبال‌شان آمده‌اند؟ اینکه در فیلمنامه نشان می‌دهند تغییر خانه کمکی نکرده، تازه و منطقی است؛ چیزی که در بسیاری از فیلم‌های ترسناک دیگر رعایت نمی‌شود. جهش‌های ناگهانی به‌خوبی در سراسر فیلم قرار گرفته‌اند و برخی صحنه‌ها آن‌قدر آزاردهنده‌اند که مدت‌ها در ذهنتان می‌مانند — جدی می‌گویم، احتمالاً دیگر هرگز نمی‌توانم «Tiptoe Through the Tulips» را بدون حس سرما در تنم گوش دهم. استفاده از عکس‌ها و آینه‌ها پوست را مرغ‌پوست می‌کند، و ورود لین شِی در نقش روان‌شناس ماوراءالطبیعی و استفادهٔ بعدی از ماسک گاز، بر درجهٔ ترس اضافه می‌کند (اگرچه با رسیدن به صحنهٔ ماسک گاز فیلم تا حدودی افت می‌کند). فیلم از ایده‌ها و لحنی که در دیگر فیلم‌های ترسناک دیده‌ایم استفاده می‌کند و نیمهٔ دوم به اندازهٔ نیمهٔ اول برآورندهٔ انتظار نیست؛ حتی باید بگویم یک موجود خاص طراحی ضعیفی دارد. با این حال نکتهٔ تازه‌ای به فرمول می‌افزاید و بازی بازیگران خوب است—خود این هم نادر است. شاید با همهٔ تماشاگران طنین‌انداز نشده باشد، اما در گیشه موفقیت بزرگی بود و حدود ۸۵ میلیون دلار سود کسب کرد. بازار برای یک فیلم خوب در ژانر خانهٔ تسخیرشده همیشه باز است، بنابراین با وجود نواقص نیمهٔ دوم، Insidious در میان بهترین‌های این ژانر جایگاه بالایی دارد. 8/10