فیلم Cinderella Man 2005

فیلمی کلیشه‌ای ورزشی درباره شخصیتی که از اوج به حضیض می‌رسد و دوباره به اوج بازمی‌گردد. داستان قابل‌قبول است اما چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد. راسل کرو عملکرد خوبی دارد، اما این از بهترین آثار او نیست. پل جیا‌ماتی مثل همیشه عالی است، اما رنی زلوِگر در نقش خود بیش از حد نمایشی و کلیشه‌ای بازی می‌کند. در کل، صرفاً یک فیلم سرگرم‌کننده است و...

فیلمی کلیشه‌ای ورزشی درباره شخصیتی که از اوج به حضیض می‌رسد و دوباره به اوج بازمی‌گردد. داستان قابل‌قبول است اما چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد. راسل کرو عملکرد خوبی دارد، اما این از بهترین آثار او نیست. پل جیا‌ماتی مثل همیشه عالی است، اما رنی زلوِگر در نقش خود بیش از حد نمایشی و کلیشه‌ای بازی می‌کند. در کل، صرفاً یک فیلم سرگرم‌کننده است و هدفی فراتر از سرگرمی ندارد. این یک فیلم بوکسِ خوب است که بیشتر روی زندگی شخصی مبارز تمرکز می‌کند تا صحنه‌های بی‌پایان خشونت در رینگ. صعود نهایی جیم براداک به قهرمانی در دوره‌ای بین دوران جنجالی جک دمپسی و جو لوییس، نمونه‌ای الهام‌بخش بود. تنها ایراد من به فیلمِ ران هاوارد، تصویر مکس بیر است: برای تأثیر دراماتیک، شخصیت او تغییر داده شده و به‌عنوان آدمی قلدر و شرور نمایش داده می‌شود، تا حدی که نسبت به همسر براداک حرفی زننده زده می‌شود؛ انگار که برای فیلم به «آدم بد» نیاز داشتند، پس یکی ساختند. من از نوجوانی به مکس بیر علاقه‌مند شدم و طی سال‌ها درباره‌اش خوانده‌ام؛ او وقتی جدی می‌شد در رینگ خشن بود، اما عموماً آدمی خوش‌گذران بود و عاشق دنیای مبارزه نبود. به‌علاوه پسر مکس بیر هم از دیدن تصویری که آن را پدرش نمی‌شناخت، ناراحت شد (او مکس بیر جونیور بود، بازیگر نقش جِترو در سریال Beverly Hillbillies). اما چه می‌توان کرد — تغییرات در فیلم‌های مبتنی بر واقعیت امر رایجی است؛ این فیلم‌ها اغلب هنوز ارزش تماشا دارند، فقط برای استفاده در تحقیق مدرسه مناسب نیستند. وقتی جیم براداک (راسل کرو) در یک مبارزه دستش را می‌شکند، درمی‌یابد که زندگی نسبتاً موفقش در رینگ به پایان رسیده و این او، همسرش «می» (رنی زلوِگر) و فرزندانشان را تا آستانه فقر می‌کشاند. از کسب ۸۰۰۰ دلار از یک مبارزه، حالا به دنبال کار در اسکله‌ها می‌گردد و برای نگه‌داشتن خانواده از کمک‌های دولتی استفاده می‌کند، در آستانه سکونت در آپارتمانی که برقش قطع شده است. سپس شانس رو می‌کند: مدیر سابقش جو گولد (پال جیا‌ماتی) در آخرین لحظه مسابقه‌ای جور می‌کند که شاید فقط ۲۵۰ دلار عاید داشته باشد. انتظار نمی‌رود او در آن مبارزه موفق باشد، اما برخلاف توقع پیروز می‌شود و همین پیروزی به گولد امکان می‌دهد با حامی سابقش جیمی جانستون (بروس مک‌گیل) مذاکره کند و مسیر رسیدن به یک مبارزه فشرده برای عنوان جهانی مقابل مکس بیر (کریگ بیِرکو) باز شود. فیلم محکومیتی شدید از زندگی شهری آمریکا در دهه ۱۹۳۰ است و خوب نشان می‌دهد چگونه بوکس اغلب جذاب‌ترین و در دسترس‌ترین راه برای مردان کم‌تحصیل بوده تا از دام فقر فرار کنند، دامفری که تنها خودشان را در برنمی‌گرفت بلکه خانواده‌شان را هم شامل می‌شد. داستان براداک همچنین دوست نزدیکش «مایک» (پدی کانسیداین) را در بر می‌گیرد که مسیر مشابهی را طی می‌کند ولی نه مهارت دارد و نه درک لازم را برای موفقیت. در این شرایط، براداک خوش‌شانس است که گولد را در کنار خود دارد؛ مردی که کمتر از بسیاری حریص است و با یک اشاره آدم‌ها را اخراج نمی‌کند. بخش‌های بوکس فیلم واقعاً خوب از کار درآمده‌اند؛ کرو جان و دلش را در نقش می‌گذارد و شخصیتی را نشان می‌دهد که نماد استقامت و اراده، و در عین حال انسانیت و فروتنی است. پل جیا‌ماتی صحنه‌ها را می‌دزدد، اما زلوِگر هم نقش قابل‌قبولی ایفا می‌کند. ران هاوارد داستانی تأثیرگذار، خشن و باورپذیر از مردی ارائه می‌دهد که با انگیزه خانواده و دوستانش، نسخه‌ای از روحیه پیشگامانهٔ خود را نمایان می‌سازد.